मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततः काले बहुतिथे व्यतिक्रान्ते कदाचन । (१।२)

प्राप्तः स कालो मर्तव्यं यत्र सत्यवता नृप ॥ (१।३)

गणयन्त्याश्च सावित्र्या दिवसे दिवसे गते । (२।१)

तद् वाक्यं नारदेनोक्तं वर्तते हृदि नित्यशः ॥ (२।२)

चतुर्थे ऽहनि मर्तव्यम् इति संचिन्त्य भामिनी । (३।१)

व्रतं त्रिरात्रम् उद्दिश्य दिवारात्रं स्थिताभवत् ॥ (३।२)

तं श्रुत्वा नियमं दुःखं वध्वा दुःखान्वितो नृपः । (४।१)

उत्थाय वाक्यं सावित्रीम् अब्रवीत् परिसान्त्वयन् ॥ (४।२)

अतितीव्रो ऽयम् आरम्भस् त्वयारब्धो नृपात्मजे । (५।१)

तिसृणां वसतीनां हि स्थानं परमदुष्करम् ॥ (५।२)

सावित्र्युवाच । (६।१)

न कार्यस्तात संतापः पारयिष्याम्यहं व्रतम् । (६।२)

व्यवसायकृतं हीदं व्यवसायश्च कारणम् ॥ (६।३)

द्युमत्सेन उवाच । (७।१)

व्रतं भिन्द्धीति वक्तुं त्वां नास्मि शक्तः कथंचन । (७।२)

पारयस्वेति वचनं युक्तम् अस्मद्विधो वदेत् ॥ (७।३)

मार्कण्डेय उवाच । (८।१)

एवम् उक्त्वा द्युमत्सेनो विरराम महामनाः । (८।२)

तिष्ठन्ती चापि सावित्री काष्ठभूतेव लक्ष्यते ॥ (८।३)

श्वोभूते भर्तृमरणे सावित्र्या भरतर्षभ । (९।१)

दुःखान्वितायास् तिष्ठन्त्याः सा रात्रिर् व्यत्यवर्तत ॥ (९।२)

अद्य तद् दिवसं चेति हुत्वा दीप्तं हुताशनम् । (१०।१)

युगमात्रोदिते सूर्ये कृत्वा पौर्वाह्णिकीः क्रियाः ॥ (१०।२)

ततः सर्वान् द्विजान् वृद्धाञ्श्वश्रूं श्वशुरम् एव च । (११।१)

अभिवाद्यानुपूर्व्येण प्राञ्जलिर्नियता स्थिता ॥ (११।२)

अवैधव्याशिषस् ते तु सावित्र्यर्थं हिताः शुभाः । (१२।१)

ऊचुस् तपस्विनः सर्वे तपोवननिवासिनः ॥ (१२।२)

एवम् अस्त्विति सावित्री ध्यानयोगपरायणा । (१३।१)

मनसा ता गिरः सर्वाः प्रत्यगृह्णात् तपस्विनाम् ॥ (१३।२)

तं कालं च मुहूर्तं च प्रतीक्षन्ती नृपात्मजा । (१४।१)

यथोक्तं नारदवचश्चिन्तयन्ती सुदुःखिता ॥ (१४।२)

ततस् तु श्वश्रूश्वशुरावूचतुस्तां नृपात्मजाम् । (१५।१)

एकान्तस्थम् इदं वाक्यं प्रीत्या भरतसत्तम ॥ (१५।२)

श्वशुरावूचतुः । (१६।१)

व्रतो यथोपदिष्टो ऽयं यथावत् पारितस् त्वया । (१६।२)

आहारकालः सम्प्राप्तः क्रियतां यद् अनन्तरम् ॥ (१६।३)

सावित्र्युवाच । (१७।१)

अस्तं गते मयादित्ये भोक्तव्यं कृतकामया । (१७।२)

एष मे हृदि संकल्पः समयश्च कृतो मया ॥ (१७।३)

मार्कण्डेय उवाच । (१८।१)

एवं सम्भाषमाणायाः सावित्र्या भोजनं प्रति । (१८।२)

स्कन्धे परशुम् आदाय सत्यवान् प्रस्थितो वनम् ॥ (१८।३)

सावित्री त्वाह भर्तारं नैकस्त्वं गन्तुम् अर्हसि । (१९।१)

सह त्वयागमिष्यामि न हि त्वां हातुम् उत्सहे ॥ (१९।२)

सत्यवान् उवाच । (२०।१)

वनं न गतपूर्वं ते दुःखः पन्थाश्च भामिनि । (२०।२)

व्रतोपवासक्षामा च कथं पद्भ्यां गमिष्यसि ॥ (२०।३)

सावित्र्युवाच । (२१।१)

उपवासान् न मे ग्लानिर् नास्ति चापि परिश्रमः । (२१।२)

गमने च कृतोत्साहां प्रतिषेद्धुं न मार्हसि ॥ (२१।३)

सत्यवान् उवाच । (२२।१)

यदि ते गमनोत्साहः करिष्यामि तव प्रियम् । (२२।२)

मम त्वामन्त्रय गुरून् न मां दोषः स्पृशेद् अयम् ॥ (२२।३)

मार्कण्डेय उवाच । (२३।१)

साभिगम्याब्रवीच्छ्वश्रूं श्वशुरं च महाव्रता । (२३।२)

अयं गच्छति मे भर्ता फलाहारो महावनम् ॥ (२३।३)

इच्छेयम् अभ्यनुज्ञातुम् आर्यया श्वशुरेण च । (२४।१)

अनेन सह निर्गन्तुं न हि मे विरहः क्षमः ॥ (२४।२)

गुर्वग्निहोत्रार्थकृते प्रस्थितश्च सुतस्तव । (२५।१)

न निवार्यो निवार्यः स्याद् अन्यथा प्रस्थितो वनम् ॥ (२५।२)

संवत्सरः किंचिद् ऊनो न निष्क्रान्ताहम् आश्रमात् । (२६।१)

वनं कुसुमितं द्रष्टुं परं कौतूहलं हि मे ॥ (२६।२)

द्युमत्सेन उवाच । (२७।१)

यतः प्रभृति सावित्री पित्रा दत्ता स्नुषा मम । (२७।२)

नानयाभ्यर्थनायुक्तम् उक्तपूर्वं स्मराम्यहम् ॥ (२७।३)

तद् एषा लभतां कामं यथाभिलषितं वधूः । (२८।१)

अप्रमादश् च कर्तव्यः पुत्रि सत्यवतः पथि ॥ (२८।२)

मार्कण्डेय उवाच । (२९।१)

उभाभ्याम् अभ्यनुज्ञाता सा जगाम यशस्विनी । (२९।२)

सह भर्त्रा हसन्तीव हृदयेन विदूयता ॥ (२९।३)

सा वनानि विचित्राणि रमणीयानि सर्वशः । (३०।१)

मयूररवघुष्टानि ददर्श विपुलेक्षणा ॥ (३०।२)

नदीः पुण्यवहाश्चैव पुष्पितांश्च नगोत्तमान् । (३१।१)

सत्यवान् आह पश्येति सावित्रीं मधुराक्षरम् ॥ (३१।२)

निरीक्षमाणा भर्तारं सर्वावस्थम् अनिन्दिता । (३२।१)

मृतम् एव हि तं मेने काले मुनिवचः स्मरन् ॥ (३२।२)

अनुवर्तती तु भर्तारं जगाम मृदुगामिनी । (३३।१)

द्विधेव हृदयं कृत्वा तं च कालम् अवेक्षती ॥ (३३।२)