युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

इमे वै मानवा लोके स्त्रीषु सजन्त्यभीक्ष्णशः । (१।२)

मोहेन परम् आविष्टा दैवादिष्टेन पार्थिव । (१।३)

स्त्रियश्च पुरुषेष्वेव प्रत्यक्षं लोकसाक्षिकम् ॥ (१।४)

अत्र मे संशयस्तीव्रो हृदि सम्परिवर्तते । (२।१)

कथम् आसां नराः सङ्गं कुर्वते कुरुनन्दन । (२।२)

स्त्रियो वा तेषु रज्यन्ते विरज्यन्ते ऽथवा पुनः ॥ (२।३)

इति ताः पुरुषव्याघ्र कथं शक्याः स्म रक्षितुम् । (३।१)

प्रमदाः पुरुषेणेह तन्मे व्याख्यातुम् अर्हसि ॥ (३।२)

एता हि मयमायाभिर् वञ्चयन्तीह मानवान् । (४।१)

न चासां मुच्यते कश्चित् पुरुषो हस्तम् आगतः । (४।२)

गावो नवतृणानीव गृह्णन्त्येव नवान्नवान् ॥ (४।३)

शम्बरस्य च या माया या माया नमुचेर् अपि । (५।१)

बलेः कुम्भीनसेश्चैव सर्वास्ता योषितो विदुः ॥ (५।२)

हसन्तं प्रहसन्त्येता रुदन्तं प्ररुदन्ति च । (६।१)

अप्रियं प्रियवाक्यैश्च गृह्णते कालयोगतः ॥ (६।२)

उशना वेद यच्छास्त्रं यच्च वेद बृहस्पतिः । (७।१)

स्त्रीबुद्ध्या न विशिष्येते ताः स्म रक्ष्याः कथं नरैः ॥ (७।२)

अनृतं सत्यम् इत्याहुः सत्यं चापि तथानृतम् । (८।१)

इति यास्ताः कथं वीर संरक्ष्याः पुरुषैर् इह ॥ (८।२)

स्त्रीणां बुद्ध्युपनिष्कर्षाद् अर्थशास्त्राणि शत्रुहन् । (९।१)

बृहस्पतिप्रभृतिभिर् मन्ये सद्भिः कृतानि वै ॥ (९।२)

सम्पूज्यमानाः पुरुषैर् विकुर्वन्ति मनो नृषु । (१०।१)

अपास्ताश्च तथा राजन् विकुर्वन्ति मनः स्त्रियः ॥ (१०।२)

कस्ताः शक्तो रक्षितुं स्याद् इति मे संशयो महान् । (११।१)

तन्मे ब्रूहि महाबाहो कुरूणां वंशवर्धन ॥ (११।२)

यदि शक्या कुरुश्रेष्ठ रक्षा तासां कथंचन । (१२।१)

कर्तुं वा कृतपूर्वा वा तन्मे व्याख्यातुम् अर्हसि ॥ (१२।२)