लोमश उवाच । (१।१)

चङ्क्रम्यमाणः स तदा यवक्रीर् अकुतोभयः । (१।२)

जगाम माधवे मासि रैभ्याश्रमपदं प्रति ॥ (१।३)

स ददर्शाश्रमे पुण्ये पुष्पितद्रुमभूषिते । (२।१)

विचरन्तीं स्नुषां तस्य किंनरीम् इव भारत ॥ (२।२)

यवक्रीस् ताम् उवाचेदम् उपतिष्ठस्व माम् इति । (३।१)

निर्लज्जो लज्जया युक्तां कामेन हृतचेतनः ॥ (३।२)

सा तस्य शीलम् आज्ञाय तस्माच्छापाच्च बिभ्यती । (४।१)

तेजस्वितां च रैभ्यस्य तथेत्युक्त्वा जगाम सा ॥ (४।२)

तत एकान्तम् उन्नीय मज्जयामास भारत । (५।१)

आजगाम तदा रैभ्यः स्वम् आश्रमम् अरिंदम ॥ (५।२)

रुदन्तीं च स्नुषां दृष्ट्वा भार्याम् आर्तां परावसोः । (६।१)

सान्त्वयञ्श्लक्ष्णया वाचा पर्यपृच्छद् युधिष्ठिर ॥ (६।२)

सा तस्मै सर्वम् आचष्ट यवक्रीभाषितं शुभा । (७।१)

प्रत्युक्तं च यवक्रीतं प्रेक्षापूर्वं तदात्मना ॥ (७।२)

शृण्वानस्यैव रैभ्यस्य यवक्रीतविचेष्टितम् । (८।१)

दहन्न् इव तदा चेतः क्रोधः समभवन् महान् ॥ (८।२)

स तदा मन्युनाविष्टस् तपस्वी भृशकोपनः । (९।१)

अवलुप्य जटाम् एकां जुहावाग्नौ सुसंस्कृते ॥ (९।२)

ततः समभवन्नारी तस्या रूपेण संमिता । (१०।१)

अवलुप्यापरां चाथ जुहावाग्नौ जटां पुनः ॥ (१०।२)

ततः समभवद् रक्षो घोराक्षं भीमदर्शनम् । (११।१)

अब्रूतां तौ तदा रैभ्यं किं कार्यं करवामहे ॥ (११।२)

ताव् अब्रवीद् ऋषिः क्रुद्धो यवक्रीर् वध्यताम् इति । (१२।१)

जग्मतुस् तौ तथेत्युक्त्वा यवक्रीतजिघांसया ॥ (१२।२)

ततस् तं समुपास्थाय कृत्या सृष्टा महात्मना । (१३।१)

कमण्डलुं जहारास्य मोहयित्वा तु भारत ॥ (१३।२)

उच्छिष्टं तु यवक्रीतम् अपकृष्टकमण्डलुम् । (१४।१)

तत उद्यतशूलः स राक्षसः समुपाद्रवत् ॥ (१४।२)

तम् आपतन्तं सम्प्रेक्ष्य शूलहस्तं जिघांसया । (१५।१)

यवक्रीः सहसोत्थाय प्राद्रवद् येन वै सरः ॥ (१५।२)

जलहीनं सरो दृष्ट्वा यवक्रीस् त्वरितः पुनः । (१६।१)

जगाम सरितः सर्वास् ताश्चाप्यासन् विशोषिताः ॥ (१६।२)

स काल्यमानो घोरेण शूलहस्तेन रक्षसा । (१७।१)

अग्निहोत्रं पितुर् भीतः सहसा समुपाद्रवत् ॥ (१७।२)

स वै प्रविशमानस् तु शूद्रेणान्धेन रक्षिणा । (१८।१)

निगृहीतो बलाद् द्वारि सो ऽवातिष्ठत पार्थिव ॥ (१८।२)

निगृहीतं तु शूद्रेण यवक्रीतं स राक्षसः । (१९।१)

ताडयामास शूलेन स भिन्नहृदयो ऽपतत् ॥ (१९।२)

यवक्रीतं स हत्वा तु राक्षसो रैभ्यम् आगमत् । (२०।१)

अनुज्ञातस् तु रैभ्येण तया नार्या सहाचरत् ॥ (२०।२)