धृतराष्ट्र उवाच । (१।१)

दुर्योधन विजानीहि यत् त्वां वक्ष्यामि पुत्रक । (१।२)

उत्पथं मन्यसे मार्गम् अनभिज्ञ इवाध्वगः ॥ (१।३)

पञ्चानां पाण्डुपुत्राणां यत् तेजः प्रमिमीषसि । (२।१)

पञ्चानाम् इव भूतानां महतां सुमहात्मनाम् ॥ (२।२)

युधिष्ठिरं हि कौन्तेयं परं धर्मम् इहास्थितम् । (३।१)

परां गतिम् असंप्रेक्ष्य न त्वं वेत्तुम् इहार्हसि ॥ (३।२)

भीमसेनं च कौन्तेयं यस्य नास्ति समो बले । (४।१)

रणान्तकं तर्कयसे महावातम् इव द्रुमः ॥ (४।२)

सर्वशस्त्रभृतां श्रेष्ठं मेरुं शिखरिणाम् इव । (५।१)

युधि गाण्डीवधन्वानं को नु युध्येत बुद्धिमान् ॥ (५।२)

धृष्टद्युम्नश्च पाञ्चाल्यः कम् इवाद्य न शातयेत् । (६।१)

शत्रुमध्ये शरान्मुञ्चन् देवराड् अशनीम् इव ॥ (६।२)

सात्यकिश्चापि दुर्धर्षः संमतो ऽन्धकवृष्णिषु । (७।१)

ध्वंसयिष्यति ते सेनां पाण्डवेयहिते रतः ॥ (७।२)

यः पुनः प्रतिमानेन त्रींल् लोकान् अतिरिच्यते । (८।१)

तं कृष्णं पुण्डरीकाक्षं को नु युध्येत बुद्धिमान् ॥ (८।२)

एकतो ह्यस्य दाराश्च ज्ञातयश्च सबान्धवाः । (९।१)

आत्मा च पृथिवी चेयम् एकतश्च धनंजयः ॥ (९।२)

वासुदेवो ऽपि दुर्धर्षो यतात्मा यत्र पाण्डवः । (१०।१)

अविषह्यं पृथिव्यापि तद् बलं यत्र केशवः ॥ (१०।२)

तिष्ठ तात सतां वाक्ये सुहृदाम् अर्थवादिनाम् । (११।१)

वृद्धं शांतनवं भीष्मं तितिक्षस्व पितामहम् ॥ (११।२)

मां च ब्रुवाणं शुश्रूष कुरूणाम् अर्थवादिनम् । (१२।१)

द्रोणं कृपं विकर्णं च महाराजं च बाह्लिकम् ॥ (१२।२)

एते ह्यपि यथैवाहं मन्तुम् अर्हसि तांस्तथा । (१३।१)

सर्वे धर्मविदो ह्येते तुल्यस्नेहाश्च भारत ॥ (१३।२)

यत् तद् विराटनगरे सह भ्रातृभिर् अग्रतः । (१४।१)

उत्सृज्य गाः सुसंत्रस्तं बलं ते समशीर्यत ॥ (१४।२)

यच्चैव तस्मिन्नगरे श्रूयते महद् अद्भुतम् । (१५।१)

एकस्य च बहूनां च पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥ (१५।२)

अर्जुनस्तत् तथाकार्षीत् किं पुनः सर्व एव ते । (१६।१)

सभ्रातॄन् अभिजानीहि वृत्त्या च प्रतिपादय ॥ (१६।२)