वैशंपायन उवाच । (१।१)

एवं ते पुरुषव्याघ्राः पाण्डवा मातृनन्दनाः । (१।२)

स्मरन्तो मातरं वीरा बभूवुर् भृशदुःखिताः ॥ (१।३)

ये राजकार्येषु पुरा व्यासक्ता नित्यशो ऽभवन् । (२।१)

ते राजकार्याणि तदा नाकार्षुः सर्वतः पुरे ॥ (२।२)

आविष्टा इव शोकेन नाभ्यनन्दन्त किंचन । (३।१)

संभाष्यमाणा अपि ते न किंचित् प्रत्यपूजयन् ॥ (३।२)

ते स्म वीरा दुराधर्षा गाम्भीर्ये सागरोपमाः । (४।१)

शोकोपहतविज्ञाना नष्टसंज्ञा इवाभवन् ॥ (४।२)

अनुस्मरन्तो जननीं ततस्ते कुरुनन्दनाः । (५।१)

कथं नु वृद्धमिथुनं वहत्यद्य पृथा कृशा ॥ (५।२)

कथं च स महीपालो हतपुत्रो निराश्रयः । (६।१)

पत्न्या सह वसत्येको वने श्वापदसेविते ॥ (६।२)

सा च देवी महाभागा गान्धारी हतबान्धवा । (७।१)

पतिम् अन्धं कथं वृद्धम् अन्वेति विजने वने ॥ (७।२)

एवं तेषां कथयताम् औत्सुक्यम् अभवत् तदा । (८।१)

गमने चाभवद् बुद्धिर् धृतराष्ट्रदिदृक्षया ॥ (८।२)

सहदेवस्तु राजानं प्रणिपत्येदम् अब्रवीत् । (९।१)

अहो मे भवतो दृष्टं हृदयं गमनं प्रति ॥ (९।२)

न हि त्वा गौरवेणाहम् अशकं वक्तुम् आत्मना । (१०।१)

गमनं प्रति राजेन्द्र तद् इदं समुपस्थितम् ॥ (१०।२)

दिष्ट्या द्रक्ष्यामि तां कुन्तीं वर्तयन्तीं तपस्विनीम् । (११।१)

जटिलां तापसीं वृद्धां कुशकाशपरिक्षताम् ॥ (११।२)

प्रासादहर्म्यसंवृद्धाम् अत्यन्तसुखभागिनीम् । (१२।१)

कदा नु जननीं श्रान्तां द्रक्ष्यामि भृशदुःखिताम् ॥ (१२।२)

अनित्याः खलु मर्त्यानां गतयो भरतर्षभ । (१३।१)

कुन्ती राजसुता यत्र वसत्यसुखिनी वने ॥ (१३।२)

सहदेववचः श्रुत्वा द्रौपदी योषितां वरा । (१४।१)

उवाच देवी राजानम् अभिपूज्याभिनन्द्य च ॥ (१४।२)

कदा द्रक्ष्यामि तां देवीं यदि जीवति सा पृथा । (१५।१)

जीवन्त्या ह्यद्य नः प्रीतिर् भविष्यति नराधिप ॥ (१५।२)

एषा ते ऽस्तु मतिर् नित्यं धर्मे ते रमतां मनः । (१६।१)

यो ऽद्य त्वम् अस्मान् राजेन्द्र श्रेयसा योजयिष्यसि ॥ (१६।२)

अग्रपादस्थितं चेमं विद्धि राजन् वधूजनम् । (१७।१)

काङ्क्षन्तं दर्शनं कुन्त्या गान्धार्याः श्वशुरस्य च ॥ (१७।२)

इत्युक्तः स नृपो देव्या पाञ्चाल्या भरतर्षभ । (१८।१)

सेनाध्यक्षान् समानाय्य सर्वान् इदम् अथाब्रवीत् ॥ (१८।२)

निर्यातयत मे सेनां प्रभूतरथकुञ्जराम् । (१९।१)

द्रक्ष्यामि वनसंस्थं च धृतराष्ट्रं महीपतिम् ॥ (१९।२)

स्त्र्यध्यक्षांश्चाब्रवीद् राजा यानानि विविधानि मे । (२०।१)

सज्जीक्रियन्तां सर्वाणि शिबिकाश्च सहस्रशः ॥ (२०।२)

शकटापणवेशाश्च कोशशिल्पिन एव च । (२१।१)

निर्यान्तु कोशपालाश्च कुरुक्षेत्राश्रमं प्रति ॥ (२१।२)

यश्च पौरजनः कश्चिद् द्रष्टुम् इच्छति पार्थिवम् । (२२।१)

अनावृतः सुविहितः स च यातु सुरक्षितः ॥ (२२।२)

सूदाः पौरोगवाश्चैव सर्वं चैव महानसम् । (२३।१)

विविधं भक्ष्यभोज्यं च शकटैर् उह्यतां मम ॥ (२३।२)

प्रयाणं घुष्यतां चैव श्वोभूत इति माचिरम् । (२४।१)

क्रियन्तां पथि चाप्यद्य वेश्मानि विविधानि च ॥ (२४।२)

एवम् आज्ञाप्य राजा स भ्रातृभिः सह पाण्डवः । (२५।१)

श्वोभूते निर्ययौ राजा सस्त्रीबालपुरस्कृतः ॥ (२५।२)

स बहिर् दिवसान् एवं जनौघं परिपालयन् । (२६।१)

न्यवसन्नृपतिः पञ्च ततो ऽगच्छद् वनं प्रति ॥ (२६।२)