वैशम्पायन उवाच । (१।१)

ततो देवाः सगन्धर्वाः समादायार्घ्यम् उत्तमम् । (१।२)

शक्रस्य मतम् आज्ञाय पार्थम् आनर्चुर् अञ्जसा ॥ (१।३)

पाद्यम् आचमनीयं च प्रतिग्राह्य नृपात्मजम् । (२।१)

प्रवेशयामासुर् अथो पुरंदरनिवेशनम् ॥ (२।२)

एवं सम्पूजितो जिष्णुर् उवास भवने पितुः । (३।१)

उपशिक्षन् महास्त्राणि ससंहाराणि पाण्डवः ॥ (३।२)

शक्रस्य हस्ताद् दयितं वज्रम् अस्त्रं दुरुत्सहम् । (४।१)

अशनीश् च महानादा मेघबर्हिणलक्षणाः ॥ (४।२)

गृहीतास्त्रस् तु कौन्तेयो भ्रातॄन् सस्मार पाण्डवः । (५।१)

पुरंदरनियोगाच्च पञ्चाब्दम् अवसत् सुखी ॥ (५।२)

ततः शक्रो ऽब्रवीत् पार्थं कृतास्त्रं काल आगते । (६।१)

नृत्तं गीतं च कौन्तेय चित्रसेनाद् अवाप्नुहि ॥ (६।२)

वादित्रं देवविहितं नृलोके यन्न विद्यते । (७।१)

तद् अर्जयस्व कौन्तेय श्रेयो वै ते भविष्यति ॥ (७।२)

सखायं प्रददौ चास्य चित्रसेनं पुरंदरः । (८।१)

स तेन सह संगम्य रेमे पार्थो निरामयः ॥ (८।२)

कदाचिद् अटमानस् तु महर्षिर् उत लोमशः । (९।१)

जगाम शक्रभवनं पुरंदरदिदृक्षया ॥ (९।२)

स समेत्य नमस्कृत्य देवराजं महामुनिः । (१०।१)

ददर्शार्धासनगतं पाण्डवं वासवस्य ह ॥ (१०।२)

ततः शक्राभ्यनुज्ञात आसने विष्टरोत्तरे । (११।१)

निषसाद द्विजश्रेष्ठः पूज्यमानो महर्षिभिः ॥ (११।२)

तस्य दृष्ट्वाभवद् बुद्धिः पार्थम् इन्द्रासने स्थितम् । (१२।१)

कथं नु क्षत्रियः पार्थः शक्रासनम् अवाप्तवान् ॥ (१२।२)

किं त्वस्य सुकृतं कर्म लोका वा के विनिर्जिताः । (१३।१)

य एवम् उपसंप्राप्तः स्थानं देवनमस्कृतम् ॥ (१३।२)

तस्य विज्ञाय संकल्पं शक्रो वृत्रनिषूदनः । (१४।१)

लोमशं प्रहसन् वाक्यम् इदम् आह शचीपतिः ॥ (१४।२)

ब्रह्मर्षे श्रूयतां यत् ते मनसैतद् विवक्षितम् । (१५।१)

नायं केवलमर्त्यो वै क्षत्रियत्वम् उपागतः ॥ (१५।२)

महर्षे मम पुत्रो ऽयं कुन्त्यां जातो महाभुजः । (१६।१)

अस्त्रहेतोर् इह प्राप्तः कस्माच्चित् कारणान्तरात् ॥ (१६।२)

अहो नैनं भवान् वेत्ति पुराणम् ऋषिसत्तमम् । (१७।१)

शृणु मे वदतो ब्रह्मन् यो ऽयं यच्चास्य कारणम् ॥ (१७।२)

नरनारायणौ यौ तौ पुराणावृषिसत्तमौ । (१८।१)

ताविमावभिजानीहि हृषीकेशधनंजयौ ॥ (१८।२)

यन्न शक्यं सुरैर् द्रष्टुम् ऋषिभिर् वा महात्मभिः । (१९।१)

तद् आश्रमपदं पुण्यं बदरी नाम विश्रुतम् ॥ (१९।२)

