वैशंपायन उवाच । (१।१)

ततः प्रज्वलिते शुक्रे शार्ङ्गकास्ते सुदुःखिताः । (१।२)

व्यथिताः परमोद्विग्ना नाधिजग्मुः परायणम् ॥ (१।३)

निशाम्य पुत्रकान् बालान् माता तेषां तपस्विनी । (२।१)

जरिता दुःखसंतप्ता विललाप नरेश्वर ॥ (२।२)

अयम् अग्निर् दहन् कक्षम् इत आयाति भीषणः । (३।१)

जगत् संदीपयन् भीमो मम दुःखविवर्धनः ॥ (३।२)

इमे च मां कर्षयन्ति शिशवो मन्दचेतसः । (४।१)

अबर्हाश्चरणैर् हीनाः पूर्वेषां नः परायणम् । (४।२)

त्रासयंश्चायम् आयाति लेलिहानो महीरुहान् ॥ (४।३)

अशक्तिमत्त्वाच्च सुता न शक्ताः सरणे मम । (५।१)

आदाय च न शक्तास्मि पुत्रान् सरितुम् अन्यतः ॥ (५।२)

न च त्यक्तुम् अहं शक्ता हृदयं दूयतीव मे । (६।१)

कथं प्रदीप्ताज्ज्वलनाद् विमुच्येरन् सुता मम । (६।२)

मन्दभाग्या सपुत्राहं किं करिष्यामि शोचती । (६।३)

कं नु जह्याम् अहं पुत्रं कम् आदाय व्रजाम्यहम् ॥ (६।४)

किं नु मे स्यात् कृतं कृत्वा मन्यध्वं पुत्रकाः कथम् । (७।१)

चिन्तयाना विमोक्षं वो नाधिगच्छामि किंचन । (७।२)

छादयित्वा च वो गात्रैः करिष्ये मरणं सह ॥ (७।३)

जरितारौ कुलं हीदं ज्येष्ठत्वेन प्रतिष्ठितम् । (८।१)

सारिसृक्कः प्रजायेत पितॄणां कुलवर्धनः ॥ (८।२)

स्तम्बमित्रस्तपः कुर्याद् द्रोणो ब्रह्मविद् उत्तमः । (९।१)

इत्येवम् उक्त्वा प्रययौ पिता वो निर्घृणः पुरा । (९।२)

सहैव चरितुं बालैर् न शक्नोमि तपोवने ॥ (९।३)

कम् उपादाय शक्येत गन्तुं कस्यापद् उत्तमा । (१०।१)

किं नु कृत्वा कृतं कार्यं भवेद् इति च विह्वला ॥ (१०।२)

नापश्यत् स्वधिया मोक्षं स्वसुतानां तदानलात् । (११।१)

एवं ब्रुवन्तीं शार्ङ्गास्ते प्रत्यूचुर् अथ मातरम् ॥ (११।२)

स्नेहम् उत्सृज्य मातस्त्वं पत यत्र न हव्यवाट् । (१२।१)

अस्मासु हि विनष्टेषु भवितारः सुतास्तव । (१२।२)

त्वयि मातर् विनष्टायां न नः स्यात् कुलसंततिः ॥ (१२।३)

अन्ववेक्ष्यैतद् उभयं क्षमं स्याद् यत् कुलस्य नः । (१३।१)

तद् वै कर्तुं परः कालो मातर् एष भवेत् तव ॥ (१३।२)

मा वै कुलविनाशाय स्नेहं कार्षीः सुतेषु नः । (१४।१)

न हीदं कर्म मोघं स्याल् लोककामस्य नः पितुः ॥ (१४।२)

जरितोवाच । (१५।१)

इदम् आखोर् बिलं भूमौ वृक्षस्यास्य समीपतः । (१५।२)

तद् आविशध्वं त्वरिता वह्नेर् अत्र न वो भयम् ॥ (१५।३)

ततो ऽहं पांसुना छिद्रम् अपिधास्यामि पुत्रकाः । (१६।१)

एवं प्रतिकृतं मन्ये ज्वलतः कृष्णवर्त्मनः ॥ (१६।२)

तत एष्याम्यतीते ऽग्नौ विहर्तुं पांसुसंचयम् । (१७।१)

रोचताम् एष वोपायो विमोक्षाय हुताशनात् ॥ (१७।२)

शार्ङ्गका ऊचुः । (१८।१)

अबर्हान् मांसभूतान् नः क्रव्यादाखुर् विनाशयेत् । (१८।२)

पश्यमाना भयम् इदं न शक्ष्यामो निषेवितुम् ॥ (१८।३)

कथम् अग्निर् न नो दह्यात् कथम् आखुर् न भक्षयेत् । (१९।१)

कथं न स्यात् पिता मोघः कथं माता ध्रियेत नः ॥ (१९।२)

बिल आखोर् विनाशः स्याद् अग्नेर् आकाशचारिणाम् । (२०।१)

अन्ववेक्ष्यैतद् उभयं श्रेयान् दाहो न भक्षणम् ॥ (२०।२)

गर्हितं मरणं नः स्याद् आखुना खादता बिले । (२१।१)

शिष्टाद् इष्टः परित्यागः शरीरस्य हुताशनात् । (२१।२)

अग्निदाहे तु नियतं ब्रह्मलोके ध्रुवा गतिः ॥ (२१।३)