नारद उवाच । (१।१)

अथाह गालवं दीनं सुपर्णः पततां वरः । (१।२)

निर्मितं वह्निना भूमौ वायुना वैधितं तथा । (१।३)

यस्माद्धिरण्मयं सर्वं हिरण्यं तेन चोच्यते ॥ (१।४)

धत्ते धारयते चेदम् एतस्मात् कारणाद् धनम् । (२।१)

तद् एतत् त्रिषु लोकेषु धनं तिष्ठति शाश्वतम् ॥ (२।२)

नित्यं प्रोष्ठपदाभ्यां च शुक्रे धनपतौ तथा । (३।१)

मनुष्येभ्यः समादत्ते शुक्रश्चित्तार्जितं धनम् ॥ (३।२)

अजैकपादहिर्बुध्न्यै रक्ष्यते धनदेन च । (४।१)

एवं न शक्यते लब्धुम् अलब्धव्यं द्विजर्षभ ॥ (४।२)

ऋते च धनम् अश्वानां नावाप्तिर् विद्यते तव । (५।१)

अर्थं याचात्र राजानं कंचिद् राजर्षिवंशजम् । (५।२)

अपीड्य राजा पौरान् हि यो नौ कुर्यात् कृतार्थिनौ ॥ (५।३)

अस्ति सोमान्ववाये मे जातः कश्चिन्नृपः सखा । (६।१)

अभिगच्छावहे तं वै तस्यास्ति विभवो भुवि ॥ (६।२)

ययातिर् नाम राजर्षिर् नाहुषः सत्यविक्रमः । (७।१)

स दास्यति मया चोक्तो भवता चार्थितः स्वयम् ॥ (७।२)

विभवश्चास्य सुमहान् आसीद् धनपतेर् इव । (८।१)

एवं स तु धनं विद्वान् दानेनैव व्यशोधयत् ॥ (८।२)

तथा तौ कथयन्तौ च चिन्तयन्तौ च यत् क्षमम् । (९।१)

प्रतिष्ठाने नरपतिं ययातिं प्रत्युपस्थितौ ॥ (९।२)

प्रतिगृह्य च सत्कारम् अर्घादिं भोजनं वरम् । (१०।१)

पृष्टश्चागमने हेतुम् उवाच विनतासुतः ॥ (१०।२)

अयं मे नाहुष सखा गालवस्तपसो निधिः । (११।१)

विश्वामित्रस्य शिष्यो ऽभूद् वर्षाण्ययुतशो नृप ॥ (११।२)

सो ऽयं तेनाभ्यनुज्ञात उपकारेप्सया द्विजः । (१२।१)

तम् आह भगवान् कां ते ददानि गुरुदक्षिणाम् ॥ (१२।२)

असकृत् तेन चोक्तेन किंचिद् आगतमन्युना । (१३।१)

अयम् उक्तः प्रयच्छेति जानता विभवं लघु ॥ (१३।२)

एकतः श्यामकर्णानां शुभ्राणां शुद्धजन्मनाम् । (१४।१)

अष्टौ शतानि मे देहि हयानां चन्द्रवर्चसाम् ॥ (१४।२)

गुर्वर्थो दीयताम् एष यदि गालव मन्यसे । (१५।१)

इत्येवम् आह सक्रोधो विश्वामित्रस्तपोधनः ॥ (१५।२)

सो ऽयं शोकेन महता तप्यमानो द्विजर्षभः । (१६।१)

अशक्तः प्रतिकर्तुं तद् भवन्तं शरणं गतः ॥ (१६।२)

प्रतिगृह्य नरव्याघ्र त्वत्तो भिक्षां गतव्यथः । (१७।१)

कृत्वापवर्गं गुरवे चरिष्यति महत् तपः ॥ (१७।२)

तपसः संविभागेन भवन्तम् अपि योक्ष्यते । (१८।१)

स्वेन राजर्षितपसा पूर्णं त्वां पूरयिष्यति ॥ (१८।२)

यावन्ति रोमाणि हये भवन्ति हि नरेश्वर । (१९।१)

तावतो वाजिदा लोकान् प्राप्नुवन्ति महीपते ॥ (१९।२)

पात्रं प्रतिग्रहस्यायं दातुं पात्रं तथा भवान् । (२०।१)

शङ्खे क्षीरम् इवासक्तं भवत्वेतत् तथोपमम् ॥ (२०।२)