संजय उवाच । (१।१)

तद् उदीर्णगजाश्वौघं बलं तव जनाधिप । (१।२)

पाण्डुसेनाम् अभिद्रुत्य योधयामास सर्वतः ॥ (१।३)

पाञ्चालाः कुरवश्चैव योधयन्तः परस्परम् । (२।१)

यमराष्ट्राय महते परलोकाय दीक्षिताः ॥ (२।२)

शूराः शूरैः समागम्य शरतोमरशक्तिभिः । (३।१)

विव्यधुः समरे तूर्णं निन्युश्चैव यमक्षयम् ॥ (३।२)

रथिनां रथिभिः सार्धं रुधिरस्रावि दारुणम् । (४।१)

प्रावर्तत महद् युद्धं निघ्नताम् इतरेतरम् ॥ (४।२)

वारणाश्च महाराज समासाद्य परस्परम् । (५।१)

विषाणैर् दारयामासुः संक्रुद्धाश्च मदोत्कटाः ॥ (५।२)

हयारोहान् हयारोहाः प्रासशक्तिपरश्वधैः । (६।१)

बिभिदुस्तुमुले युद्धे प्रार्थयन्तो महद् यशः ॥ (६।२)

पत्तयश्च महाबाहो शतशः शस्त्रपाणयः । (७।१)

अन्योन्यम् आर्दयन् राजन् नित्ययत्ताः पराक्रमे ॥ (७।२)

गोत्राणां नामधेयानां कुलानां चैव मारिष । (८।१)

श्रवणाद्धि विजानीमः पाञ्चालान् कुरुभिः सह ॥ (८।२)

अन्योन्यं समरे योधाः शरशक्तिपरश्वधैः । (९।१)

प्रेषयन् परलोकाय विचरन्तो ह्यभीतवत् ॥ (९।२)

शरैर् दश दिशो राजंस्तेषां मुक्तैः सहस्रशः । (१०।१)

न भ्राजन्त यथापूर्वं भास्करे ऽस्तं गते ऽपि च ॥ (१०।२)

तथा प्रयुध्यमानेषु पाण्डवेयेषु निर्भयः । (११।१)

दुर्योधनो महाराज व्यवगाहत तद् बलम् ॥ (११।२)

सैन्धवस्य वधेनैव भृशं दुःखसमन्वितः । (१२।१)

मर्तव्यम् इति संचिन्त्य प्राविशत् तु द्विषद्बलम् ॥ (१२।२)

नादयन् रथघोषेण कम्पयन्न् इव मेदिनीम् । (१३।१)

अभ्यवर्तत पुत्रस्ते पाण्डवानाम् अनीकिनीम् ॥ (१३।२)

स संनिपातस्तुमुलस्तस्य तेषां च भारत । (१४।१)

अभवत् सर्वसैन्यानाम् अभावकरणो महान् ॥ (१४।२)

मध्यंदिनगतं सूर्यं प्रतपन्तं गभस्तिभिः । (१५।१)

तथा तव सुतं मध्ये प्रतपन्तं शरोर्मिभिः ॥ (१५।२)

न शेकुर् भारतं युद्धे पाण्डवाः समवेक्षितुम् । (१६।१)

पलायने कृतोत्साहा निरुत्साहा द्विषज्जये ॥ (१६।२)

पर्यधावन्त पाञ्चाला वध्यमाना महात्मना । (१७।१)

रुक्मपुङ्खैः प्रसन्नाग्रैस्तव पुत्रेण धन्विना । (१७।२)

अर्द्यमानाः शरैस्तूर्णं न्यपतन् पाण्डुसैनिकाः ॥ (१७।३)

न तादृशं रणे कर्म कृतवन्तस्तु तावकाः । (१८।१)

यादृशं कृतवान् राजा पुत्रस्तव विशां पते ॥ (१८।२)

पुत्रेण तव सा सेना पाण्डवी मथिता रणे । (१९।१)

नलिनी द्विरदेनेव समन्तात् फुल्लपङ्कजा ॥ (१९।२)

क्षीणतोयानिलार्काभ्यां हतत्विड् इव पद्मिनी । (२०।१)

बभूव पाण्डवी सेना तव पुत्रस्य तेजसा ॥ (२०।२)

पाण्डुसेनां हतां दृष्ट्वा तव पुत्रेण भारत । (२१।१)

भीमसेनपुरोगास्तु पाञ्चालाः समुपाद्रवन् ॥ (२१।२)

स भीमसेनं दशभिर् माद्रीपुत्रौ त्रिभिस्त्रिभिः । (२२।१)

विराटद्रुपदौ षड्भिः शतेन च शिखण्डिनम् ॥ (२२।२)

धृष्टद्युम्नं च सप्तत्या धर्मपुत्रं च सप्तभिः । (२३।१)

केकयांश्चैव चेदींश्च बहुभिर् निशितैः शरैः ॥ (२३।२)

सात्वतं पञ्चभिर् विद्ध्वा द्रौपदेयांस्त्रिभिस्त्रिभिः । (२४।१)

घटोत्कचं च समरे विद्ध्वा सिंह इवानदत् ॥ (२४।२)

शतशश्चापरान् योधान् सद्विपाश्वरथान् रणे । (२५।१)

शरैर् अवचकर्तोग्रैः क्रुद्धो ऽन्तक इव प्रजाः ॥ (२५।२)

तस्य तान्निघ्नतः शत्रून् रुक्मपृष्ठं महद् धनुः । (२६।१)

भल्लाभ्यां पाण्डवो ज्येष्ठस्त्रिधा चिछेद मारिष ॥ (२६।२)

विव्याध चैनं दशभिः सम्यगस्तैः शितैः शरैः । (२७।१)

मर्माणि भित्त्वा ते सर्वे संभग्नाः क्षितिम् आविशन् ॥ (२७।२)

ततः प्रमुदिता योधाः परिवव्रुर् युधिष्ठिरम् । (२८।१)

वृत्रहत्यै यथा देवाः परिवव्रुः पुरंदरम् ॥ (२८।२)

ततो युधिष्ठिरो राजा तव पुत्रस्य मारिष । (२९।१)

शरं परमदुर्वारं प्रेषयामास संयुगे । (२९।२)

स तेन भृशसंविद्धो निषसाद रथोत्तमे ॥ (२९।३)

ततः पाञ्चालसैन्यानां भृशम् आसीद् रवो महान् । (३०।१)

हतो राजेति राजेन्द्र मुदितानां समन्ततः ॥ (३०।२)

बाणशब्दरवश्चोग्रः शुश्रुवे तत्र मारिष । (३१।१)

अथ द्रोणो द्रुतं तत्र प्रत्यदृश्यत संयुगे ॥ (३१।२)

हृष्टो दुर्योधनश्चापि दृढम् आदाय कार्मुकम् । (३२।१)

तिष्ठ तिष्ठेति राजानं ब्रुवन् पाण्डवम् अभ्ययात् ॥ (३२।२)

प्रत्युद्ययुस्तं त्वरिताः पाञ्चाला राजगृद्धिनः । (३३।१)

तान् द्रोणः प्रतिजग्राह परीप्सन् कुरुसत्तमम् । (३३।२)

चण्डवातोद्धतान्मेघान्निघ्नन् रश्मिमुचो यथा ॥ (३३।३)

ततो राजन्महान् आसीत् संग्रामो भूरिवर्धनः । (३४।१)

तावकानां परेषां च समेतानां युयुत्सया ॥ (३४।२)