युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

क्षीणस्य दीर्घसूत्रस्य सानुक्रोशस्य बन्धुषु । (१।२)

विरक्तपौरराष्ट्रस्य निर्द्रव्यनिचयस्य च ॥ (१।३)

परिशङ्कितमुख्यस्य स्रुतमन्त्रस्य भारत । (२।१)

असंभावितमित्रस्य भिन्नामात्यस्य सर्वशः ॥ (२।२)

परचक्राभियातस्य दुर्बलस्य बलीयसा । (३।१)

आपन्नचेतसो ब्रूहि किं कार्यम् अवशिष्यते ॥ (३।२)

भीष्म उवाच । (४।१)

बाह्यश्चेद् विजिगीषुः स्याद् धर्मार्थकुशलः शुचिः । (४।२)

जवेन संधिं कुर्वीत पूर्वान् पूर्वान् विमोक्षयन् ॥ (४।३)

अधर्मविजिगीषुश्चेद् बलवान् पापनिश्चयः । (५।१)

आत्मनः संनिरोधेन संधिं तेनाभियोजयेत् ॥ (५।२)

अपास्य राजधानीं वा तरेद् अन्येन वापदम् । (६।१)

तद्भावभावे द्रव्याणि जीवन् पुनर् उपार्जयेत् ॥ (६।२)

यास्तु स्युः केवलत्यागाच्छक्यास्तरितुम् आपदः । (७।१)

कस्तत्राधिकम् आत्मानं संत्यजेद् अर्थधर्मवित् ॥ (७।२)

अवरोधाज्जुगुप्सेत का सपत्नधने दया । (८।१)

न त्वेवात्मा प्रदातव्यः शक्ये सति कथंचन ॥ (८।२)

युधिष्ठिर उवाच । (९।१)

आभ्यन्तरे प्रकुपिते बाह्ये चोपनिपीडिते । (९।२)

क्षीणे कोशे स्रुते मन्त्रे किं कार्यम् अवशिष्यते ॥ (९।३)

भीष्म उवाच । (१०।१)

क्षिप्रं वा संधिकामः स्यात् क्षिप्रं वा तीक्ष्णविक्रमः । (१०।२)

पदापनयनं क्षिप्रम् एतावत् सांपरायिकम् ॥ (१०।३)

अनुरक्तेन पुष्टेन हृष्टेन जगतीपते । (११।१)

अल्पेनापि हि सैन्येन महीं जयति पार्थिवः ॥ (११।२)

हतो वा दिवम् आरोहेद् विजयी क्षितिम् आवसेत् । (१२।१)

युद्धे तु संत्यजन् प्राणाञ् शक्रस्यैति सलोकताम् ॥ (१२।२)

सर्वलोकागमं कृत्वा मृदुत्वं गन्तुम् एव च । (१३।१)

विश्वासाद् विनयं कुर्याद् व्यवस्येद् वाप्युपानहौ ॥ (१३।२)

अपक्रमितुम् इच्छेद् वा यथाकामं तु सान्त्वयेत् । (१४।१)

विलिङ्गमित्वा मित्रेण ततः स्वयम् उपक्रमेत् ॥ (१४।२)