धृतराष्ट्र उवाच । (१।१)

यस्य वै नानृता वाचः प्रवृत्ता अनुशुश्रुमः । (१।२)

त्रैलोक्यम् अपि तस्य स्याद् योद्धा यस्य धनंजयः ॥ (१।३)

तस्यैव च न पश्यामि युधि गाण्डीवधन्वनः । (२।१)

अनिशं चिन्तयानो ऽपि यः प्रतीयाद् रथेन तम् ॥ (२।२)

अस्यतः कर्णिनालीकान्मार्गणान् हृदयच्छिदः । (३।१)

प्रत्येता न समः कश्चिद् युधि गाण्डीवधन्वनः ॥ (३।२)

द्रोणकर्णौ प्रतीयातां यदि वीरौ नरर्षभौ । (४।१)

माहात्म्यात् संशयो लोके न त्वस्ति विजयो मम ॥ (४।२)

घृणी कर्णः प्रमादी च आचार्यः स्थविरो गुरुः । (५।१)

समर्थो बलवान् पार्थो दृढधन्वा जितक्लमः । (५।२)

भवेत् सुतुमुलं युद्धं सर्वशो ऽप्यपराजयः ॥ (५।३)

सर्वे ह्यस्त्रविदः शूराः सर्वे प्राप्ता महद् यशः । (६।१)

अपि सर्वामरैश्वर्यं त्यजेयुर् न पुनर् जयम् । (६।२)

वधे नूनं भवेच्छान्तिस्तयोर् वा फल्गुनस्य वा ॥ (६।३)

न तु जेतार्जुनस्यास्ति हन्ता चास्य न विद्यते । (७।१)

मन्युस्तस्य कथं शाम्येन्मन्दान् प्रति य उत्थितः ॥ (७।२)

अन्ये ऽप्यस्त्राणि जानन्ति जीयन्ते च जयन्ति च । (८।१)

एकान्तविजयस्त्वेव श्रूयते फल्गुनस्य ह ॥ (८।२)

त्रयस्त्रिंशत् समाहूय खाण्डवे ऽग्निम् अतर्पयत् । (९।१)

जिगाय च सुरान् सर्वान्नास्य वेद्मि पराजयम् ॥ (९।२)

यस्य यन्ता हृषीकेशः शीलवृत्तसमो युधि । (१०।१)

ध्रुवस्तस्य जयस्तात यथेन्द्रस्य जयस्तथा ॥ (१०।२)

कृष्णावेकरथे यत्तावधिज्यं गाण्डिवं धनुः । (११।१)

युगपत् त्रीणि तेजांसि समेतान्यनुशुश्रुमः ॥ (११।२)

नैव नो ऽस्ति धनुस्तादृङ् न योद्धा न च सारथिः । (१२।१)

तच्च मन्दा न जानन्ति दुर्योधनवशानुगाः ॥ (१२।२)

शेषयेद् अशनिर् दीप्तो निपतन्मूर्ध्नि संजय । (१३।१)

न तु शेषं शराः कुर्युर् अस्तास्तात किरीटिना ॥ (१३।२)

अपि चास्यन्न् इवाभाति निघ्नन्न् इव च फल्गुनः । (१४।१)

उद्धरन्न् इव कायेभ्यः शिरांसि शरवृष्टिभिः ॥ (१४।२)

अपि बाणमयं तेजः प्रदीप्तम् इव सर्वतः । (१५।१)

गाण्डीवेद्धं दहेताजौ पुत्राणां मम वाहिनीम् ॥ (१५।२)

अपि सा रथघोषेण भयार्ता सव्यसाचिनः । (१६।१)

वित्रस्ता बहुला सेना भारती प्रतिभाति मे ॥ (१६।२)

यथा कक्षं दहत्यग्निः प्रवृद्धः सर्वतश्चरन् । (१७।१)

महार्चिर् अनिलोद्धूतस्तद्वद् धक्ष्यति मामकान् ॥ (१७।२)

यदोद्वमन्निशितान् बाणसंघान् स्थाताततायी समरे किरीटी । (१८।१)

सृष्टो ऽन्तकः सर्वहरो विधात्रा यथा भवेत् तद्वद् अवारणीयः ॥ (१८।२)

यदा ह्यभीक्ष्णं सुबहून् प्रकाराञ् श्रोतास्मि तान् आवसथे कुरूणाम् । (१९।१)

तेषां समन्ताच्च तथा रणाग्रे क्षयः किलायं भरतान् उपैति ॥ (१९।२)