स निवासो ऽभवद् विप्र विष्णोर् जिष्णोस्तथैव च । (२०।१)

यतः प्रववृते गङ्गा सिद्धचारणसेविता ॥ (२०।२)

तौ मन्नियोगाद् ब्रह्मर्षे क्षितौ जातौ महाद्युती । (२१।१)

भूमेर् भारावतरणं महावीर्यौ करिष्यतः ॥ (२१।२)

उद्वृत्ता ह्यसुराः केचिन्निवातकवचा इति । (२२।१)

विप्रियेषु स्थितास्माकं वरदानेन मोहिताः ॥ (२२।२)

तर्कयन्ते सुरान् हन्तुं बलदर्पसमन्विताः । (२३।१)

देवान् न गणयन्ते च तथा दत्तवरा हि ते ॥ (२३।२)

पातालवासिनो रौद्रा दनोः पुत्रा महाबलाः । (२४।१)

सर्वे देवनिकाया हि नालं योधयितुं स्म तान् ॥ (२४।२)

यो ऽसौ भूमिगतः श्रीमान् विष्णुर् मधुनिषूदनः । (२५।१)

कपिलो नाम देवो ऽसौ भगवान् अजितो हरिः ॥ (२५।२)

येन पूर्वं महात्मानः खनमाना रसातलम् । (२६।१)

दर्शनाद् एव निहताः सगरस्यात्मजा विभो ॥ (२६।२)

तेन कार्यं महत् कार्यम् अस्माकं द्विजसत्तम । (२७।१)

पार्थेन च महायुद्धे समेताभ्याम् असंशयम् ॥ (२७।२)

अयं तेषां समस्तानां शक्तः प्रतिसमासने । (२८।१)

तान् निहत्य रणे शूरः पुनर् यास्यति मानुषान् ॥ (२८।२)

भवांश्चास्मन्नियोगेन यातु तावन्महीतलम् । (२९।१)

काम्यके द्रक्ष्यसे वीरं निवसन्तं युधिष्ठिरम् ॥ (२९।२)

स वाच्यो मम संदेशाद् धर्मात्मा सत्यसंगरः । (३०।१)

नोत्कण्ठा फल्गुने कार्या कृतास्त्रः शीघ्रम् एष्यति ॥ (३०।२)

नाशुद्धबाहुवीर्येण नाकृतास्त्रेण वा रणे । (३१।१)

भीष्मद्रोणादयो युद्धे शक्याः प्रतिसमासितुम् ॥ (३१।२)

गृहीतास्त्रो गुडाकेशो महाबाहुर् महामनाः । (३२।१)

नृत्तवादित्रगीतानां दिव्यानां पारम् एयिवान् ॥ (३२।२)

भवान् अपि विविक्तानि तीर्थानि मनुजेश्वर । (३३।१)

भ्रातृभिः सहितः सर्वैर् द्रष्टुम् अर्हत्यरिंदम ॥ (३३।२)

तीर्थेष्वाप्लुत्य पुण्येषु विपाप्मा विगतज्वरः । (३४।१)

राज्यं भोक्ष्यसि राजेन्द्र सुखी विगतकल्मषः ॥ (३४।२)

भवांश् चैनं द्विजश्रेष्ठ पर्यटन्तं महीतले । (३५।१)

त्रातुम् अर्हति विप्राग्र्य तपोबलसमन्वितः ॥ (३५।२)

गिरिदुर्गेषु हि सदा देशेषु विषमेषु च । (३६।१)

वसन्ति राक्षसा रौद्रास् तेभ्यो रक्षेत् सदा भवान् ॥ (३६।२)

स तथेति प्रतिज्ञाय लोमशः सुमहातपाः । (३७।१)

काम्यकं वनम् उद्दिश्य समुपायान् महीतलम् ॥ (३७।२)

ददर्श तत्र कौन्तेयं धर्मराजम् अरिंदमम् । (३८।१)

तापसैर् भ्रातृभिश् चैव सर्वतः परिवारितम् ॥ (३८।२)