संजय उवाच । (१।१)

तथा द्रोणम् अभिघ्नन्तं साश्वसूतरथद्विपान् । (१।२)

व्यथिताः पाण्डवा दृष्ट्वा न चैनं पर्यवारयन् ॥ (१।३)

ततो युधिष्ठिरो राजा धृष्टद्युम्नधनंजयौ । (२।१)

अब्रवीत् सर्वतो यत्तैः कुम्भयोनिर् निवार्यताम् ॥ (२।२)

तत्रैनम् अर्जुनश्चैव पार्षतश्च सहानुगः । (३।१)

पर्यगृह्णंस्ततः सर्वे समायान्तं महारथाः ॥ (३।२)

केकया भीमसेनश्च सौभद्रो ऽथ घटोत्कचः । (४।१)

युधिष्ठिरो यमौ मत्स्या द्रुपदस्यात्मजास्तथा ॥ (४।२)

द्रौपदेयाश्च संहृष्टा धृष्टकेतुः ससात्यकिः । (५।१)

चेकितानश्च संक्रुद्धो युयुत्सुश्च महारथः ॥ (५।२)

ये चान्ये पार्थिवा राजन् पाण्डवस्यानुयायिनः । (६।१)

कुलवीर्यानुरूपाणि चक्रुः कर्माण्यनेकशः ॥ (६।२)

संगृह्यमाणां तां दृष्ट्वा पाण्डवैर् वाहिनीं रणे । (७।१)

व्यावृत्य चक्षुषी कोपाद् भारद्वाजो ऽन्ववैक्षत ॥ (७।२)

स तीव्रं कोपम् आस्थाय रथे समरदुर्मदः । (८।१)

व्यधमत् पाण्डवानीकम् अभ्राणीव सदागतिः ॥ (८।२)

रथान् अश्वान्नरान्नागान् अभिधावंस्ततस्ततः । (९।१)

चचारोन्मत्तवद् द्रोणो वृद्धो ऽपि तरुणो यथा ॥ (९।२)

तस्य शोणितदिग्धाङ्गाः शोणास्ते वातरंहसः । (१०।१)

आजानेया हया राजन्न् अविभ्रान्ताः श्रियं दधुः ॥ (१०।२)

तम् अन्तकम् इव क्रुद्धम् आपतन्तं यतव्रतम् । (११।१)

दृष्ट्वा सम्प्राद्रवन् योधाः पाण्डवस्य ततस्ततः ॥ (११।२)

तेषां प्रद्रवतां भीमः पुनर् आवर्तताम् अपि । (१२।१)

वीक्षतां तिष्ठतां चासीच्छब्दः परमदारुणः ॥ (१२।२)

शूराणां हर्षजननो भीरूणां भयवर्धनः । (१३।१)

द्यावापृथिव्योर् विवरं पूरयामास सर्वतः ॥ (१३।२)

ततः पुनर् अपि द्रोणो नाम विश्रावयन् युधि । (१४।१)

अकरोद् रौद्रम् आत्मानं किरञ् शरशतैः परान् ॥ (१४।२)

स तथा तान्यनीकानि पाण्डवेयस्य धीमतः । (१५।१)

कालवन्न्यवधीद् द्रोणो युवेव स्थविरो बली ॥ (१५।२)

उत्कृत्य च शिरांस्युग्रो बाहून् अपि सभूषणान् । (१६।१)

कृत्वा शून्यान् रथोपस्थान् उदक्रोशन्महारथः ॥ (१६।२)

तस्य हर्षप्रणादेन बाणवेगेन चाभिभो । (१७।१)

प्राकम्पन्त रणे योधा गावः शीतार्दिता इव ॥ (१७।२)

द्रोणस्य रथघोषेण मौर्वीनिष्पेषणेन च । (१८।१)

धनुःशब्देन चाकाशे शब्दः समभवन्महान् ॥ (१८।२)

अथास्य बहुशो बाणा निश्चरन्तः सहस्रशः । (१९।१)

