शल्य उवाच । (१।१)

एवम् उक्तः स भगवाञ् शच्या पुनर् अथाब्रवीत् । (१।२)

विक्रमस्य न कालो ऽयं नहुषो बलवत्तरः ॥ (१।३)

विवर्धितश्च ऋषिभिर् हव्यैः कव्यैश्च भामिनि । (२।१)

नीतिम् अत्र विधास्यामि देवि तां कर्तुम् अर्हसि ॥ (२।२)

गुह्यं चैतत् त्वया कार्यं नाख्यातव्यं शुभे क्वचित् । (३।१)

गत्वा नहुषम् एकान्ते ब्रवीहि तनुमध्यमे ॥ (३।२)

ऋषियानेन दिव्येन माम् उपैहि जगत्पते । (४।१)

एवं तव वशे प्रीता भविष्यामीति तं वद ॥ (४।२)

इत्युक्ता देवराजेन पत्नी सा कमलेक्षणा । (५।१)

एवम् अस्त्वित्यथोक्त्वा तु जगाम नहुषं प्रति ॥ (५।२)

नहुषस्तां ततो दृष्ट्वा विस्मितो वाक्यम् अब्रवीत् । (६।१)

स्वागतं ते वरारोहे किं करोमि शुचिस्मिते ॥ (६।२)

भक्तं मां भज कल्याणि किम् इच्छसि मनस्विनि । (७।१)

तव कल्याणि यत् कार्यं तत् करिष्ये सुमध्यमे ॥ (७।२)

न च व्रीडा त्वया कार्या सुश्रोणि मयि विश्वस । (८।१)

सत्येन वै शपे देवि कर्तास्मि वचनं तव ॥ (८।२)

इन्द्राण्युवाच । (९।१)

यो मे त्वया कृतः कालस्तम् आकाङ्क्षे जगत्पते । (९।२)

ततस्त्वम् एव भर्ता मे भविष्यसि सुराधिप ॥ (९।३)

कार्यं च हृदि मे यत् तद् देवराजावधारय । (१०।१)

वक्ष्यामि यदि मे राजन् प्रियम् एतत् करिष्यसि । (१०।२)

वाक्यं प्रणयसंयुक्तं ततः स्यां वशगा तव ॥ (१०।३)

इन्द्रस्य वाजिनो वाहा हस्तिनो ऽथ रथास्तथा । (११।१)

इच्छाम्यहम् इहापूर्वं वाहनं ते सुराधिप । (११।२)

यन्न विष्णोर् न रुद्रस्य नासुराणां न रक्षसाम् ॥ (११।३)

वहन्तु त्वां महाराज ऋषयः संगता विभो । (१२।१)

सर्वे शिबिकया राजन्न् एतद्धि मम रोचते ॥ (१२।२)

नासुरेषु न देवेषु तुल्यो भवितुम् अर्हसि । (१३।१)

सर्वेषां तेज आदत्स्व स्वेन वीर्येण दर्शनात् । (१३।२)

न ते प्रमुखतः स्थातुं कश्चिद् इच्छति वीर्यवान् ॥ (१३।३)

शल्य उवाच । (१४।१)

एवम् उक्तस्तु नहुषः प्राहृष्यत तदा किल । (१४।२)

उवाच वचनं चापि सुरेन्द्रस्ताम् अनिन्दिताम् ॥ (१४।३)

अपूर्वं वाहनम् इदं त्वयोक्तं वरवर्णिनि । (१५।१)

दृढं मे रुचितं देवि त्वद्वशो ऽस्मि वरानने ॥ (१५।२)

न ह्यल्पवीर्यो भवति यो वाहान् कुरुते मुनीन् । (१६।१)

अहं तपस्वी बलवान् भूतभव्यभवत्प्रभुः ॥ (१६।२)

मयि क्रुद्धे जगन्न स्यान्मयि सर्वं प्रतिष्ठितम् । (१७।१)

देवदानवगन्धर्वाः किंनरोरगराक्षसाः ॥ (१७।२)

न मे क्रुद्धस्य पर्याप्ताः सर्वे लोकाः शुचिस्मिते । (१८।१)

चक्षुषा यं प्रपश्यामि तस्य तेजो हराम्यहम् ॥ (१८।२)

तस्मात् ते वचनं देवि करिष्यामि न संशयः । (१९।१)

सप्तर्षयो मां वक्ष्यन्ति सर्वे ब्रह्मर्षयस्तथा । (१९।२)

पश्य माहात्म्यम् अस्माकम् ऋद्धिं च वरवर्णिनि ॥ (१९।३)

एवम् उक्त्वा तु तां देवीं विसृज्य च वराननाम् । (२०।१)

विमाने योजयित्वा स ऋषीन्नियमम् आस्थितान् ॥ (२०।२)

अब्रह्मण्यो बलोपेतो मत्तो वरमदेन च । (२१।१)

कामवृत्तः स दुष्टात्मा वाहयामास तान् ऋषीन् ॥ (२१।२)

नहुषेण विसृष्टा च बृहस्पतिम् उवाच सा । (२२।१)

समयो ऽल्पावशेषो मे नहुषेणेह यः कृतः । (२२।२)

शक्रं मृगय शीघ्रं त्वं भक्तायाः कुरु मे दयाम् ॥ (२२।३)

बाढम् इत्येव भगवान् बृहस्पतिर् उवाच ताम् । (२३।१)

न भेतव्यं त्वया देवि नहुषाद् दुष्टचेतसः ॥ (२३।२)

न ह्येष स्थास्यति चिरं गत एष नराधमः । (२४।१)

अधर्मज्ञो महर्षीणां वाहनाच्च हतः शुभे ॥ (२४।२)

इष्टिं चाहं करिष्यामि विनाशायास्य दुर्मतेः । (२५।१)

शक्रं चाधिगमिष्यामि मा भैस्त्वं भद्रम् अस्तु ते ॥ (२५।२)

ततः प्रज्वाल्य विधिवज्जुहाव परमं हविः । (२६।१)

बृहस्पतिर् महातेजा देवराजोपलब्धये ॥ (२६।२)

तस्माच्च भगवान् देवः स्वयम् एव हुताशनः । (२७।१)

स्त्रीवेषम् अद्भुतं कृत्वा सहसान्तरधीयत ॥ (२७।२)

स दिशः प्रदिशश्चैव पर्वतांश्च वनानि च । (२८।१)

पृथिवीं चान्तरिक्षं च विचीयातिमनोगतिः । (२८।२)

निमेषान्तरमात्रेण बृहस्पतिम् उपागमत् ॥ (२८।३)

अग्निर् उवाच । (२९।१)

बृहस्पते न पश्यामि देवराजम् अहं क्वचित् । (२९।२)

आपः शेषाः सदा चापः प्रवेष्टुं नोत्सहाम्यहम् । (२९।३)

न मे तत्र गतिर् ब्रह्मन् किम् अन्यत् करवाणि ते ॥ (२९।४)

शल्य उवाच । (३०।१)

तम् अब्रवीद् देवगुरुर् अपो विश महाद्युते ॥ (३०।२)

अग्निर् उवाच । (३१।१)

नापः प्रवेष्टुं शक्ष्यामि क्षयो मे ऽत्र भविष्यति । (३१।२)

शरणं त्वां प्रपन्नो ऽस्मि स्वस्ति ते ऽस्तु महाद्युते ॥ (३१।३)

अद्भ्यो ऽग्निर् ब्रह्मतः क्षत्रम् अश्मनो लोहम् उत्थितम् । (३२।१)

तेषां सर्वत्रगं तेजः स्वासु योनिषु शाम्यति ॥ (३२।२)