वैशम्पायन उवाच । (१।१)

गच्छन् स तीर्थानि महानुभावः पुण्यानि रम्याणि ददर्श राजा । (१।२)

सर्वाणि विप्रैर् उपशोभितानि क्वचित् क्वचिद् भारत सागरस्य ॥ (१।३)

स वृत्तवांस् तेषु कृताभिषेकः सहानुजः पार्थिवपुत्रपौत्रः । (२।१)

समुद्रगां पुण्यतमां प्रशस्तां जगाम पारिक्षित पाण्डुपुत्रः ॥ (२।२)

तत्रापि चाप्लुत्य महानुभावः संतर्पयामास पितॄन् सुरांश्च । (३।१)

द्विजातिमुख्येषु धनं विसृज्य गोदावरीं सागरगाम् अगच्छत् ॥ (३।२)

ततो विपाप्मा द्रविडेषु राजन् समुद्रम् आसाद्य च लोकपुण्यम् । (४।१)

अगस्त्यतीर्थं च पवित्रपुण्यं नारीतीर्थान्यथ वीरो ददर्श ॥ (४।२)

तत्रार्जुनस्याग्र्यधनुर्धरस्य निशम्य तत् कर्म परैर् असह्यम् । (५।१)

सम्पूज्यमानः परमर्षिसंघैः परां मुदं पाण्डुसुतः स लेभे ॥ (५।२)

स तेषु तीर्थेष्वभिषिक्तगात्रः कृष्णासहायः सहितो ऽनुजैश् च । (६।१)

सम्पूजयन् विक्रमम् अर्जुनस्य रेमे महीपालपतिः पृथिव्याम् ॥ (६।२)

ततः सहस्राणि गवां प्रदाय तीर्थेषु तेष्वम्बुधरोत्तमस्य । (७।१)

हृष्टः सह भ्रातृभिर् अर्जुनस्य संकीर्तयामास गवां प्रदानम् ॥ (७।२)

स तानि तीर्थानि च सागरस्य पुण्यानि चान्यानि बहूनि राजन् । (८।१)

क्रमेण गच्छन् परिपूर्णकामः शूर्पारकं पुण्यतमं ददर्श ॥ (८।२)

तत्रोदधेः कंचिद् अतीत्य देशं ख्यातं पृथिव्यां वनम् आससाद । (९।१)

तप्तं सुरैर् यत्र तपः पुरस्ताद् इष्टं तथा पुण्यतमैर् नरेन्द्रैः ॥ (९।२)

स तत्र ताम् अग्र्यधनुर्धरस्य वेदीं ददर्शायतपीनबाहुः । (१०।१)

ऋचीकपुत्रस्य तपस्विसंघैः समावृतां पुण्यकृद् अर्चनीयाम् ॥ (१०।२)

ततो वसूनां वसुधाधिपः स मरुद्गणानां च तथाश्विनोश् च । (११।१)

वैवस्वतादित्यधनेश्वराणाम् इन्द्रस्य विष्णोः सवितुर् विभोश् च ॥ (११।२)

भगस्य चन्द्रस्य दिवाकरस्य पतेर् अपां साध्यगणस्य चैव । (१२।१)

धातुः पितॄणां च तथा महात्मा रुद्रस्य राजन् सगणस्य चैव ॥ (१२।२)

सरस्वत्याः सिद्धगणस्य चैव पूष्णश् च ये चाप्यमरास् तथान्ये । (१३।१)

पुण्यानि चाप्यायतनानि तेषां ददर्श राजा सुमनोहराणि ॥ (१३।२)

तेषूपवासान् विविधान् उपोष्य दत्त्वा च रत्नानि महाधनानि । (१४।१)

तीर्थेषु सर्वेषु परिप्लुताङ्गः पुनः स शूर्पारकम् आजगाम ॥ (१४।२)

स तेन तीर्थेन तु सागरस्य पुनः प्रयातः सह सोदरीयैः । (१५।१)

द्विजैः पृथिव्यां प्रथितं महद्भिस् तीर्थं प्रभासं समुपाजगाम ॥ (१५।२)

तत्राभिषिक्तः पृथुलोहिताक्षः सहानुजैर् देवगणान् पितॄंश् च । (१६।१)

संतर्पयामास तथैव कृष्णा ते चापि विप्राः सह लोमशेन ॥ (१६।२)

स द्वादशाहं जलवायुभक्षः कुर्वन् क्षपाहःसु तदाभिषेकम् । (१७।१)

समन्ततो ऽग्नीन् उपदीपयित्वा तेपे तपो धर्मभृतां वरिष्ठः ॥ (१७।२)

तम् उग्रम् आस्थाय तपश् चरन्तं शुश्राव रामश् च जनार्दनश् च । (१८।१)

तौ सर्ववृष्णिप्रवरौ ससैन्यौ युधिष्ठिरं जग्मतुर् आजमीढम् ॥ (१८।२)

ते वृष्णयः पाण्डुसुतान् समीक्ष्य भूमौ शयानान् मलदिग्धगात्रान् । (१९।१)

अनर्हतीं द्रौपदीं चापि दृष्ट्वा सुदुःखिताश्चुक्रुशुर् आर्तनादम् ॥ (१९।२)

ततः स रामं च जनार्दनं च कार्ष्णिं च साम्बं च शिनेश्च पौत्रम् । (२०।१)

अन्यांश्च वृष्णीन् उपगम्य पूजां चक्रे यथाधर्मम् अदीनसत्त्वः ॥ (२०।२)

ते चापि सर्वान् प्रतिपूज्य पार्थांस् तैः सत्कृताः पाण्डुसुतैस् तथैव । (२१।१)

युधिष्ठिरं संपरिवार्य राजन्न् उपाविशन् देवगणा यथेन्द्रम् ॥ (२१।२)

तेषां स सर्वं चरितं परेषां वने च वासं परमप्रतीतः । (२२।१)

अस्त्रार्थम् इन्द्रस्य गतं च पार्थं कृष्णे शशंसामरराजपुत्रम् ॥ (२२।२)

श्रुत्वा तु ते तस्य वचः प्रतीतास् तांश्चापि दृष्ट्वा सुकृशान् अतीव । (२३।१)

नेत्रोद्भवं संमुमुचुर् दशार्हा दुःखार्तिजं वारि महानुभावाः ॥ (२३।२)