व्याप्य सर्वा दिशः पेतुर् गजाश्वरथपत्तिषु ॥ (१९।२)

तं कार्मुकमहावेगम् अस्त्रज्वलितपावकम् । (२०।१)

द्रोणम् आसादयांचक्रुः पाञ्चालाः पाण्डवैः सह ॥ (२०।२)

तान् वै सरथहस्त्यश्वान् प्राहिणोद् यमसादनम् । (२१।१)

द्रोणो ऽचिरेणाकरोच्च महीं शोणितकर्दमाम् ॥ (२१।२)

तन्वता परमास्त्राणि शरान् सततम् अस्यता । (२२।१)

द्रोणेन विहितं दिक्षु बाणजालम् अदृश्यत ॥ (२२।२)

पदातिषु रथाश्वेषु वारणेषु च सर्वशः । (२३।१)

तस्य विद्युद् इवाभ्रेषु चरन् केतुर् अदृश्यत ॥ (२३।२)

स केकयानां प्रवरांश्च पञ्च पाञ्चालराजं च शरैः प्रमृद्य । (२४।१)

युधिष्ठिरानीकम् अदीनयोधी द्रोणो ऽभ्ययात् कार्मुकबाणपाणिः ॥ (२४।२)

तं भीमसेनश्च धनंजयश्च शिनेश्च नप्ता द्रुपदात्मजश्च । (२५।१)

शैब्यात्मजः काशिपतिः शिबिश्च हृष्टा नदन्तो व्यकिरञ् शरौघैः ॥ (२५।२)

तेषाम् अथो द्रोणधनुर्विमुक्ताः पतत्रिणः काञ्चनचित्रपुङ्खाः । (२६।१)

भित्त्वा शरीराणि गजाश्वयूनां जग्मुर् महीं शोणितदिग्धवाजाः ॥ (२६।२)

सा योधसंघैश्च रथैश्च भूमिः शरैर् विभिन्नैर् गजवाजिभिश्च । (२७।१)

प्रच्छाद्यमाना पतितैर् बभूव समन्ततो द्यौर् इव कालमेघैः ॥ (२७।२)

शैनेयभीमार्जुनवाहिनीपाञ् शैब्याभिमन्यू सह काशिराज्ञा । (२८।१)

अन्यांश्च वीरान् समरे प्रमृद्नाद् द्रोणः सुतानां तव भूतिकामः ॥ (२८।२)

एतानि चान्यानि च कौरवेन्द्र कर्माणि कृत्वा समरे महात्मा । (२९।१)

प्रताप्य लोकान् इव कालसूर्यो द्रोणो गतः स्वर्गम् इतो हि राजन् ॥ (२९।२)

एवं रुक्मरथः शूरो हत्वा शतसहस्रशः । (३०।१)

पाण्डवानां रणे योधान् पार्षतेन निपातितः ॥ (३०।२)

अक्षौहिणीम् अभ्यधिकां शूराणाम् अनिवर्तिनाम् । (३१।१)

निहत्य पश्चाद् धृतिमान् अगच्छत् परमां गतिम् ॥ (३१।२)

पाण्डवैः सह पाञ्चालैर् अशिवैः क्रूरकर्मभिः । (३२।१)

हतो रुक्मरथो राजन् कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ (३२।२)

ततो निनादो भूतानाम् आकाशे समजायत । (३३।१)

सैन्यानां च ततो राजन्न् आचार्ये निहते युधि ॥ (३३।२)

द्यां धरां खं दिशो वारि प्रदिशश्चानुनादयन् । (३४।१)

अहो धिग् इति भूतानां शब्दः समभवन्महान् ॥ (३४।२)

देवताः पितरश्चैव पूर्वे ये चास्य बान्धवाः । (३५।१)

ददृशुर् निहतं तत्र भारद्वाजं महारथम् ॥ (३५।२)

पाण्डवास्तु जयं लब्ध्वा सिंहनादान् प्रचक्रिरे । (३६।१)

तेन नादेन महता समकम्पत मेदिनी ॥ (३६।२)