मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

स्कन्दस्य पार्षदान् घोराञ्शृणुष्वाद्भुतदर्शनान् । (१।२)

वज्रप्रहारात् स्कन्दस्य जज्ञुस् तत्र कुमारकाः । (१।३)

ये हरन्ति शिशूञ्जातान् गर्भस्थांश्चैव दारुणाः ॥ (१।४)

वज्रप्रहारात् कन्याश् च जज्ञिरे ऽस्य महाबलाः । (२।१)

कुमाराश् च विशाखं तं पितृत्वे समकल्पयन् ॥ (२।२)

स भूत्वा भगवान् संख्ये रक्षंश् छागमुखस् तदा । (३।१)

वृतः कन्यागणैः सर्वैर् आत्मनीनैश् च पुत्रकैः ॥ (३।२)

मातॄणां प्रेक्षतीनां च भद्रशाखश् च कौशलः । (४।१)

ततः कुमारपितरं स्कन्दम् आहुर् जना भुवि ॥ (४।२)

रुद्रम् अग्निम् उमां स्वाहां प्रदेशेषु महाबलाम् । (५।१)

यजन्ति पुत्रकामाश् च पुत्रिणश् च सदा जनाः ॥ (५।२)

यास् तास् त्वजनयत् कन्यास् तपो नाम हुताशनः । (६।१)

किं करोमीति ताः स्कन्दं सम्प्राप्ताः समभाषत ॥ (६।२)

मातर ऊचुः । (७।१)

भवेम सर्वलोकस्य वयं मातर उत्तमाः । (७।२)

प्रसादात् तव पूज्याश् च प्रियम् एतत् कुरुष्व नः ॥ (७।३)

मार्कण्डेय उवाच । (८।१)

सो ऽब्रवीद् बाढम् इत्येवं भविष्यध्वं पृथग्विधाः । (८।२)

अशिवाश् च शिवाश् चैव पुनः पुनर् उदारधीः ॥ (८।३)

ततः संकल्प्य पुत्रत्वे स्कन्दं मातृगणो ऽगमत् । (९।१)

काकी च हलिमा चैव रुद्राथ बृहली तथा । (९।२)

आर्या पलाला वै मित्रा सप्तैताः शिशुमातरः ॥ (९।३)

एतासां वीर्यसम्पन्नः शिशुर् नामातिदारुणः । (१०।१)

स्कन्दप्रसादजः पुत्रो लोहिताक्षो भयंकरः ॥ (१०।२)

एष वीराष्टकः प्रोक्तः स्कन्दमातृगणोद्भवः । (११।१)

छागवक्त्रेण सहितो नवकः परिकीर्त्यते ॥ (११।२)

षष्ठं छागमयं वक्त्रं स्कन्दस्यैवेति विद्धि तत् । (१२।१)

षट्शिरो ऽभ्यन्तरं राजन् नित्यं मातृगणार्चितम् ॥ (१२।२)

षण्णां तु प्रवरं तस्य शीर्षाणाम् इह शब्द्यते । (१३।१)

शक्तिं येनासृजद् दिव्यां भद्रशाख इति स्म ह ॥ (१३।२)

इत्येतद् विविधाकारं वृत्तं शुक्लस्य पञ्चमीम् । (१४।१)

तत्र युद्धं महाघोरं वृत्तं षष्ठ्यां जनाधिप ॥ (१४।२)