वैशंपायन उवाच । (१।१)

अदृष्ट्वा तु नृपः पुत्रान् दर्शनं प्रतिलब्धवान् । (१।२)

ऋषिप्रसादात् पुत्राणां स्वरूपाणां कुरूद्वह ॥ (१।३)

स राजा राजधर्मांश्च ब्रह्मोपनिषदं तथा । (२।१)

अवाप्तवान्नरश्रेष्ठो बुद्धिनिश्चयम् एव च ॥ (२।२)

विदुरश्च महाप्राज्ञो ययौ सिद्धिं तपोबलात् । (३।१)

धृतराष्ट्रः समासाद्य व्यासं चापि तपस्विनम् ॥ (३।२)

जनमेजय उवाच । (४।१)

ममापि वरदो व्यासो दर्शयेत् पितरं यदि । (४।२)

तद् रूपवेषवयसं श्रद्दध्यां सर्वम् एव ते ॥ (४।३)

प्रियं मे स्यात् कृतार्थश्च स्याम् अहं कृतनिश्चयः । (५।१)

प्रसादाद् ऋषिपुत्रस्य मम कामः समृध्यताम् ॥ (५।२)

सूत उवाच । (६।१)

इत्युक्तवचने तस्मिन्नृपे व्यासः प्रतापवान् । (६।२)

प्रसादम् अकरोद् धीमान् आनयच्च परिक्षितम् ॥ (६।३)

ततस्तद्रूपवयसम् आगतं नृपतिं दिवः । (७।१)

श्रीमन्तं पितरं राजा ददर्श जनमेजयः ॥ (७।२)

शमीकं च महात्मानं पुत्रं तं चास्य शृङ्गिणम् । (८।१)

अमात्या ये बभूवुश्च राज्ञस्तांश्च ददर्श ह ॥ (८।२)

ततः सो ऽवभृथे राजा मुदितो जनमेजयः । (९।१)

पितरं स्नापयामास स्वयं सस्नौ च पार्थिवः ॥ (९।२)

स्नात्वा च भरतश्रेष्ठः सो ऽऽस्तीकम् इदम् अब्रवीत् । (१०।१)

यायावरकुलोत्पन्नं जरत्कारुसुतं तदा ॥ (१०।२)

आस्तीक विविधाश्चर्यो यज्ञो ऽयम् इति मे मतिः । (११।१)

यद् अद्यायं पिता प्राप्तो मम शोकप्रणाशनः ॥ (११।२)

आस्तीक उवाच । (१२।१)

ऋषिर् द्वैपायनो यत्र पुराणस्तपसो निधिः । (१२।२)

यज्ञे कुरुकुलश्रेष्ठ तस्य लोकावुभौ जितौ ॥ (१२।३)

श्रुतं विचित्रम् आख्यानं त्वया पाण्डवनन्दन । (१३।१)

सर्पाश्च भस्मसान्नीता गताश्च पदवीं पितुः ॥ (१३।२)

कथंचित् तक्षको मुक्तः सत्यत्वात् तव पार्थिव । (१४।१)

ऋषयः पूजिताः सर्वे गतिं दृष्ट्वा महात्मनः ॥ (१४।२)

प्राप्तः सुविपुलो धर्मः श्रुत्वा पापविनाशनम् । (१५।१)

विमुक्तो हृदयग्रन्थिर् उदारजनदर्शनात् ॥ (१५।२)

ये च पक्षधरा धर्मे सद्वृत्तरुचयश्च ये । (१६।१)

यान् दृष्ट्वा हीयते पापं तेभ्यः कार्या नमस्क्रियाः ॥ (१६।२)

सूत उवाच । (१७।१)

एतच्छ्रुत्वा द्विजश्रेष्ठात् स राजा जनमेजयः । (१७।२)

पूजयामास तम् ऋषिम् अनुमान्य पुनः पुनः ॥ (१७।३)

पप्रच्छ तम् ऋषिं चापि वैशंपायनम् अच्युतम् । (१८।१)

कथावशेषं धर्मज्ञो वनवासस्य सत्तम ॥ (१८।२)