सूत उवाच । (१।१)

गतमात्रं तु भर्तारं जरत्कारुर् अवेदयत् । (१।२)

भ्रातुस्त्वरितम् आगम्य यथातथ्यं तपोधन ॥ (१।३)

ततः स भुजगश्रेष्ठः श्रुत्वा सुमहद् अप्रियम् । (२।१)

उवाच भगिनीं दीनां तदा दीनतरः स्वयम् ॥ (२।२)

जानासि भद्रे यत् कार्यं प्रदाने कारणं च यत् । (३।१)

पन्नगानां हितार्थाय पुत्रस्ते स्यात् ततो यदि ॥ (३।२)

स सर्पसत्रात् किल नो मोक्षयिष्यति वीर्यवान् । (४।१)

एवं पितामहः पूर्वम् उक्तवान् मां सुरैः सह ॥ (४।२)

अप्यस्ति गर्भः सुभगे तस्मात् ते मुनिसत्तमात् । (५।१)

न चेच्छाम्यफलं तस्य दारकर्म मनीषिणः ॥ (५।२)

कामं च मम न न्याय्यं प्रष्टुं त्वां कार्यम् ईदृशम् । (६।१)

किं तु कार्यगरीयस्त्वात् ततस्त्वाहम् अचूचुदम् ॥ (६।२)

दुर्वासतां विदित्वा च भर्तुस्ते ऽतितपस्विनः । (७।१)

नैनम् अन्वागमिष्यामि कदाचिद्धि शपेत् स माम् ॥ (७।२)

आचक्ष्व भद्रे भर्तुस्त्वं सर्वम् एव विचेष्टितम् । (८।१)

शल्यम् उद्धर मे घोरं भद्रे हृदि चिरस्थितम् ॥ (८।२)

जरत्कारुस्ततो वाक्यम् इत्युक्ता प्रत्यभाषत । (९।१)

आश्वासयन्ती संतप्तं वासुकिं पन्नगेश्वरम् ॥ (९।२)

पृष्टो मयापत्यहेतोः स महात्मा महातपाः । (१०।१)

अस्तीत्युदरम् उद्दिश्य ममेदं गतवांश्च सः । (१०।२)

भूय एवाभवद् भ्राता शोकसंतप्तमानसः ॥ (१०।३)

स्वैरेष्वपि न तेनाहं स्मरामि वितथं क्वचित् । (११।१)

उक्तपूर्वं कुतो राजन् साम्पराये स वक्ष्यति ॥ (११।२)

न संतापस्त्वया कार्यः कार्यं प्रति भुजंगमे । (१२।१)

उत्पत्स्यति हि ते पुत्रो ज्वलनार्कसमद्युतिः ॥ (१२।२)

इत्युक्त्वा हि स मां भ्रातर् गतो भर्ता तपोवनम् । (१३।१)

तस्माद् व्येतु परं दुःखं तवेदं मनसि स्थितम् ॥ (१३।२)

एतच्छ्रुत्वा स नागेन्द्रो वासुकिः परया मुदा । (१४।१)

एवम् अस्त्विति तद् वाक्यं भगिन्याः प्रत्यगृह्णत ॥ (१४।२)

सान्त्वमानार्थदानैश्च पूजया चानुरूपया । (१५।१)

सोदर्यां पूजयामास स्वसारं पन्नगोत्तमः ॥ (१५।२)

ततः स ववृधे गर्भो महातेजा रविप्रभः । (१६।१)

यथा सोमो द्विजश्रेष्ठ शुक्लपक्षोदितो दिवि ॥ (१६।२)

यथाकालं तु सा ब्रह्मन् प्रजज्ञे भुजगस्वसा । (१७।१)

कुमारं देवगर्भाभं पितृमातृभयापहम् ॥ (१७।२)

ववृधे स च तत्रैव नागराजनिवेशने । (१८।१)

वेदांश्चाधिजगे साङ्गान् भार्गवाच्च्यवनात्मजात् ॥ (१८।२)

चरितव्रतो बाल एव बुद्धिसत्त्वगुणान्वितः । (१९।१)

नाम चास्याभवत् ख्यातं लोकेष्वास्तीक इत्युत ॥ (१९।२)

अस्तीत्युक्त्वा गतो यस्मात् पिता गर्भस्थम् एव तम् । (२०।१)

वनं तस्माद् इदं तस्य नामास्तीकेति विश्रुतम् ॥ (२०।२)

स बाल एव तत्रस्थश्चरन्न् अमितबुद्धिमान् । (२१।१)

गृहे पन्नगराजस्य प्रयत्नात् पर्यरक्ष्यत ॥ (२१।२)

भगवान् इव देवेशः शूलपाणिर् हिरण्यदः । (२२।१)

विवर्धमानः सर्वांस्तान् पन्नगान् अभ्यहर्षयत् ॥ (२२।२)