वासुदेव उवाच । (१।१)

ततो देवयुगे ऽतीते देवा वै समकल्पयन् । (१।२)

यज्ञं वेदप्रमाणेन विधिवद् यष्टुम् ईप्सवः ॥ (१।३)

कल्पयामासुर् अव्यग्रा देशान् यज्ञोचितांस् ततः । (२।१)

भागार्हा देवताश् चैव यज्ञियं द्रव्यम् एव च ॥ (२।२)

ता वै रुद्रम् अजानन्त्यो याथातथ्येन देवताः । (३।१)

नाकल्पयन्त देवस्य स्थाणोर् भागं नराधिप ॥ (३।२)

सो ऽकल्प्यमाने भागे तु कृत्तिवासा मखे ऽमरैः । (४।१)

तरसा भागम् अन्विच्छन् धनुर् आदौ ससर्ज ह ॥ (४।२)

लोकयज्ञः क्रियायज्ञो गृहयज्ञः सनातनः । (५।१)

पञ्चभूतमयो यज्ञो नृयज्ञश् चैव पञ्चमः ॥ (५।२)

लोकयज्ञेन यज्ञैषी कपर्दी विदधे धनुः । (६।१)

धनुः सृष्टम् अभूत् तस्य पञ्चकिष्कुप्रमाणतः ॥ (६।२)

वषट्कारो ऽभवज् ज्या तु धनुषस् तस्य भारत । (७।१)

यज्ञाङ्गानि च चत्वारि तस्य संहनने ऽभवन् ॥ (७।२)

ततः क्रुद्धो महादेवस् तद् उपादाय कार्मुकम् । (८।१)

आजगामाथ तत्रैव यत्र देवाः समीजिरे ॥ (८।२)

तम् आत्तकार्मुकं दृष्ट्वा ब्रह्मचारिणम् अव्ययम् । (९।१)

विव्यथे पृथिवी देवी पर्वताश् च चकम्पिरे ॥ (९।२)

न ववौ पवनश् चैव नाग्निर् जज्वाल चैधितः । (१०।१)

व्यभ्रमच् चापि संविग्नं दिवि नक्षत्रमण्डलम् ॥ (१०।२)

न बभौ भास्करश् चापि सोमः श्रीमुक्तमण्डलः । (११।१)

तिमिरेणाकुलं सर्वम् आकाशं चाभवद् वृतम् ॥ (११।२)

अभिभूतास् ततो देवा विषयान् न प्रजज्ञिरे । (१२।१)

न प्रत्यभाच् च यज्ञस् तान् वेदा बभ्रंशिरे तदा ॥ (१२।२)

ततः स यज्ञं रौद्रेण विव्याध हृदि पत्रिणा । (१३।१)

अपक्रान्तस् ततो यज्ञो मृगो भूत्वा सपावकः ॥ (१३।२)

स तु तेनैव रूपेण दिवं प्राप्य व्यरोचत । (१४।१)

अन्वीयमानो रुद्रेण युधिष्ठिर नभस्तले ॥ (१४।२)

अपक्रान्ते ततो यज्ञे संज्ञा न प्रत्यभात् सुरान् । (१५।१)

नष्टसंज्ञेषु देवेषु न प्रज्ञायत किंचन ॥ (१५।२)

त्र्यम्बकः सवितुर् बाहू भगस्य नयने तथा । (१६।१)

पूष्णश् च दशनान् क्रुद्धो धनुष्कोट्या व्यशातयत् ॥ (१६।२)

प्राद्रवन्त ततो देवा यज्ञाङ्गानि च सर्वशः । (१७।१)

केचित् तत्रैव घूर्णन्तो गतासव इवाभवन् ॥ (१७।२)

स तु विद्राव्य तत् सर्वं शितिकण्ठो ऽवहस्य च । (१८।१)

अवष्टभ्य धनुष्कोटिं रुरोध विबुधांस् ततः ॥ (१८।२)

ततो वाग् अमरैर् उक्ता ज्यां तस्य धनुषो ऽछिनत् । (१९।१)

अथ तत् सहसा राजंश् छिन्नज्यं विस्फुरद् धनुः ॥ (१९।२)

ततो विधनुषं देवा देवश्रेष्ठम् उपागमन् । (२०।१)

शरणं सह यज्ञेन प्रसादं चाकरोत् प्रभुः ॥ (२०।२)

ततः प्रसन्नो भगवान् प्रास्यत् कोपं जलाशये । (२१।१)

स जलं पावको भूत्वा शोषयत्य् अनिशं प्रभो ॥ (२१।२)

भगस्य नयने चैव बाहू च सवितुस् तथा । (२२।१)

प्रादात् पूष्णश् च दशनान् पुनर् यज्ञं च पाण्डव ॥ (२२।२)

ततः सर्वम् इदं स्वस्थं बभूव पुनर् एव ह । (२३।१)

सर्वाणि च हवींष्य् अस्य देवा भागम् अकल्पयन् ॥ (२३।२)

तस्मिन् क्रुद्धे ऽभवत् सर्वम् अस्वस्थं भुवनं विभो । (२४।१)

प्रसन्ने च पुनः स्वस्थं स प्रसन्नो ऽस्य वीर्यवान् ॥ (२४।२)

ततस् ते निहताः सर्वे तव पुत्रा महारथाः । (२५।१)

अन्ये च बहवः शूराः पाञ्चालाश् च सहानुगाः ॥ (२५।२)

न तन् मनसि कर्तव्यं न हि तद् द्रौणिना कृतम् । (२६।१)

महादेवप्रसादः स कुरु कार्यम् अनन्तरम् ॥ (२६।२)