ब्राह्मण्युवाच । (१।१)

नाहं गृह्णामि वस्तात दृष्टीर् नास्ति रुषान्विता । (१।२)

अयं तु भार्गवो नूनम् ऊरुजः कुपितो ऽद्य वः ॥ (१।३)

तेन चक्षूंषि वस्तात नूनं कोपान् महात्मना । (२।१)

स्मरता निहतान् बन्धून् आदत्तानि न संशयः ॥ (२।२)

गर्भान् अपि यदा यूयं भृगूणां घ्नत पुत्रकाः । (३।१)

तदायम् ऊरुणा गर्भो मया वर्षशतं धृतः ॥ (३।२)

षडङ्गश्चाखिलो वेद इमं गर्भस्थम् एव हि । (४।१)

विवेश भृगुवंशस्य भूयः प्रियचिकीर्षया ॥ (४।२)

सो ऽयं पितृवधान् नूनं क्रोधाद् वो हन्तुम् इच्छति । (५।१)

तेजसा यस्य दिव्येन चक्षूंषि मुषितानि वः ॥ (५।२)

तम् इमं तात याचध्वम् और्वं मम सुतोत्तमम् । (६।१)

अयं वः प्रणिपातेन तुष्टो दृष्टीर् विमोक्ष्यति ॥ (६।२)

गन्धर्व उवाच । (७।१)

एवम् उक्तास्ततः सर्वे राजानस्ते तम् ऊरुजम् । (७।२)

ऊचुः प्रसीदेति तदा प्रसादं च चकार सः ॥ (७।३)

अनेनैव च विख्यातो नाम्ना लोकेषु सत्तमः । (८।१)

स और्व इति विप्रर्षिर् ऊरुं भित्त्वा व्यजायत ॥ (८।२)

चक्षूंषि प्रतिलभ्याथ प्रतिजग्मुस्ततो नृपाः । (९।१)

भार्गवस्तु मुनिर् मेने सर्वलोकपराभवम् ॥ (९।२)

स चक्रे तात लोकानां विनाशाय महामनाः । (१०।१)

सर्वेषाम् एव कार्त्स्न्येन मनः प्रवणम् आत्मनः ॥ (१०।२)

इच्छन्न् अपचितिं कर्तुं भृगूणां भृगुसत्तमः । (११।१)

सर्वलोकविनाशाय तपसा महतैधितः ॥ (११।२)

तापयामास लोकान् स सदेवासुरमानुषान् । (१२।१)

तपसोग्रेण महता नन्दयिष्यन् पितामहान् ॥ (१२।२)

ततस्तं पितरस्तात विज्ञाय भृगुसत्तमम् । (१३।१)

पितृलोकाद् उपागम्य सर्व ऊचुर् इदं वचः ॥ (१३।२)

और्व दृष्टः प्रभावस्ते तपसोग्रस्य पुत्रक । (१४।१)

प्रसादं कुरु लोकानां नियच्छ क्रोधम् आत्मनः ॥ (१४।२)

नानीशैर् हि तदा तात भृगुभिर् भावितात्मभिः । (१५।१)

वधो ऽभ्युपेक्षितः सर्वैः क्षत्रियाणां विहिंसताम् ॥ (१५।२)

आयुषा हि प्रकृष्टेन यदा नः खेद आविशत् । (१६।१)

तदास्माभिर् वधस्तात क्षत्रियैर् ईप्सितः स्वयम् ॥ (१६।२)

निखातं तद्धि वै वित्तं केनचिद् भृगुवेश्मनि । (१७।१)

वैरायैव तदा न्यस्तं क्षत्रियान् कोपयिष्णुभिः । (१७।२)

किं हि वित्तेन नः कार्यं स्वर्गेप्सूनां द्विजर्षभ । (१७।३)

यद् अस्माकं धनाध्यक्षः प्रभूतं धनम् आहरत् ॥ (१७।४)

यदा तु मृत्युर् आदातुं न नः शक्नोति सर्वशः । (१८।१)

तदास्माभिर् अयं दृष्ट उपायस्तात संमतः ॥ (१८।२)

आत्महा च पुमांस्तात न लोकांल्लभते शुभान् । (१९।१)

ततो ऽस्माभिः समीक्ष्यैवं नात्मनात्मा विनाशितः । (१९।२)

एतस्य परिहारार्थं त्वं तु धर्मं समाचर ॥ (१९।३)

न चैतन् नः प्रियं तात यद् इदं कर्तुम् इच्छसि । (२०।१)

नियच्छेदं मनः पापात् सर्वलोकपराभवात् ॥ (२०।२)

न हि नः क्षत्रियाः केचिन् न लोकाः सप्त पुत्रक । (२१।१)

दूषयन्ति तपस्तेजः क्रोधम् उत्पतितं जहि ॥ (२१।२)