नारद उवाच । (१।१)

एवम् उक्तस्तदा तेन विश्वामित्रेण धीमता । (१।२)

नास्ते न शेते नाहारं कुरुते गालवस्तदा ॥ (१।३)

त्वगस्थिभूतो हरिणश्चिन्ताशोकपरायणः । (२।१)

शोचमानो ऽतिमात्रं स दह्यमानश्च मन्युना ॥ (२।२)

कुतः पुष्टानि मित्राणि कुतो ऽर्थाः संचयः कुतः । (३।१)

हयानां चन्द्रशुभ्राणां शतान्यष्टौ कुतो मम ॥ (३।२)

कुतो मे भोजनश्रद्धा सुखश्रद्धा कुतश्च मे । (४।१)

श्रद्धा मे जीवितस्यापि छिन्ना किं जीवितेन मे ॥ (४।२)

अहं पारं समुद्रस्य पृथिव्या वा परं परात् । (५।१)

गत्वात्मानं विमुञ्चामि किं फलं जीवितेन मे ॥ (५।२)

अधनस्याकृतार्थस्य त्यक्तस्य विविधैः फलैः । (६।१)

ऋणं धारयमाणस्य कुतः सुखम् अनीहया ॥ (६।२)

सुहृदां हि धनं भुक्त्वा कृत्वा प्रणयम् ईप्सितम् । (७।१)

प्रतिकर्तुम् अशक्तस्य जीवितान्मरणं वरम् ॥ (७।२)

प्रतिश्रुत्य करिष्येति कर्तव्यं तद् अकुर्वतः । (८।१)

मिथ्यावचनदग्धस्य इष्टापूर्तं प्रणश्यति ॥ (८।२)

न रूपम् अनृतस्यास्ति नानृतस्यास्ति संततिः । (९।१)

नानृतस्याधिपत्यं च कुत एव गतिः शुभा ॥ (९।२)

कुतः कृतघ्नस्य यशः कुतः स्थानं कुतः सुखम् । (१०।१)

अश्रद्धेयः कृतघ्नो हि कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥ (१०।२)

न जीवत्यधनः पापः कुतः पापस्य तन्त्रणम् । (११।१)

पापो ध्रुवम् अवाप्नोति विनाशं नाशयन् कृतम् ॥ (११।२)

सो ऽहं पापः कृतघ्नश्च कृपणश्चानृतो ऽपि च । (१२।१)

गुरोर् यः कृतकार्यः संस् तत् करोमि न भाषितम् । (१२।२)

सो ऽहं प्राणान् विमोक्ष्यामि कृत्वा यत्नम् अनुत्तमम् ॥ (१२।३)

अर्थना न मया काचित् कृतपूर्वा दिवौकसाम् । (१३।१)

मानयन्ति च मां सर्वे त्रिदशा यज्ञसंस्तरे ॥ (१३।२)

अहं तु विबुधश्रेष्ठं देवं त्रिभुवनेश्वरम् । (१४।१)

विष्णुं गच्छाम्यहं कृष्णं गतिं गतिमतां वरम् ॥ (१४।२)

भोगा यस्मात् प्रतिष्ठन्ते व्याप्य सर्वान् सुरासुरान् । (१५।१)

प्रयतो द्रष्टुम् इच्छामि महायोगिनम् अव्ययम् ॥ (१५।२)

एवम् उक्ते सखा तस्य गरुडो विनतात्मजः । (१६।१)

दर्शयामास तं प्राह संहृष्टः प्रियकाम्यया ॥ (१६।२)

सुहृद् भवान्मम मतः सुहृदां च मतः सुहृत् । (१७।१)

ईप्सितेनाभिलाषेण योक्तव्यो विभवे सति ॥ (१७।२)

विभवश्चास्ति मे विप्र वासवावरजो द्विज । (१८।१)

पूर्वम् उक्तस्त्वदर्थं च कृतः कामश्च तेन मे ॥ (१८।२)

स भवान् एतु गच्छाव नयिष्ये त्वां यथासुखम् । (१९।१)

देशं पारं पृथिव्या वा गच्छ गालव माचिरम् ॥ (१९।२)