वैशंपायन उवाच । (१।१)

धृतराष्ट्राभ्यनुज्ञातास्ततस्ते कुरुपुंगवाः । (१।२)

अभ्ययुर् भ्रातरः सर्वे गान्धारीं सहकेशवाः ॥ (१।३)

ततो ज्ञात्वा हतामित्रं धर्मराजं युधिष्ठिरम् । (२।१)

गान्धारी पुत्रशोकार्ता शप्तुम् ऐच्छद् अनिन्दिता ॥ (२।२)

तस्याः पापम् अभिप्रायं विदित्वा पाण्डवान् प्रति । (३।१)

ऋषिः सत्यवतीपुत्रः प्राग् एव समबुध्यत ॥ (३।२)

स गङ्गायाम् उपस्पृश्य पुण्यगन्धं पयः शुचि । (४।१)

तं देशम् उपसंपेदे परमर्षिर् मनोजवः ॥ (४।२)

दिव्येन चक्षुषा पश्यन्मनसानुद्धतेन च । (५।१)

सर्वप्राणभृतां भावं स तत्र समबुध्यत ॥ (५।२)

स स्नुषाम् अब्रवीत् काले कल्यवादी महातपाः । (६।१)

शापकालम् अवाक्षिप्य शमकालम् उदीरयन् ॥ (६।२)

न कोपः पाण्डवे कार्यो गान्धारि शमम् आप्नुहि । (७।१)

रजो निगृह्यताम् एतच्छृणु चेदं वचो मम ॥ (७।२)

उक्तास्यष्टादशाहानि पुत्रेण जयम् इच्छता । (८।१)

शिवम् आशास्स्व मे मातर् युध्यमानस्य शत्रुभिः ॥ (८।२)

सा तथा याच्यमाना त्वं काले काले जयैषिणा । (९।१)

उक्तवत्यसि गान्धारि यतो धर्मस्ततो जयः ॥ (९।२)

न चाप्यतीतां गान्धारि वाचं ते वितथाम् अहम् । (१०।१)

स्मरामि भाषमाणायास्तथा प्रणिहिता ह्यसि ॥ (१०।२)

सा त्वं धर्मं परिस्मृत्य वाचा चोक्त्वा मनस्विनि । (११।१)

कोपं संयच्छ गान्धारि मैवं भूः सत्यवादिनि ॥ (११।२)

गान्धार्युवाच । (१२।१)

भगवन्नाभ्यसूयामि नैतान् इच्छामि नश्यतः । (१२।२)

पुत्रशोकेन तु बलान्मनो विह्वलतीव मे ॥ (१२।३)

यथैव कुन्त्या कौन्तेया रक्षितव्यास्तथा मया । (१३।१)

यथैव धृतराष्ट्रेण रक्षितव्यास्तथा मया ॥ (१३।२)

दुर्योधनापराधेन शकुनेः सौबलस्य च । (१४।१)

कर्णदुःशासनाभ्यां च वृत्तो ऽयं कुरुसंक्षयः ॥ (१४।२)

नापराध्यति बीभत्सुर् न च पार्थो वृकोदरः । (१५।१)

नकुलः सहदेवो वा नैव जातु युधिष्ठिरः ॥ (१५।२)

युध्यमाना हि कौरव्याः कृन्तमानाः परस्परम् । (१६।१)

निहताः सहिताश्चान्यैस्तत्र नास्त्यप्रियं मम ॥ (१६।२)

यत् तु कर्माकरोद् भीमो वासुदेवस्य पश्यतः । (१७।१)

दुर्योधनं समाहूय गदायुद्धे महामनाः ॥ (१७।२)

शिक्षयाभ्यधिकं ज्ञात्वा चरन्तं बहुधा रणे । (१८।१)

अधो नाभ्यां प्रहृतवांस्तन्मे कोपम् अवर्धयत् ॥ (१८।२)

कथं नु धर्मं धर्मज्ञैः समुद्दिष्टं महात्मभिः । (१९।१)

त्यजेयुर् आहवे शूराः प्राणहेतोः कथंचन ॥ (१९।२)