वैशंपायन उवाच । (१।१)

वनं गते कौरवेन्द्रे दुःखशोकसमाहताः । (१।२)

बभूवुः पाण्डवा राजन्मातृशोकेन चार्दिताः ॥ (१।३)

तथा पौरजनः सर्वः शोचन्न् आस्ते जनाधिपम् । (२।१)

कुर्वाणाश्च कथास्तत्र ब्राह्मणा नृपतिं प्रति ॥ (२।२)

कथं नु राजा वृद्धः स वने वसति निर्जने । (३।१)

गान्धारी च महाभागा सा च कुन्ती पृथा कथम् ॥ (३।२)

सुखार्हः स हि राजर्षिर् न सुखं तन्महावनम् । (४।१)

किमवस्थः समासाद्य प्रज्ञाचक्षुर् हतात्मजः ॥ (४।२)

सुदुष्करं कृतवती कुन्ती पुत्रान् अपश्यती । (५।१)

राज्यश्रियं परित्यज्य वनवासम् अरोचयत् ॥ (५।२)

विदुरः किमवस्थश्च भ्रातुः शुश्रूषुर् आत्मवान् । (६।१)

स च गावल्गणिर् धीमान् भर्तृपिण्डानुपालकः ॥ (६।२)

आकुमारं च पौरास्ते चिन्ताशोकसमाहताः । (७।१)

तत्र तत्र कथाश्चक्रुः समासाद्य परस्परम् ॥ (७।२)

पाण्डवाश्चैव ते सर्वे भृशं शोकपरायणाः । (८।१)

शोचन्तो मातरं वृद्धाम् ऊषुर् नातिचिरं पुरे ॥ (८।२)

तथैव पितरं वृद्धं हतपुत्रं जनेश्वरम् । (९।१)

गान्धारीं च महाभागां विदुरं च महामतिम् ॥ (९।२)

नैषां बभूव संप्रीतिस्तान् विचिन्तयतां तदा । (१०।१)

न राज्ये न च नारीषु न वेदाध्ययने तथा ॥ (१०।२)

परं निर्वेदम् अगमंश्चिन्तयन्तो नराधिपम् । (११।१)

तच्च ज्ञातिवधं घोरं संस्मरन्तः पुनः पुनः ॥ (११।२)

अभिमन्योश्च बालस्य विनाशं रणमूर्धनि । (१२।१)

कर्णस्य च महाबाहोः संग्रामेष्वपलायिनः ॥ (१२।२)

तथैव द्रौपदेयानाम् अन्येषां सुहृदाम् अपि । (१३।१)

वधं संस्मृत्य ते वीरा नातिप्रमनसो ऽभवन् ॥ (१३।२)

हतप्रवीरां पृथिवीं हतरत्नां च भारत । (१४।१)

सदैव चिन्तयन्तस्ते न निद्राम् उपलेभिरे ॥ (१४।२)

द्रौपदी हतपुत्रा च सुभद्रा चैव भामिनी । (१५।१)

नातिप्रीतियुते देव्यौ तदास्ताम् अप्रहृष्टवत् ॥ (१५।२)

वैराट्यास्तु सुतं दृष्ट्वा पितरं ते परिक्षितम् । (१६।१)

धारयन्ति स्म ते प्राणांस्तव पूर्वपितामहाः ॥ (१६।२)