वैशंपायन उवाच । (१।१)

व्युषितायां रजन्यां तु धृतराष्ट्रो ऽम्बिकासुतः । (१।२)

विदुरं प्रेषयामास युधिष्ठिरनिवेशनम् ॥ (१।३)

स गत्वा राजवचनाद् उवाचाच्युतम् ईश्वरम् । (२।१)

युधिष्ठिरं महातेजाः सर्वबुद्धिमतां वरः ॥ (२।२)

धृतराष्ट्रो महाराज वनवासाय दीक्षितः । (३।१)

गमिष्यति वनं राजन् कार्त्तिकीम् आगताम् इमाम् ॥ (३।२)

स त्वा कुरुकुलश्रेष्ठ किंचिद् अर्थम् अभीप्सति । (४।१)

श्राद्धम् इच्छति दातुं स गाङ्गेयस्य महात्मनः ॥ (४।२)

द्रोणस्य सोमदत्तस्य बाह्लीकस्य च धीमतः । (५।१)

पुत्राणां चैव सर्वेषां ये चास्य सुहृदो हताः । (५।२)

यदि चाभ्यनुजानीषे सैन्धवापसदस्य च ॥ (५।३)

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं विदुरस्य युधिष्ठिरः । (६।१)

हृष्टः संपूजयामास गुडाकेशश्च पाण्डवः ॥ (६।२)

न तु भीमो दृढक्रोधस्तद् वचो जगृहे तदा । (७।१)

विदुरस्य महातेजा दुर्योधनकृतं स्मरन् ॥ (७।२)

अभिप्रायं विदित्वा तु भीमसेनस्य फल्गुनः । (८।१)

किरीटी किंचिद् आनम्य भीमं वचनम् अब्रवीत् ॥ (८।२)

भीम राजा पिता वृद्धो वनवासाय दीक्षितः । (९।१)

दातुम् इच्छति सर्वेषां सुहृदाम् और्ध्वदेहिकम् ॥ (९।२)

भवता निर्जितं वित्तं दातुम् इच्छति कौरवः । (१०।१)

भीष्मादीनां महाबाहो तद् अनुज्ञातुम् अर्हसि ॥ (१०।२)

दिष्ट्या त्वद्य महाबाहो धृतराष्ट्रः प्रयाचति । (११।१)

याचितो यः पुरास्माभिः पश्य कालस्य पर्ययम् ॥ (११।२)

यो ऽसौ पृथिव्याः कृत्स्नाया भर्ता भूत्वा नराधिपः । (१२।१)

परैर् विनिहतापत्यो वनं गन्तुम् अभीप्सति ॥ (१२।२)

मा ते ऽन्यत् पुरुषव्याघ्र दानाद् भवतु दर्शनम् । (१३।१)

अयशस्यम् अतो ऽन्यत् स्याद् अधर्म्यं च महाभुज ॥ (१३।२)

राजानम् उपतिष्ठस्व ज्येष्ठं भ्रातरम् ईश्वरम् । (१४।१)

अर्हस्त्वम् असि दातुं वै नादातुं भरतर्षभ । (१४।२)

एवं ब्रुवाणं कौन्तेयं धर्मराजो ऽभ्यपूजयत् ॥ (१४।३)

भीमसेनस्तु सक्रोधः प्रोवाचेदं वचस्तदा । (१५।१)

वयं भीष्मस्य कुर्मेह प्रेतकार्याणि फल्गुन ॥ (१५।२)

सोमदत्तस्य नृपतेर् भूरिश्रवस एव च । (१६।१)

बाह्लीकस्य च राजर्षेर् द्रोणस्य च महात्मनः ॥ (१६।२)

अन्येषां चैव सुहृदां कुन्ती कर्णाय दास्यति । (१७।१)

श्राद्धानि पुरुषव्याघ्र मादात् कौरवको नृपः ॥ (१७।२)

इति मे वर्तते बुद्धिर् मा वो नन्दन्तु शत्रवः । (१८।१)

कष्टात् कष्टतरं यान्तु सर्वे दुर्योधनादयः । (१८।२)

यैर् इयं पृथिवी सर्वा घातिता कुलपांसनैः ॥ (१८।३)

कुतस्त्वम् अद्य विस्मृत्य वैरं द्वादशवार्षिकम् । (१९।१)

अज्ञातवासगमनं द्रौपदीशोकवर्धनम् । (१९।२)

क्व तदा धृतराष्ट्रस्य स्नेहो ऽस्मास्वभवत् तदा ॥ (१९।३)

कृष्णाजिनोपसंवीतो हृताभरणभूषणः । (२०।१)

सार्धं पाञ्चालपुत्र्या त्वं राजानम् उपजग्मिवान् । (२०।२)

क्व तदा द्रोणभीष्मौ तौ सोमदत्तो ऽपि वाभवत् ॥ (२०।३)

यत्र त्रयोदश समा वने वन्येन जीवसि । (२१।१)

न तदा त्वा पिता ज्येष्ठः पितृत्वेनाभिवीक्षते ॥ (२१।२)

किं ते तद् विस्मृतं पार्थ यद् एष कुलपांसनः । (२२।१)

दुर्वृत्तो विदुरं प्राह द्यूते किं जितम् इत्युत ॥ (२२।२)

तम् एवंवादिनं राजा कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः । (२३।१)

उवाच भ्रातरं धीमाञ्जोषम् आस्वेति भर्त्सयन् ॥ (२३।२)