वैशम्पायन उवाच । (१।१)

अथाब्रवीद् द्रौपदी राजपुत्री पृष्टा शिबीनां प्रवरेण तेन । (१।२)

अवेक्ष्य मन्दं प्रविमुच्य शाखां संगृह्णती कौशिकम् उत्तरीयम् ॥ (१।३)

बुद्ध्याभिजानामि नरेन्द्रपुत्र न मादृशी त्वाम् अभिभाष्टुम् अर्हा । (२।१)

न त्वेह वक्तास्ति तवेह वाक्यम् अन्यो नरो वाप्यथ वापि नारी ॥ (२।२)

एका ह्यहं सम्प्रति तेन वाचं ददानि वै भद्र निबोध चेदम् । (३।१)

अहं ह्यरण्ये कथम् एकम् एका त्वाम् आलपेयं निरता स्वधर्मे ॥ (३।२)

जानामि च त्वां सुरथस्य पुत्रं यं कोटिकाश्येति विदुर् मनुष्याः । (४।१)

तस्माद् अहं शैब्य तथैव तुभ्यम् आख्यामि बन्धून् प्रति तन्निबोध ॥ (४।२)

अपत्यम् अस्मि द्रुपदस्य राज्ञः कृष्णेति मां शैब्य विदुर् मनुष्याः । (५।१)

साहं वृणे पञ्च जनान् पतित्वे ये खाण्डवप्रस्थगताः श्रुतास् ते ॥ (५।२)

युधिष्ठिरो भीमसेनार्जुनौ च माद्र्याश्च पुत्रौ पुरुषप्रवीरौ । (६।१)

ते मां निवेश्येह दिशश् चतस्रो विभज्य पार्था मृगयां प्रयाताः ॥ (६।२)

प्राचीं राजा दक्षिणां भीमसेनो जयः प्रतीचीं यमजावुदीचीम् । (७।१)

मन्ये तु तेषां रथसत्तमानां कालो ऽभितः प्राप्त इहोपयातुम् ॥ (७।२)

संमानिता यास्यथ तैर् यथेष्टं विमुच्य वाहान् अवगाहयध्वम् । (८।१)

प्रियातिथिर् धर्मसुतो महात्मा प्रीतो भविष्यत्यभिवीक्ष्य युष्मान् ॥ (८।२)

एतावद् उक्त्वा द्रुपदात्मजा सा शैब्यात्मजं चन्द्रमुखी प्रतीता । (९।१)

विवेश तां पर्णकुटीं प्रशस्तां संचिन्त्य तेषाम् अतिथिस्वधर्मम् ॥ (९।२)