धृतराष्ट्र उवाच । (१।१)

एकवीरवधे मोघा शक्तिः सूतात्मजे यदा । (१।२)

कस्मात् सर्वान् समुत्सृज्य स तां पार्थे न मुक्तवान् ॥ (१।३)

तस्मिन् हते हता हि स्युः सर्वे पाण्डवसृञ्जयाः । (२।१)

एकवीरवधे कस्मान्न युद्धे जयम् आदधत् ॥ (२।२)

आहूतो न निवर्तेयम् इति तस्य महाव्रतम् । (३।१)

स्वयम् आह्वयितव्यः स सूतपुत्रेण फल्गुनः ॥ (३।२)

ततो द्वैरथम् आनीय फल्गुनं शक्रदत्तया । (४।१)

न जघान वृषा कस्मात् तन्ममाचक्ष्व संजय ॥ (४।२)

नूनं बुद्धिविहीनश्चाप्यसहायश्च मे सुतः । (५।१)

शत्रुभिर् व्यंसितोपायः कथं नु स जयेद् अरीन् ॥ (५।२)

या ह्यस्य परमा शक्तिर् जयस्य च परायणम् । (६।१)

सा शक्तिर् वासुदेवेन व्यंसितास्य घटोत्कचे ॥ (६।२)

कुणेर् यथा हस्तगतं ह्रियेद् बिल्वं बलीयसा । (७।१)

तथा शक्तिर् अमोघा सा मोघीभूता घटोत्कचे ॥ (७।२)

यथा वराहस्य शुनश्च युध्यतोस् तयोर् अभावे श्वपचस्य लाभः । (८।१)

मन्ये विद्वन् वासुदेवस्य तद्वद् युद्धे लाभः कर्णहैडिम्बयोर् वै ॥ (८।२)

घटोत्कचो यदि हन्याद्धि कर्णं परो लाभः स भवेत् पाण्डवानाम् । (९।१)

वैकर्तनो वा यदि तं निहन्यात् तथापि कृत्यं शक्तिनाशात् कृतं स्यात् ॥ (९।२)

इति प्राज्ञः प्रज्ञयैतद् विचार्य घटोत्कचं सूतपुत्रेण युद्धे । (१०।१)

अयोधयद् वासुदेवो नृसिंहः प्रियं कुर्वन् पाण्डवानां हितं च ॥ (१०।२)

संजय उवाच । (११।१)

एतच्चिकीर्षितं ज्ञात्वा कर्णे मधुनिहा नृप । (११।२)

नियोजयामास तदा द्वैरथे राक्षसेश्वरम् ॥ (११।३)

घटोत्कचं महावीर्यं महाबुद्धिर् जनार्दनः । (१२।१)

अमोघाया विघातार्थं राजन् दुर्मन्त्रिते तव ॥ (१२।२)

तदैव कृतकार्या हि वयं स्याम कुरूद्वह । (१३।१)

न रक्षेद् यदि कृष्णस्तं पार्थं कर्णान्महारथात् ॥ (१३।२)

साश्वध्वजरथः संख्ये धृतराष्ट्र पतेद् भुवि । (१४।१)

विना जनार्दनं पार्थो योगानाम् ईश्वरं प्रभुम् ॥ (१४।२)

तैस्तैर् उपायैर् बहुभी रक्ष्यमाणः स पार्थिव । (१५।१)

जयत्यभिमुखः शत्रून् पार्थः कृष्णेन पालितः ॥ (१५।२)

सविशेषं त्वमोघायाः कृष्णो ऽरक्षत पाण्डवम् । (१६।१)

हन्यात् क्षिप्ता हि कौन्तेयं शक्तिर् वृक्षम् इवाशनिः ॥ (१६।२)

धृतराष्ट्र उवाच । (१७।१)

विरोधी च कुमन्त्री च प्राज्ञमानी ममात्मजः । (१७।२)

यस्यैष समतिक्रान्तो वधोपायो जयं प्रति ॥ (१७।३)

तवापि समतिक्रान्तम् एतद् गावल्गणे कथम् । (१८।१)

एतम् अर्थं महाबुद्धे यत् त्वया नावबोधितः ॥ (१८।२)

संजय उवाच । (१९।१)

दुर्योधनस्य शकुनेर् मम दुःशासनस्य च । (१९।२)

रात्रौ रात्रौ भवत्येषा नित्यम् एव समर्थना ॥ (१९।३)

श्वः सर्वसैन्यान् उत्सृज्य जहि कर्ण धनंजयम् । (२०।१)

प्रेष्यवत् पाण्डुपाञ्चालान् उपभोक्ष्यामहे ततः ॥ (२०।२)

अथवा निहते पार्थे पाण्डुष्वन्यतमं ततः । (२१।१)

स्थापयेद् युधि वार्ष्णेयस्तस्मात् कृष्णो निपात्यताम् ॥ (२१।२)

कृष्णो हि मूलं पाण्डूनां पार्थः स्कन्ध इवोद्गतः । (२२।१)

