भीष्म उवाच । (१।१)

ततो ऽहं निशि राजेन्द्र प्रणम्य शिरसा तदा । (१।२)

ब्राह्मणानां पितॄणां च देवतानां च सर्वशः ॥ (१।३)

नक्तंचराणां भूतानां रजन्याश्च विशां पते । (२।१)

शयनं प्राप्य रहिते मनसा समचिन्तयम् ॥ (२।२)

जामदग्न्येन मे युद्धम् इदं परमदारुणम् । (३।१)

अहानि सुबहून्यद्य वर्तते सुमहात्ययम् ॥ (३।२)

न च रामं महावीर्यं शक्नोमि रणमूर्धनि । (४।१)

विजेतुं समरे विप्रं जामदग्न्यं महाबलम् ॥ (४।२)

यदि शक्यो मया जेतुं जामदग्न्यः प्रतापवान् । (५।१)

दैवतानि प्रसन्नानि दर्शयन्तु निशां मम ॥ (५।२)

ततो ऽहं निशि राजेन्द्र प्रसुप्तः शरविक्षतः । (६।१)

दक्षिणेनैव पार्श्वेन प्रभातसमये इव ॥ (६।२)

ततो ऽहं विप्रमुख्यैस्तैर् यैर् अस्मि पतितो रथात् । (७।१)

उत्थापितो धृतश्चैव मा भैर् इति च सान्त्वितः ॥ (७।२)

त एव मां महाराज स्वप्नदर्शनम् एत्य वै । (८।१)

परिवार्याब्रुवन् वाक्यं तन्निबोध कुरूद्वह ॥ (८।२)

उत्तिष्ठ मा भैर् गाङ्गेय भयं ते नास्ति किंचन । (९।१)

रक्षामहे नरव्याघ्र स्वशरीरं हि नो भवान् ॥ (९।२)

न त्वां रामो रणे जेता जामदग्न्यः कथंचन । (१०।१)

त्वम् एव समरे रामं विजेता भरतर्षभ ॥ (१०।२)

इदम् अस्त्रं सुदयितं प्रत्यभिज्ञास्यते भवान् । (११।१)

विदितं हि तवाप्येतत् पूर्वस्मिन् देहधारणे ॥ (११।२)

प्राजापत्यं विश्वकृतं प्रस्वापं नाम भारत । (१२।१)

न हीदं वेद रामो ऽपि पृथिव्यां वा पुमान् क्वचित् ॥ (१२।२)

तत् स्मरस्व महाबाहो भृशं संयोजयस्व च । (१३।१)

न च रामः क्षयं गन्ता तेनास्त्रेण नराधिप ॥ (१३।२)

एनसा च न योगं त्वं प्राप्स्यसे जातु मानद । (१४।१)

स्वप्स्यते जामदग्न्यो ऽसौ त्वद्बाणबलपीडितः ॥ (१४।२)

ततो जित्वा त्वम् एवैनं पुनर् उत्थापयिष्यसि । (१५।१)

अस्त्रेण दयितेनाजौ भीष्म संबोधनेन वै ॥ (१५।२)

एवं कुरुष्व कौरव्य प्रभाते रथम् आस्थितः । (१६।१)

प्रसुप्तं वा मृतं वापि तुल्यं मन्यामहे वयम् ॥ (१६।२)

न च रामेण मर्तव्यं कदाचिद् अपि पार्थिव । (१७।१)

ततः समुत्पन्नम् इदं प्रस्वापं युज्यताम् इति ॥ (१७।२)

इत्युक्त्वान्तर्हिता राजन् सर्व एव द्विजोत्तमाः । (१८।१)

अष्टौ सदृशरूपास्ते सर्वे भास्वरमूर्तयः ॥ (१८।२)