दुर्योधन उवाच । (१।१)

एहि क्षत्तर् द्रौपदीम् आनयस्व प्रियां भार्यां संमतां पाण्डवानाम् । (१।२)

संमार्जतां वेश्म परैतु शीघ्रम् आनन्दो नः सह दासीभिर् अस्तु ॥ (१।३)

विदुर उवाच । (२।१)

दुर्विभाव्यं भवति त्वादृशेन न मन्द संबुध्यसि पाशबद्धः । (२।२)

प्रपाते त्वं लम्बमानो न वेत्सि व्याघ्रान्मृगः कोपयसे ऽतिबाल्यात् ॥ (२।३)

आशीविषाः शिरसि ते पूर्णकोशा महाविषाः । (३।१)

मा कोपिष्ठाः सुमन्दात्मन्मा गमस्त्वं यमक्षयम् ॥ (३।२)

न हि दासीत्वम् आपन्ना कृष्णा भवति भारत । (४।१)

अनीशेन हि राज्ञैषा पणे न्यस्तेति मे मतिः ॥ (४।२)

अयं धत्ते वेणुर् इवात्मघाती फलं राजा धृतराष्ट्रस्य पुत्रः । (५।१)

द्यूतं हि वैराय महाभयाय पक्वो न बुध्यत्ययम् अन्तकाले ॥ (५।२)

नारुंतुदः स्यान्न नृशंसवादी न हीनतः परम् अभ्याददीत । (६।१)

ययास्य वाचा पर उद्विजेत न तां वदेद् रुशतीं पापलोक्याम् ॥ (६।२)

समुच्चरन्त्यतिवादा हि वक्त्राद् यैर् आहतः शोचति रात्र्यहानि । (७।१)

परस्य नामर्मसु ते पतन्ति तान् पण्डितो नावसृजेत् परेषु ॥ (७।२)

अजो हि शस्त्रम् अखनत् किलैकः शस्त्रे विपन्ने पद्भिर् अपास्य भूमिम् । (८।१)

निकृन्तनं स्वस्य कण्ठस्य घोरं तद्वद् वैरं मा खनीः पाण्डुपुत्रैः ॥ (८।२)

न किंचिद् ईड्यं प्रवदन्ति पापं वनेचरं वा गृहमेधिनं वा । (९।१)

तपस्विनं संपरिपूर्णविद्यं भषन्ति हैवं श्वनराः सदैव ॥ (९।२)

द्वारं सुघोरं नरकस्य जिह्मं न बुध्यसे धृतराष्ट्रस्य पुत्र । (१०।१)

त्वाम् अन्वेतारो बहवः कुरूणां द्यूतोदये सह दुःशासनेन ॥ (१०।२)

मज्जन्त्यलाबूनि शिलाः प्लवन्ते मुह्यन्ति नावो ऽम्भसि शश्वद् एव । (११।१)

मूढो राजा धृतराष्ट्रस्य पुत्रो न मे वाचः पथ्यरूपाः शृणोति ॥ (११।२)

अन्तो नूनं भवितायं कुरूणां सुदारुणः सर्वहरो विनाशः । (१२।१)

वाचः काव्याः सुहृदां पथ्यरूपा न श्रूयन्ते वर्धते लोभ एव ॥ (१२।२)