वैशंपायन उवाच । (१।१)

एवं सम्पूजितो राजा पाण्डवैर् अम्बिकासुतः । (१।२)

विजहार यथापूर्वम् ऋषिभिः पर्युपासितः ॥ (१।३)

ब्रह्मदेयाग्रहारांश्च प्रददौ स कुरूद्वहः । (२।१)

तच्च कुन्तीसुतो राजा सर्वम् एवान्वमोदत ॥ (२।२)

आनृशंस्यपरो राजा प्रीयमाणो युधिष्ठिरः । (३।१)

उवाच स तदा भ्रातॄन् अमात्यांश्च महीपतिः ॥ (३।२)

मया चैव भवद्भिश्च मान्य एष नराधिपः । (४।१)

निदेशे धृतराष्ट्रस्य यः स्थास्यति स मे सुहृत् । (४।२)

विपरीतश्च मे शत्रुर् निरस्यश्च भवेन्नरः ॥ (४।३)

परिदृष्टेषु चाहःसु पुत्राणां श्राद्धकर्मणि । (५।१)

ददातु राजा सर्वेषां यावद् अस्य चिकीर्षितम् ॥ (५।२)

ततः स राजा कौरव्यो धृतराष्ट्रो महामनाः । (६।१)

ब्राह्मणेभ्यो महार्हेभ्यो ददौ वित्तान्यनेकशः ॥ (६।२)

धर्मराजश्च भीमश्च सव्यसाची यमावपि । (७।१)

तत् सर्वम् अन्ववर्तन्त धृतराष्ट्रव्यपेक्षया ॥ (७।२)

कथं नु राजा वृद्धः सन् पुत्रशोकसमाहतः । (८।१)

शोकम् अस्मत्कृतं प्राप्य न म्रियेतेति चिन्त्यते ॥ (८।२)

यावद्धि कुरुमुख्यस्य जीवत्पुत्रस्य वै सुखम् । (९।१)

बभूव तद् अवाप्नोतु भोगांश्चेति व्यवस्थिताः ॥ (९।२)

ततस्ते सहिताः सर्वे भ्रातरः पञ्च पाण्डवाः । (१०।१)

तथाशीलाः समातस्थुर् धृतराष्ट्रस्य शासने ॥ (१०।२)

धृतराष्ट्रश्च तान् वीरान् विनीतान् विनये स्थितान् । (११।१)

शिष्यवृत्तौ स्थितान्नित्यं गुरुवत् पर्यपश्यत ॥ (११।२)

गान्धारी चैव पुत्राणां विविधैः श्राद्धकर्मभिः । (१२।१)

आनृण्यम् अगमत् कामान् विप्रेभ्यः प्रतिपाद्य वै ॥ (१२।२)

एवं धर्मभृतां श्रेष्ठो धर्मराजो युधिष्ठिरः । (१३।१)

भ्रातृभिः सहितो धीमान् पूजयामास तं नृपम् ॥ (१३।२)