वैशंपायन उवाच । (१।१)

एतच्छ्रुत्वा महाराज धृतराष्ट्रो ऽम्बिकासुतः । (१।२)

शोकस्यान्तम् अपश्यन् वै हतं मत्वा सुयोधनम् । (१।३)

विह्वलः पतितो भूमौ नष्टचेता इव द्विपः ॥ (१।४)

तस्मिन् निपतिते भूमौ विह्वले राजसत्तमे । (२।१)

आर्तनादो महान् आसीत् स्त्रीणां भरतसत्तम ॥ (२।२)

स शब्दः पृथिवीं सर्वां पूरयामास सर्वशः । (३।१)

शोकार्णवे महाघोरे निमग्ना भरतस्त्रियः ॥ (३।२)

राजानं च समासाद्य गान्धारी भरतर्षभ । (४।१)

निःसंज्ञा पतिता भूमौ सर्वाण्य् अन्तःपुराणि च ॥ (४।२)

ततस् ताः संजयो राजन् समाश्वासयद् आतुराः । (५।१)

मुह्यमानाः सुबहुशो मुञ्चन्त्यो वारि नेत्रजम् ॥ (५।२)

समाश्वस्ताः स्त्रियस् तास् तु वेपमाना मुहुर् मुहुः । (६।१)

कदल्य इव वातेन धूयमानाः समन्ततः ॥ (६।२)

राजानं विदुरश् चापि प्रज्ञाचक्षुषम् ईश्वरम् । (७।१)

आश्वासयामास तदा सिञ्चंस् तोयेन कौरवम् ॥ (७।२)

स लब्ध्वा शनकैः संज्ञां ताश् च दृष्ट्वा स्त्रियो नृप । (८।१)

उन्मत्त इव राजा स स्थितस् तूष्णीं विशां पते ॥ (८।२)

ततो ध्यात्वा चिरं कालं निःश्वसंश् च पुनः पुनः । (९।१)

स्वान् पुत्रान् गर्हयामास बहु मेने च पाण्डवान् ॥ (९।२)

गर्हयित्वात्मनो बुद्धिं शकुनेः सौबलस्य च । (१०।१)

ध्यात्वा च सुचिरं कालं वेपमानो मुहुर् मुहुः ॥ (१०।२)

संस्तभ्य च मनो भूयो राजा धैर्यसमन्वितः । (११।१)

पुनर् गावल्गणिं सूतं पर्यपृच्छत संजयम् ॥ (११।२)

यत् त्वया कथितं वाक्यं श्रुतं संजय तन् मया । (१२।१)

कच्चिद् दुर्योधनः सूत न गतो वै यमक्षयम् । (१२।२)

ब्रूहि संजय तत्त्वेन पुनर् उक्तां कथाम् इमाम् ॥ (१२।३)

एवम् उक्तो ऽब्रवीत् सूतो राजानं जनमेजय । (१३।१)

हतो वैकर्तनो राजन् सह पुत्रैर् महारथैः । (१३।२)

भ्रातृभिश् च महेष्वासैः सूतपुत्रैस् तनुत्यजैः ॥ (१३।३)

दुःशासनश् च निहतः पाण्डवेन यशस्विना । (१४।१)

पीतं च रुधिरं कोपाद् भीमसेनेन संयुगे ॥ (१४।२)