गान्धार्युवाच । (१।१)

अध्यर्धगुणम् आहुर् यं बले शौर्ये च माधव । (१।२)

पित्रा त्वया च दाशार्ह दृप्तं सिंहम् इवोत्कटम् ॥ (१।३)

यो बिभेद चमूम् एको मम पुत्रस्य दुर्भिदाम् । (२।१)

स भूत्वा मृत्युर् अन्येषां स्वयं मृत्युवशं गतः ॥ (२।२)

तस्योपलक्षये कृष्ण कार्ष्णेर् अमिततेजसः । (३।१)

अभिमन्योर् हतस्यापि प्रभा नैवोपशाम्यति ॥ (३।२)

एषा विराटदुहिता स्नुषा गाण्डीवधन्वनः । (४।१)

आर्ता बाला पतिं वीरं शोच्या शोचत्यनिन्दिता ॥ (४।२)

तम् एषा हि समासाद्य भार्या भर्तारम् अन्तिके । (५।१)

विराटदुहिता कृष्ण पाणिना परिमार्जति ॥ (५।२)

तस्य वक्त्रम् उपाघ्राय सौभद्रस्य यशस्विनी । (६।१)

विबुद्धकमलाकारं कम्बुवृत्तशिरोधरम् ॥ (६।२)

काम्यरूपवती चैषा परिष्वजति भामिनी । (७।१)

लज्जमाना पुरेवैनं माध्वीकमदमूर्छिता ॥ (७।२)

तस्य क्षतजसंदिग्धं जातरूपपरिष्कृतम् । (८।१)

विमुच्य कवचं कृष्ण शरीरम् अभिवीक्षते ॥ (८।२)

अवेक्षमाणा तं बाला कृष्ण त्वाम् अभिभाषते । (९।१)

अयं ते पुण्डरीकाक्ष सदृशाक्षो निपातितः ॥ (९।२)

बले वीर्ये च सदृशस्तेजसा चैव ते ऽनघ । (१०।१)

रूपेण च तवात्यर्थं शेते भुवि निपातितः ॥ (१०।२)

अत्यन्तसुकुमारस्य राङ्कवाजिनशायिनः । (११।१)

कच्चिद् अद्य शरीरं ते भूमौ न परितप्यते ॥ (११।२)

मातङ्गभुजवर्ष्माणौ ज्याक्षेपकठिनत्वचौ । (१२।१)

काञ्चनाङ्गदिनौ शेषे निक्षिप्य विपुलौ भुजौ ॥ (१२।२)

व्यायम्य बहुधा नूनं सुखसुप्तः श्रमाद् इव । (१३।१)

एवं विलपतीम् आर्तां न हि माम् अभिभाषसे ॥ (१३।२)

आर्याम् आर्य सुभद्रां त्वम् इमांश्च त्रिदशोपमान् । (१४।१)

पितॄन्मां चैव दुःखार्तां विहाय क्व गमिष्यसि ॥ (१४।२)

तस्य शोणितसंदिग्धान् केशान् उन्नाम्य पाणिना । (१५।१)

उत्सङ्गे वक्त्रम् आधाय जीवन्तम् इव पृच्छति । (१५।२)

स्वस्रीयं वासुदेवस्य पुत्रं गाण्डीवधन्वनः ॥ (१५।३)

कथं त्वां रणमध्यस्थं जघ्नुर् एते महारथाः । (१६।१)

धिग् अस्तु क्रूरकर्तॄंस्तान् कृपकर्णजयद्रथान् ॥ (१६।२)

द्रोणद्रौणायनी चोभौ यैर् असि व्यसनीकृतः । (१७।१)

रथर्षभाणां सर्वेषां कथम् आसीत् तदा मनः ॥ (१७।२)

बालं त्वां परिवार्यैकं मम दुःखाय जघ्नुषाम् । (१८।१)

कथं नु पाण्डवानां च पाञ्चालानां च पश्यताम् । (१८।२)

त्वं वीर निधनं प्राप्तो नाथवान् सन्ननाथवत् ॥ (१८।३)

दृष्ट्वा बहुभिर् आक्रन्दे निहतं त्वाम् अनाथवत् । (१९।१)

वीरः पुरुषशार्दूलः कथं जीवति पाण्डवः ॥ (१९।२)

न राज्यलाभो विपुलः शत्रूणां वा पराभवः । (२०।१)

प्रीतिं दास्यति पार्थानां त्वाम् ऋते पुष्करेक्षण ॥ (२०।२)

तव शस्त्रजितांल् लोकान् धर्मेण च दमेन च । (२१।१)

क्षिप्रम् अन्वागमिष्यामि तत्र मां प्रतिपालय ॥ (२१।२)

दुर्मरं पुनर् अप्राप्ते काले भवति केनचित् । (२२।१)

यद् अहं त्वां रणे दृष्ट्वा हतं जीवामि दुर्भगा ॥ (२२।२)

काम् इदानीं नरव्याघ्र श्लक्ष्णया स्मितया गिरा । (२३।१)

पितृलोके समेत्यान्यां माम् इवामन्त्रयिष्यसि ॥ (२३।२)

नूनम् अप्सरसां स्वर्गे मनांसि प्रमथिष्यसि । (२४।१)

परमेण च रूपेण गिरा च स्मितपूर्वया ॥ (२४।२)

प्राप्य पुण्यकृतांल् लोकान् अप्सरोभिः समेयिवान् । (२५।१)

सौभद्र विहरन् काले स्मरेथाः सुकृतानि मे ॥ (२५।२)

एतावान् इह संवासो विहितस्ते मया सह । (२६।१)

षण्मासान् सप्तमे मासि त्वं वीर निधनं गतः ॥ (२६।२)

इत्युक्तवचनाम् एताम् अपकर्षन्ति दुःखिताम् । (२७।१)

उत्तरां मोघसंकल्पां मत्स्यराजकुलस्त्रियः ॥ (२७।२)

उत्तराम् अपकृष्यैनाम् आर्ताम् आर्ततराः स्वयम् । (२८।१)

विराटं निहतं दृष्ट्वा क्रोशन्ति विलपन्ति च ॥ (२८।२)

द्रोणास्त्रशरसंकृत्तं शयानं रुधिरोक्षितम् । (२९।१)

विराटं वितुदन्त्येते गृध्रगोमायुवायसाः ॥ (२९।२)

वितुद्यमानं विहगैर् विराटम् असितेक्षणाः । (३०।१)

न शक्नुवन्ति विवशा निवर्तयितुम् आतुराः ॥ (३०।२)

आसाम् आतपतप्तानाम् आयासेन च योषिताम् । (३१।१)

श्रमेण च विवर्णानां रूपाणां विगतं वपुः ॥ (३१।२)

उत्तरं चाभिमन्युं च काम्बोजं च सुदक्षिणम् । (३२।१)

शिशून् एतान् हतान् पश्य लक्ष्मणं च सुदर्शनम् । (३२।२)

आयोधनशिरोमध्ये शयानं पश्य माधव ॥ (३२।३)