वैशंपायन उवाच । (१।१)

गत्वा तु तां भार्गवकर्मशालां पार्थौ पृथां प्राप्य महानुभावौ । (१।२)

तां याज्ञसेनीं परमप्रतीतौ भिक्षेत्यथावेदयतां नराग्र्यौ । (१।३)

प्राग् एव सम्प्रविष्टेषु भवनं भ्रातृषु त्रिषु । (१।४)

अम्ब भिक्षेयम् आनीतेत्याहतुर् भीमफल्गुनौ ॥ (१।५)

कुटीगता सा त्वनवेक्ष्य पुत्रान् उवाच भुङ्क्तेति समेत्य सर्वे । (२।१)

पश्चात् तु कुन्ती प्रसमीक्ष्य कन्यां कष्टं मया भाषितम् इत्युवाच ॥ (२।२)

साधर्मभीता हि विलज्जमाना तां याज्ञसेनीं परमप्रतीताम् । (३।१)

पाणौ गृहीत्वोपजगाम कुन्ती युधिष्ठिरं वाक्यम् उवाच चेदम् ॥ (३।२)

इयं हि कन्या द्रुपदस्य राज्ञस् तवानुजाभ्यां मयि संनिसृष्टा । (४।१)

यथोचितं पुत्र मयापि चोक्तं समेत्य भुङ्क्तेति नृप प्रमादात् ॥ (४।२)

कथं मया नानृतम् उक्तम् अद्य भवेत् कुरूणाम् ऋषभ ब्रवीहि । (५।१)

पाञ्चालराजस्य सुताम् अधर्मो न चोपवर्तेत न भूतपूर्वः ॥ (५।२)

मुहूर्तमात्रं त्वनुचिन्त्य राजा युधिष्ठिरो मातरम् उत्तमौजाः । (६।१)

कुन्तीं समाश्वास्य कुरुप्रवीरो धनंजयं वाक्यम् इदं बभाषे ॥ (६।२)

त्वया जिता पाण्डव याज्ञसेनी त्वया च तोषिष्यति राजपुत्री । (७।१)

प्रज्वाल्यतां हूयतां चापि वह्निर् गृहाण पाणिं विधिवत् त्वम् अस्याः ॥ (७।२)

अर्जुन उवाच । (८।१)

मा मां नरेन्द्र त्वम् अधर्मभाजं कृथा न धर्मो ह्ययम् ईप्सितो ऽन्यैः । (८।२)

भवान् निवेश्यः प्रथमं ततो ऽयं भीमो महाबाहुर् अचिन्त्यकर्मा ॥ (८।३)

अहं ततो नकुलो ऽनन्तरं मे माद्रीसुतः सहदेवो जघन्यः । (९।१)

वृकोदरो ऽहं च यमौ च राजन्न् इयं च कन्या भवतः स्म सर्वे ॥ (९।२)

एवंगते यत् करणीयम् अत्र धर्म्यं यशस्यं कुरु तत् प्रचिन्त्य । (१०।१)

पाञ्चालराजस्य च यत् प्रियं स्यात् तद् ब्रूहि सर्वे स्म वशे स्थितास्ते ॥ (१०।२)

वैशंपायन उवाच । (११।१)

जिष्णोर् वचनम् आज्ञाय भक्तिस्नेहसमन्वितम् । (११।२)

दृष्टिं निवेशयामासुः पाञ्चाल्यां पाण्डुनन्दनाः । (११।३)

ते दृष्ट्वा तत्र तिष्ठन्तीं सर्वे कृष्णां यशस्विनीम् । (११।४)

सम्प्रेक्ष्यान्योन्यम् आसीना हृदयैस्ताम् अधारयन् ॥ (११।५)

तेषां हि द्रौपदीं दृष्ट्वा सर्वेषाम् अमितौजसाम् । (१२।१)

सम्प्रमथ्येन्द्रियग्रामं प्रादुरासीन् मनोभवः ॥ (१२।२)

काम्यं रूपं हि पाञ्चाल्या विधात्रा विहितं स्वयम् । (१३।१)

ते मन्यमानाः कौन्तेयाः सर्वभूतमनोहराम् । (१३।२)

चकमुः सत्त्वसम्पन्ना विधात्रा च प्रचोदिताः । (१३।३)

बभूवाधिकम् अन्याभ्यः सर्वभूतमनोहरम् ॥ (१३।४)

तेषाम् आकारभावज्ञः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः । (१४।१)

द्वैपायनवचः कृत्स्नं संस्मरन् वै नरर्षभ ॥ (१४।२)

अब्रवीत् स हि तान् भ्रातॄन् मिथोभेदभयान् नृपः । (१५।१)

सर्वेषां द्रौपदी भार्या भविष्यति हि नः शुभा । (१५।२)

प्रत्यगृह्णंस्ततो वाणीं भ्रातुर् ज्येष्ठस्य पाण्डवाः । (१५।३)

अन्योन्यं चानुपघ्नन्तो धर्मार्थं कामम् ईप्सितम् । (१५।४)

जनमेजयः । (१५।५)

वैशंपायनः । (१५।६)

सतापि शक्तेन च केशवेन सज्जं धनुस्तन् न कृतं किमर्थम् । (१५।७)

विद्धं च लक्ष्यं न च कस्य हेतोर् आचक्ष्व तन् मे द्विपदां वरिष्ठ । (१५।८)

शक्तेन कृष्णेन च कार्मुकं तन् नारोपितं ज्ञातुकामेन पार्थान् । (१५।९)

परिश्रमाद् एव बभूव लोके जीवन्ति पार्था इति निश्चयो ऽस्य । (१५।१०)

अन्यान् अशक्तान् नृपतीन् समीक्ष्य स्वयंवरे कार्मुकेणोत्तमेन । (१५।११)

धनंजयस्तद् धनुर् एकवीरः सज्यं करोतीत्यभिवीक्ष्य कृष्णः । (१५।१२)

इति स्वयं वासुदेवो विचिन्त्य पार्थान् विवित्सन् विविधैर् उपायैः । (१५।१३)

न तद् धनुः सज्यम् इयेष कर्तुं बभूवुर् अस्येष्टतमा हि पार्थाः ॥ (१५।१४)