वैशम्पायन उवाच । (१।१)

धृतराष्ट्रस्य तद् वाक्यं निशम्य सहसौबलः । (१।२)

दुर्योधनम् इदं काले कर्णो वचनम् अब्रवीत् ॥ (१।३)

प्रव्राज्य पाण्डवान् वीरान् स्वेन वीर्येण भारत । (२।१)

भुङ्क्ष्वेमां पृथिवीम् एको दिवं शम्बरहा यथा ॥ (२।२)

प्राच्याश् च दाक्षिणात्याश् च प्रतीच्योदीच्यवासिनः । (३।१)

कृताः करप्रदाः सर्वे राजानस् ते नराधिप ॥ (३।२)

या हि सा दीप्यमानेव पाण्डवान् भजते पुरा । (४।१)

साद्य लक्ष्मीस् त्वया राजन्न् अवाप्ता भ्रातृभिः सह ॥ (४।२)

इन्द्रप्रस्थगते यां तां दीप्यमानां युधिष्ठिरे । (५।१)

अपश्याम श्रियं राजन्न् अचिरं शोककर्शिताः ॥ (५।२)

सा तु बुद्धिबलेनेयं राज्ञस् तस्माद् युधिष्ठिरात् । (६।१)

त्वयाक्षिप्ता महाबाहो दीप्यमानेव दृश्यते ॥ (६।२)

तथैव तव राजेन्द्र राजानः परवीरहन् । (७।१)

शासने ऽधिष्ठिताः सर्वे किं कुर्म इति वादिनः ॥ (७।२)

तवाद्य पृथिवी राजन् निखिला सागराम्बरा । (८।१)

सपर्वतवना देवी सग्रामनगराकरा । (८।२)

नानावनोद्देशवती पत्तनैर् उपशोभिता ॥ (८।३)

वन्द्यमानो द्विजै राजन् पूज्यमानश् च राजभिः । (९।१)

पौरुषाद् दिवि देवेषु भ्राजसे रश्मिवान् इव ॥ (९।२)

रुद्रैर् इव यमो राजा मरुद्भिर् इव वासवः । (१०।१)

कुरुभिस् त्वं वृतो राजन् भासि नक्षत्रराड् इव ॥ (१०।२)

ये स्म ते नाद्रियन्त आज्ञा नोद्विजन्ते कदाचन । (११।१)

पश्यामस् ताञ्श्रिया हीनान् पाण्डवान् वनवासिनः ॥ (११।२)

श्रूयन्ते हि महाराज सरो द्वैतवनं प्रति । (१२।१)

वसन्तः पाण्डवाः सार्धं ब्राह्मणैर् वनवासिभिः ॥ (१२।२)

स प्रयाहि महाराज श्रिया परमया युतः । (१३।१)

प्रतपन् पाण्डुपुत्रांस् त्वं रश्मिवान् इव तेजसा ॥ (१३।२)

स्थितो राज्ये च्युतान् राज्याच्छ्रिया हीनाञ्श्रिया वृतः । (१४।१)

असमृद्धान् समृद्धार्थः पश्य पाण्डुसुतान् नृप ॥ (१४।२)

महाभिजनसम्पन्नं भद्रे महति संस्थितम् । (१५।१)

पाण्डवास्त्वाभिवीक्षन्तां ययातिम् इव नाहुषम् ॥ (१५।२)

यां श्रियं सुहृदश् चैव दुर्हृदश् च विशां पते । (१६।१)

पश्यन्ति पुरुषे दीप्तां सा समर्था भवत्युत ॥ (१६।२)

समस्थो विषमस्थान् हि दुर्हृदो यो ऽभिवीक्षते । (१७।१)

जगतीस्थान् इवाद्रिस्थः किं ततः परमं सुखम् ॥ (१७।२)

न पुत्रधनलाभेन न राज्येनापि विन्दति । (१८।१)

प्रीतिं नृपतिशार्दूल याम् अमित्राघदर्शनात् ॥ (१८।२)

किं नु तस्य सुखं न स्याद् आश्रमे यो धनंजयम् । (१९।१)

अभिवीक्षेत सिद्धार्थो वल्कलाजिनवाससम् ॥ (१९।२)

सुवाससो हि ते भार्या वल्कलाजिनवाससम् । (२०।१)

पश्यन्त्वसुखितां कृष्णां सा च निर्विद्यतां पुनः । (२०।२)

विनिन्दतां तथात्मानं जीवितं च धनच्युता ॥ (२०।३)

न तथा हि सभामध्ये तस्या भवितुम् अर्हति । (२१।१)

वैमनस्यं यथा दृष्ट्वा तव भार्याः स्वलंकृताः ॥ (२१।२)

एवम् उक्त्वा तु राजानं कर्णः शकुनिना सह । (२२।१)

तूष्णीं बभूवतुर् उभौ वाक्यान्ते जनमेजय ॥ (२२।२)