युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

उक्तं त्वया बुद्धिमता यन्नान्यो वक्तुम् अर्हति । (१।२)

संशयानां हि निर्मोक्ता त्वन्नान्यो विद्यते भुवि ॥ (१।३)

गृहे गृहे हि राजानः स्वस्य स्वस्य प्रियंकराः । (२।१)

न च साम्राज्यम् आप्तास्ते सम्राट्शब्दो हि कृत्स्नभाक् ॥ (२।२)

कथं परानुभावज्ञः स्वं प्रशंसितुम् अर्हति । (३।१)

परेण समवेतस्तु यः प्रशस्तः स पूज्यते ॥ (३।२)

विशाला बहुला भूमिर् बहुरत्नसमाचिता । (४।१)

दूरं गत्वा विजानाति श्रेयो वृष्णिकुलोद्वह ॥ (४।२)

शमम् एव परं मन्ये न तु मोक्षाद् भवेच्छमः । (५।१)

आरम्भे पारमेष्ठ्यं तु न प्राप्यम् इति मे मतिः ॥ (५।२)

एवम् एवाभिजानन्ति कुले जाता मनस्विनः । (६।१)

कश्चित् कदाचिद् एतेषां भवेच्छ्रेष्ठो जनार्दन । (६।२)

वयं चैव महाभाग जरासंधभयात् तदा । (६।३)

शङ्किताः स्म महाभाग दौरात्म्यात् तस्य चानघ । (६।४)

अहं हि तव दुर्धर्ष भुजवीर्याश्रयः प्रभो । (६।५)

नात्मानं बलिनं मन्ये त्वयि तस्माद् विशङ्किते । (६।६)

त्वत्सकाशाच्च रामाच्च भीमसेनाच्च माधव । (६।७)

अर्जुनाद् वा महाबाहो हन्तुं शक्यो न वेति वै । (६।८)

एवं जानन् हि वार्ष्णेय विमृशामि पुनः पुनः । (६।९)

त्वं मे प्रमाणभूतो ऽसि सर्वकार्येषु केशव । (६।१०)

तच्छ्रुत्वा चाब्रवीद् भीमो वाक्यं वाक्यविशारदः ॥ (६।११)

भीम उवाच । (७।१)

अनारम्भपरो राजा वल्मीक इव सीदति । (७।२)

दुर्बलश्चानुपायेन बलिनं यो ऽधितिष्ठति ॥ (७।३)

अतन्द्रितस्तु प्रायेण दुर्बलो बलिनं रिपुम् । (८।१)

जयेत् सम्यङ् नयो राजन्नीत्यार्थान् आत्मनो हितान् ॥ (८।२)

कृष्णे नयो मयि बलं जयः पार्थे धनंजये । (९।१)

मागधं साधयिष्यामो वयं त्रय इवाग्नयः । (९।२)

त्वद्बुद्धिबलम् आश्रित्य सर्वं प्राप्स्यति धर्मराट् । (९।३)

जयो ऽस्माकं हि गोविन्द येषां नाथो भवान् सदा ॥ (९।४)

कृष्ण उवाच । (१०।१)

आदत्ते ऽर्थपरो बालो नानुबन्धम् अवेक्षते । (१०।२)

तस्माद् अरिं न मृष्यन्ति बालम् अर्थपरायणम् । (१०।३)

सर्वान् वंश्यान् अनुमृशन्न् एकम् एव सतां युगे ॥ (१०।४)

हित्वा करान् यौवनाश्वः पालनाच्च भगीरथः । (११।१)

कार्तवीर्यस्तपोयोगाद् बलात् तु भरतो विभुः । (११।२)

ऋद्ध्या मरुत्तस्तान् पञ्च सम्राज इति शुश्रुमः । (११।३)

साम्राज्यम् इच्छतस्ते तु सर्वाकारं युधिष्ठिर । (११।४)

सर्वान् वंशान् अनुमृशन्नैते सन्ति युगे युगे ॥ (११।५)

निग्राह्यलक्षणं प्राप्तो धर्मार्थनयलक्षणैः । (१२।१)

बार्हद्रथो जरासंधस्तद् विद्धि भरतर्षभ ॥ (१२।२)

न चैनम् अनुरुध्यन्ते कुलान्येकशतं नृपाः । (१३।१)

तस्माद् एतद्बलाद् एव साम्राज्यं कुरुते ऽद्य सः ॥ (१३।२)

रत्नभाजो हि राजानो जरासंधम् उपासते । (१४।१)

न च तुष्यति तेनापि बाल्याद् अनयम् आस्थितः ॥ (१४।२)

मूर्धाभिषिक्तं नृपतिं प्रधानपुरुषं बलात् । (१५।१)

आदत्ते न च नो दृष्टो ऽभागः पुरुषतः क्वचित् ॥ (१५।२)

एवं सर्वान् वशे चक्रे जरासंधः शतावरान् । (१६।१)

तं दुर्बलतरो राजा कथं पार्थ उपैष्यति । (१६।२)

तण्डुलप्रस्थके राजा कपर्दिनम् उपास्त सः । (१६।३)

कथं जित्वा पुनर् यूयम् अस्मान् संप्रतियास्यथ ॥ (१६।४)

प्रोक्षितानां प्रमृष्टानां राज्ञां पशुपतेर् गृहे । (१७।१)

पशूनाम् इव का प्रीतिर् जीविते भरतर्षभ ॥ (१७।२)

क्षत्रियः शस्त्रमरणो यदा भवति सत्कृतः । (१८।१)

ननु स्म मागधं सर्वे प्रतिबाधेम यद् वयम् ॥ (१८।२)

षडशीतिः समानीताः शेषा राजंश्चतुर्दश । (१९।१)

जरासंधेन राजानस्ततः क्रूरं प्रपत्स्यते ॥ (१९।२)

प्राप्नुयात् स यशो दीप्तं तत्र यो विघ्नम् आचरेत् । (२०।१)

जयेद् यश्च जरासंधं स सम्राण् नियतं भवेत् ॥ (२०।२)