वैशम्पायन उवाच । (१।१)

धृतराष्ट्रं ततः सर्वे ददृशुर् जनमेजय । (१।२)

पृष्ट्वा सुखम् अथो राज्ञः पृष्ट्वा राज्ञा च भारत ॥ (१।३)

ततस् तैर् विहितः पूर्वं समङ्गो नाम बल्लवः । (२।१)

समीपस्थास् तदा गावो धृतराष्ट्रे न्यवेदयत् ॥ (२।२)

अनन्तरं च राधेयः शकुनिश् च विशां पते । (३।१)

आहतुः पार्थिवश्रेष्ठं धृतराष्ट्रं जनाधिपम् ॥ (३।२)

रमणीयेषु देशेषु घोषाः सम्प्रति कौरव । (४।१)

स्मारणसमयः प्राप्तो वत्सानाम् अपि चाङ्कनम् ॥ (४।२)

मृगया चोचिता राजन्न् अस्मिन् काले सुतस्य ते । (५।१)

दुर्योधनस्य गमनं त्वम् अनुज्ञातुम् अर्हसि ॥ (५।२)

धृतराष्ट्र उवाच । (६।१)

मृगया शोभना तात गवां च समवेक्षणम् । (६।२)

विश्रम्भस् तु न गन्तव्यो बल्लवानाम् इति स्मरे ॥ (६।३)

ते तु तत्र नरव्याघ्राः समीप इति नः श्रुतम् । (७।१)

अतो नाभ्यनुजानामि गमनं तत्र वः स्वयम् ॥ (७।२)

छद्मना निर्जितास् ते हि कर्शिताश् च महावने । (८।१)

तपोनित्याश् च राधेय समर्थाश् च महारथाः ॥ (८।२)

धर्मराजो न संक्रुध्येद् भीमसेनस् त्वमर्षणः । (९।१)

यज्ञसेनस्य दुहिता तेज एव तु केवलम् ॥ (९।२)

यूयं चाप्यपराध्येयुर् दर्पमोहसमन्विताः । (१०।१)

ततो विनिर्दहेयुस् ते तपसा हि समन्विताः ॥ (१०।२)

अथवा सायुधा वीरा मन्युनाभिपरिप्लुताः । (११।१)

सहिता बद्धनिस्त्रिंशा दहेयुः शस्त्रतेजसा ॥ (११।२)

अथ यूयं बहुत्वात् तान् आरभध्वं कथंचन । (१२।१)

अनार्यं परमं तत् स्याद् अशक्यं तच्च मे मतम् ॥ (१२।२)

उषितो हि महाबाहुर् इन्द्रलोके धनंजयः । (१३।१)

दिव्यान्यस्त्राण्यवाप्याथ ततः प्रत्यागतो वनम् ॥ (१३।२)

अकृतास्त्रेण पृथिवी जिता बीभत्सुना पुरा । (१४।१)

किं पुनः स कृतास्त्रो ऽद्य न हन्याद् वो महारथः ॥ (१४।२)

अथवा मद्वचः श्रुत्वा तत्र यत्ता भविष्यथ । (१५।१)

उद्विग्नवासो विश्रम्भाद् दुःखं तत्र भविष्यति ॥ (१५।२)

अथवा सैनिकाः केचिद् अपकुर्युर् युधिष्ठिरे । (१६।१)

तद् अबुद्धिकृतं कर्म दोषम् उत्पादयेच्च वः ॥ (१६।२)

तस्माद् गच्छन्तु पुरुषाः स्मारणायाप्तकारिणः । (१७।१)

न स्वयं तत्र गमनं रोचये तव भारत ॥ (१७।२)

शकुनिर् उवाच । (१८।१)

धर्मज्ञः पाण्डवो ज्येष्ठः प्रतिज्ञातं च संसदि । (१८।२)

तेन द्वादश वर्षाणि वस्तव्यानीति भारत ॥ (१८।३)

अनुवृत्ताश् च ते सर्वे पाण्डवा धर्मचारिणः । (१९।१)

युधिष्ठिरश् च कौन्तेयो न नः कोपं करिष्यति ॥ (१९।२)

मृगयां चैव नो गन्तुम् इच्छा संवर्धते भृशम् । (२०।१)

स्मारणं च चिकीर्षामो न तु पाण्डवदर्शनम् ॥ (२०।२)

न चानार्यसमाचारः कश्चित् तत्र भविष्यति । (२१।१)

न च तत्र गमिष्यामो यत्र तेषां प्रतिश्रयः ॥ (२१।२)

वैशम्पायन उवाच । (२२।१)

एवम् उक्तः शकुनिना धृतराष्ट्रो जनेश्वरः । (२२।२)

दुर्योधनं सहामात्यम् अनुजज्ञे न कामतः ॥ (२२।३)

अनुज्ञातस् तु गान्धारिः कर्णेन सहितस् तदा । (२३।१)

निर्ययौ भरतश्रेष्ठो बलेन महता वृतः ॥ (२३।२)

दुःशासनेन च तथा सौबलेन च देविना । (२४।१)

संवृतो भ्रातृभिश् चान्यैः स्त्रीभिश् चापि सहस्रशः ॥ (२४।२)

तं निर्यान्तं महाबाहुं द्रष्टुं द्वैतवनं सरः । (२५।१)

पौराश् चानुययुः सर्वे सहदारा वनं च तत् ॥ (२५।२)

अष्टौ रथसहस्राणि त्रीणि नागायुतानि च । (२६।१)

पत्तयो बहुसाहस्रा हयाश् च नवतिः शताः ॥ (२६।२)

शकटापणवेश्याश् च वणिजो बन्दिनस् तथा । (२७।१)

नराश् च मृगयाशीलाः शतशो ऽथ सहस्रशः ॥ (२७।२)

ततः प्रयाणे नृपतेः सुमहान् अभवत् स्वनः । (२८।१)

प्रावृषीव महावायोर् उद्धतस्य विशां पते ॥ (२८।२)

गव्यूतिमात्रे न्यवसद् राजा दुर्योधनस् तदा । (२९।१)

प्रयातो वाहनैः सर्वैस् ततो द्वैतवनं सरः ॥ (२९।२)