लोमश उवाच । (१।१)

ततः श्रुत्वा तु शर्यातिर् वयःस्थं च्यवनं कृतम् । (१।२)

संहृष्टः सेनया सार्धम् उपायाद् भार्गवाश्रमम् ॥ (१।३)

च्यवनं च सुकन्यां च दृष्ट्वा देवसुताविव । (२।१)

रेमे महीपः शर्यातिः कृत्स्नां प्राप्य महीम् इव ॥ (२।२)

ऋषिणा सत्कृतस् तेन सभार्यः पृथिवीपतिः । (३।१)

उपोपविष्टः कल्याणीः कथाश् चक्रे महामनाः ॥ (३।२)

अथैनं भार्गवो राजन्न् उवाच परिसान्त्वयन् । (४।१)

याजयिष्यामि राजंस्त्वां सम्भारान् उपकल्पय ॥ (४।२)

ततः परमसंहृष्टः शर्यातिः पृथिवीपतिः । (५।१)

च्यवनस्य महाराज तद् वाक्यं प्रत्यपूजयत् ॥ (५।२)

प्रशस्ते ऽहनि यज्ञीये सर्वकामसमृद्धिमत् । (६।१)

कारयामास शर्यातिर् यज्ञायतनम् उत्तमम् ॥ (६।२)

तत्रैनं च्यवनो राजन् याजयामास भार्गवः । (७।१)

अद्भुतानि च तत्रासन् यानि तानि निबोध मे ॥ (७।२)

अगृह्णाच्च्यवनः सोमम् अश्विनोर् देवयोस् तदा । (८।१)

तम् इन्द्रो वारयामास गृह्यमाणं तयोर् ग्रहम् ॥ (८।२)

इन्द्र उवाच । (९।१)

उभावेतौ न सोमार्हौ नासत्याविति मे मतिः । (९।२)

भिषजौ देवपुत्राणां कर्मणा नैवम् अर्हतः ॥ (९।३)

च्यवन उवाच । (१०।१)

मावमंस्था महात्मानौ रूपद्रविणवत्तरौ । (१०।२)

यौ चक्रतुर् मां मघवन् वृन्दारकम् इवाजरम् ॥ (१०।३)

ऋते त्वां विबुधांश्चान्यान् कथं वै नार्हतः सवम् । (११।१)

अश्विनावपि देवेन्द्र देवौ विद्धि पुरंदर ॥ (११।२)

इन्द्र उवाच । (१२।१)

चिकित्सकौ कर्मकरौ कामरूपसमन्वितौ । (१२।२)

लोके चरन्तौ मर्त्यानां कथं सोमम् इहार्हतः ॥ (१२।३)

लोमश उवाच । (१३।१)

एतद् एव यदा वाक्यम् आम्रेडयति वासवः । (१३।२)

अनादृत्य ततः शक्रं ग्रहं जग्राह भार्गवः ॥ (१३।३)

ग्रहीष्यन्तं तु तं सोमम् अश्विनोर् उत्तमं तदा । (१४।१)

समीक्ष्य बलभिद् देव इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१४।२)

आभ्याम् अर्थाय सोमं त्वं ग्रहीष्यसि यदि स्वयम् । (१५।१)

वज्रं ते प्रहरिष्यामि घोररूपम् अनुत्तमम् ॥ (१५।२)

एवम् उक्तः स्मयन्न् इन्द्रम् अभिवीक्ष्य स भार्गवः । (१६।१)

जग्राह विधिवत् सोमम् अश्विभ्याम् उत्तमं ग्रहम् ॥ (१६।२)

ततो ऽस्मै प्राहरद् वज्रं घोररूपं शचीपतिः । (१७।१)

तस्य प्रहरतो बाहुं स्तम्भयामास भार्गवः ॥ (१७।२)

संस्तम्भयित्वा च्यवनो जुहुवे मन्त्रतो ऽनलम् । (१८।१)

कृत्यार्थी सुमहातेजा देवं हिंसितुम् उद्यतः ॥ (१८।२)

ततः कृत्या समभवद् ऋषेस् तस्य तपोबलात् । (१९।१)

मदो नाम महावीर्यो बृहत्कायो महासुरः । (१९।२)

शरीरं यस्य निर्देष्टुम् अशक्यं तु सुरासुरैः ॥ (१९।३)

तस्यास्यम् अभवद् घोरं तीक्ष्णाग्रदशनं महत् । (२०।१)

हनुर् एका स्थिता तस्य भूमावेका दिवं गता ॥ (२०।२)

चतस्र आयता दंष्ट्रा योजनानां शतं शतम् । (२१।१)

इतरे त्वस्य दशना बभूवुर् दशयोजनाः । (२१।२)

प्राकारसदृशाकाराः शूलाग्रसमदर्शनाः ॥ (२१।३)

बाहू पर्वतसंकाशावायतावयुतं समौ । (२२।१)

नेत्रे रविशशिप्रख्ये वक्त्रम् अन्तकसंनिभम् ॥ (२२।२)

लेलिहञ्जिह्वया वक्त्रं विद्युच्चपललोलया । (२३।१)

व्यात्ताननो घोरदृष्टिर् ग्रसन्न् इव जगद् बलात् ॥ (२३।२)

स भक्षयिष्यन् संक्रुद्धः शतक्रतुम् उपाद्रवत् । (२४।१)

महता घोररूपेण लोकाञ्शब्देन नादयन् ॥ (२४।२)