शाखा इवेतरे पार्थाः पाञ्चालाः पत्रसंज्ञिताः ॥ (२२।२)

कृष्णाश्रयाः कृष्णबलाः कृष्णनाथाश्च पाण्डवाः । (२३।१)

कृष्णः परायणं चैषां ज्योतिषाम् इव चन्द्रमाः ॥ (२३।२)

तस्मात् पर्णानि शाखाश्च स्कन्धं चोत्सृज्य सूतज । (२४।१)

कृष्णं निकृन्धि पाण्डूनां मूलं सर्वत्र सर्वदा ॥ (२४।२)

हन्याद् यदि हि दाशार्हं कर्णो यादवनन्दनम् । (२५।१)

कृत्स्ना वसुमती राजन् वशे ते स्यान्न संशयः ॥ (२५।२)

यदि हि स निहतः शयीत भूमौ यदुकुलपाण्डवनन्दनो महात्मा । (२६।१)

ननु तव वसुधा नरेन्द्र सर्वा सगिरिसमुद्रवना वशं व्रजेत ॥ (२६।२)

सा तु बुद्धिः कृताप्येवं जाग्रति त्रिदशेश्वरे । (२७।१)

अप्रमेये हृषीकेशे युद्धकाले व्यमुह्यत ॥ (२७।२)

अर्जुनं चापि कौन्तेयं सदा रक्षति केशवः । (२८।१)

न ह्येनम् ऐच्छत् प्रमुखे सौतेः स्थापयितुं रणे ॥ (२८।२)

अन्यांश्चास्मै रथोदारान् उपस्थापयद् अच्युतः । (२९।१)

अमोघां तां कथं शक्तिं मोघां कुर्याम् इति प्रभो ॥ (२९।२)

ततः कृष्णं महाबाहुः सात्यकिः सत्यविक्रमः । (३०।१)

पप्रच्छ रथशार्दूल कर्णं प्रति महारथम् ॥ (३०।२)

अयं च प्रत्ययः कर्णे शक्त्या चामितविक्रम । (३१।१)

किमर्थं सूतपुत्रेण न मुक्ता फल्गुने तु सा ॥ (३१।२)

वासुदेव उवाच । (३२।१)

दुःशासनश्च कर्णश्च शकुनिश्च ससैन्धवः । (३२।२)

सततं मन्त्रयन्ति स्म दुर्योधनपुरोगमाः ॥ (३२।३)

कर्ण कर्ण महेष्वास रणे ऽमितपराक्रम । (३३।१)

नान्यस्य शक्तिर् एषा ते मोक्तव्या जयतां वर ॥ (३३।२)

ऋते महारथात् पार्थात् कुन्तीपुत्राद् धनंजयात् । (३४।१)

स हि तेषाम् अतियशा देवानाम् इव वासवः ॥ (३४।२)

तस्मिन् विनिहते सर्वे पाण्डवाः सृञ्जयैः सह । (३५।१)

भविष्यन्ति गतात्मानः सुरा इव निरग्नयः ॥ (३५।२)

तथेति च प्रतिज्ञातं कर्णेन शिनिपुंगव । (३६।१)

हृदि नित्यं तु कर्णस्य वधो गाण्डीवधन्वनः ॥ (३६।२)

अहम् एव तु राधेयं मोहयामि युधां वर । (३७।१)

यतो नावसृजच्छक्तिं पाण्डवे श्वेतवाहने ॥ (३७।२)

फल्गुनस्य हि तां मृत्युम् अवगम्य युयुत्सतः । (३८।१)

न निद्रा न च मे हर्षो मनसो ऽस्ति युधां वर ॥ (३८।२)

घटोत्कचे व्यंसितां तु दृष्ट्वा तां शिनिपुंगव । (३९।१)

मृत्योर् आस्यान्तरान्मुक्तं पश्याम्यद्य धनंजयम् ॥ (३९।२)

न पिता न च मे माता न यूयं भ्रातरस्तथा । (४०।१)

न च प्राणास्तथा रक्ष्या यथा बीभत्सुर् आहवे ॥ (४०।२)

त्रैलोक्यराज्याद् यत् किंचिद् भवेद् अन्यत् सुदुर्लभम् । (४१।१)

नेच्छेयं सात्वताहं तद् विना पार्थं धनंजयम् ॥ (४१।२)

अतः प्रहर्षः सुमहान् युयुधानाद्य मे ऽभवत् । (४२।१)

मृतं प्रत्यागतम् इव दृष्ट्वा पार्थं धनंजयम् ॥ (४२।२)

अतश्च प्रहितो युद्धे मया कर्णाय राक्षसः । (४३।१)

न ह्यन्यः समरे रात्रौ शक्तः कर्णं प्रबाधितुम् ॥ (४३।२)

संजय उवाच । (४४।१)

इति सात्यकये प्राह तदा देवकिनन्दनः । (४४।२)

धनंजयहिते युक्तस्तत्प्रिये सततं रतः ॥ (४४।३)