लोमश उवाच । (१।१)

यदा त्वमन्यतागस्त्यो गार्हस्थ्ये तां क्षमाम् इति । (१।२)

तदाभिगम्य प्रोवाच वैदर्भं पृथिवीपतिम् ॥ (१।३)

राजन् निवेशे बुद्धिर् मे वर्तते पुत्रकारणात् । (२।१)

वरये त्वां महीपाल लोपामुद्रां प्रयच्छ मे ॥ (२।२)

एवम् उक्तः स मुनिना महीपालो विचेतनः । (३।१)

प्रत्याख्यानाय चाशक्तः प्रदातुम् अपि नैच्छत ॥ (३।२)

ततः स भार्याम् अभ्येत्य प्रोवाच पृथिवीपतिः । (४।१)

महर्षिर् वीर्यवान् एष क्रुद्धः शापाग्निना दहेत् ॥ (४।२)

तं तथा दुःखितं दृष्ट्वा सभार्यं पृथिवीपतिम् । (५।१)

लोपामुद्राभिगम्येदं काले वचनम् अब्रवीत् ॥ (५।२)

न मत्कृते महीपाल पीडाम् अभ्येतुम् अर्हसि । (६।१)

प्रयच्छ माम् अगस्त्याय त्राह्यात्मानं मया पितः ॥ (६।२)

दुहितुर् वचनाद् राजा सो ऽगस्त्याय महात्मने । (७।१)

लोपामुद्रां ततः प्रादाद् विधिपूर्वं विशां पते ॥ (७।२)

प्राप्य भार्याम् अगस्त्यस् तु लोपामुद्राम् अभाषत । (८।१)

महार्हाण्युत्सृजैतानि वासांस्याभरणानि च ॥ (८।२)

ततः सा दर्शनीयानि महार्हाणि तनूनि च । (९।१)

समुत्ससर्ज रम्भोरूर् वसनान्यायतेक्षणा ॥ (९।२)

ततश् चीराणि जग्राह वल्कलान्यजिनानि च । (१०।१)

समानव्रतचर्या च बभूवायतलोचना ॥ (१०।२)

गङ्गाद्वारम् अथागम्य भगवान् ऋषिसत्तमः । (११।१)

उग्रम् आतिष्ठत तपः सह पत्न्यानुकूलया ॥ (११।२)

सा प्रीत्या बहुमानाच्च पतिं पर्यचरत् तदा । (१२।१)

अगस्त्यश्च परां प्रीतिं भार्यायाम् अकरोत् प्रभुः ॥ (१२।२)

ततो बहुतिथे काले लोपामुद्रां विशां पते । (१३।१)

तपसा द्योतितां स्नातां ददर्श भगवान् ऋषिः ॥ (१३।२)

स तस्याः परिचारेण शौचेन च दमेन च । (१४।१)

श्रिया रूपेण च प्रीतो मैथुनायाजुहाव ताम् ॥ (१४।२)

ततः सा प्राञ्जलिर् भूत्वा लज्जमानेव भामिनी । (१५।१)

तदा सप्रणयं वाक्यं भगवन्तम् अथाब्रवीत् ॥ (१५।२)

असंशयं प्रजाहेतोर् भार्यां पतिर् अविन्दत । (१६।१)

या तु त्वयि मम प्रीतिस् ताम् ऋषे कर्तुम् अर्हसि ॥ (१६।२)

यथा पितुर् गृहे विप्र प्रासादे शयनं मम । (१७।१)

तथाविधे त्वं शयने माम् उपैतुम् इहार्हसि ॥ (१७।२)

इच्छामि त्वां स्रग्विणं च भूषणैश् च विभूषितम् । (१८।१)

उपसर्तुं यथाकामं दिव्याभरणभूषिता ॥ (१८।२)

अगस्त्य उवाच । (१९।१)

न वै धनानि विद्यन्ते लोपामुद्रे तथा मम । (१९।२)

यथाविधानि कल्याणि पितुस् तव सुमध्यमे ॥ (१९।३)

लोपामुद्रोवाच । (२०।१)

ईशो ऽसि तपसा सर्वं समाहर्तुम् इहेश्वर । (२०।२)

क्षणेन जीवलोके यद् वसु किंचन विद्यते ॥ (२०।३)

अगस्त्य उवाच । (२१।१)

एवम् एतद् यथात्थ त्वं तपोव्ययकरं तु मे । (२१।२)

यथा तु मे न नश्येत तपस् तन् मां प्रचोदय ॥ (२१।३)

लोपामुद्रोवाच । (२२।१)

अल्पावशिष्टः कालो ऽयम् ऋतौ मम तपोधन । (२२।२)

न चान्यथाहम् इच्छामि त्वाम् उपैतुं कथंचन ॥ (२२।३)

न चापि धर्मम् इच्छामि विलोप्तुं ते तपोधन । (२३।१)

एतत् तु मे यथाकामं संपादयितुम् अर्हसि ॥ (२३।२)

अगस्त्य उवाच । (२४।१)

यद्येष कामः सुभगे तव बुद्ध्या विनिश्चितः । (२४।२)

हन्त गच्छाम्यहं भद्रे चर कामम् इह स्थिता ॥ (२४।३)