वैशंपायन उवाच । (१।१)

उत्थितायां पृथायां तु सुभद्रा भ्रातरं तदा । (१।२)

दृष्ट्वा चुक्रोश दुःखार्ता वचनं चेदम् अब्रवीत् ॥ (१।३)

पुण्डरीकाक्ष पश्यस्व पौत्रं पार्थस्य धीमतः । (२।१)

परिक्षीणेषु कुरुषु परिक्षीणं गतायुषम् ॥ (२।२)

इषीका द्रोणपुत्रेण भीमसेनार्थम् उद्यता । (३।१)

सोत्तरायां निपतिता विजये मयि चैव ह ॥ (३।२)

सेयं ज्वलन्ती हृदये मयि तिष्ठति केशव । (४।१)

यन्न पश्यामि दुर्धर्ष मम पुत्रसुतं विभो ॥ (४।२)

किं नु वक्ष्यति धर्मात्मा धर्मराजो युधिष्ठिरः । (५।१)

भीमसेनार्जुनौ चापि माद्रवत्याः सुतौ च तौ ॥ (५।२)

श्रुत्वाभिमन्योस्तनयं जातं च मृतम् एव च । (६।१)

मुषिता इव वार्ष्णेय द्रोणपुत्रेण पाण्डवाः ॥ (६।२)

अभिमन्युः प्रियः कृष्ण पितॄणां नात्र संशयः । (७।१)

ते श्रुत्वा किं नु वक्ष्यन्ति द्रोणपुत्रास्त्रनिर्जिताः ॥ (७।२)

भवितातः परं दुःखं किं नु मन्ये जनार्दन । (८।१)

अभिमन्योः सुतात् कृष्ण मृताज्जाताद् अरिंदम ॥ (८।२)

साहं प्रसादये कृष्ण त्वाम् अद्य शिरसा नता । (९।१)

पृथेयं द्रौपदी चैव ताः पश्य पुरुषोत्तम ॥ (९।२)

यदा द्रोणसुतो गर्भान् पाण्डूनां हन्ति माधव । (१०।१)

तदा किल त्वया द्रौणिः क्रुद्धेनोक्तो ऽरिमर्दन ॥ (१०।२)

अकामं त्वा करिष्यामि ब्रह्मबन्धो नराधम । (११।१)

अहं संजीवयिष्यामि किरीटितनयात्मजम् ॥ (११।२)

इत्येतद् वचनं श्रुत्वा जानमाना बलं तव । (१२।१)

प्रसादये त्वा दुर्धर्ष जीवताम् अभिमन्युजः ॥ (१२।२)

यद्येवं त्वं प्रतिश्रुत्य न करोषि वचः शुभम् । (१३।१)

सफलं वृष्णिशार्दूल मृतां माम् उपधारय ॥ (१३।२)

अभिमन्योः सुतो वीर न संजीवति यद्ययम् । (१४।१)

जीवति त्वयि दुर्धर्ष किं करिष्याम्यहं त्वया ॥ (१४।२)

संजीवयैनं दुर्धर्ष मृतं त्वम् अभिमन्युजम् । (१५।१)

सदृशाक्षसुतं वीर सस्यं वर्षन्न् इवाम्बुदः ॥ (१५।२)

त्वं हि केशव धर्मात्मा सत्यवान् सत्यविक्रमः । (१६।१)

स तां वाचम् ऋतां कर्तुम् अर्हसि त्वम् अरिंदम ॥ (१६।२)

इच्छन्न् अपि हि लोकांस्त्रीञ् जीवयेथा मृतान् इमान् । (१७।१)

किं पुनर् दयितं जातं स्वस्रीयस्यात्मजं मृतम् ॥ (१७।२)

प्रभावज्ञास्मि ते कृष्ण तस्माद् एतद् ब्रवीमि ते । (१८।१)

कुरुष्व पाण्डुपुत्राणाम् इमं परम् अनुग्रहम् ॥ (१८।२)

स्वसेति वा महाबाहो हतपुत्रेति वा पुनः । (१९।१)

प्रपन्ना माम् इयं वेति दयां कर्तुम् इहार्हसि ॥ (१९।२)