संजय उवाच । (१।१)

ततः कर्णं पुरस्कृत्य त्वदीया युद्धदुर्मदाः । (१।२)

पुनर् आवृत्य संग्रामं चक्रुर् देवासुरोपमम् ॥ (१।३)

द्विरदरथनराश्वशङ्खशब्दैः परिहृषिता विविधैश् च शस्त्रपातैः । (२।१)

द्विरदरथपदातिसार्थवाहाः परिपतिताभिमुखाः प्रजह्रिरे ते ॥ (२।२)

शरपरशुवरासिपट्टिशैर् इषुभिर् अनेकविधैश् च सादिताः । (३।१)

द्विरदरथहया महाहवे वरपुरुषैः पुरुषाश् च वाहनैः ॥ (३।२)

कमलदिनकरेन्दुसंनिभैः सितदशनैः सुमुखाक्षिनासिकैः । (४।१)

रुचिरमुकुटकुण्डलैर् मही पुरुषशिरोभिर् अवस्तृता बभौ ॥ (४।२)

परिघमुसलशक्तितोमरैर् नखरभुशुण्डिगदाशतैर् द्रुताः । (५।१)

द्विरदनरहयाः सहस्रशो रुधिरनदीप्रवहास् तदाभवन् ॥ (५।२)

प्रहतनररथाश्वकुञ्जरं प्रतिभयदर्शनम् उल्बणं तदा । (६।१)

तद् अहितनिहतं बभौ बलं पितृपतिराष्ट्रम् इव प्रजाक्षये ॥ (६।२)

अथ तव नरदेव सैनिकास् तव च सुताः सुरसूनुसंनिभाः । (७।१)

अमितबलपुरःसरा रणे कुरुवृषभाः शिनिपुत्रम् अभ्ययुः ॥ (७।२)

तद् अतिरुचिरभीमम् आबभौ पुरुषवराश्वरथद्विपाकुलम् । (८।१)

लवणजलसमुद्धतस्वनं बलम् अमरासुरसैन्यसंनिभम् ॥ (८।२)

सुरपतिसमविक्रमस् ततस् त्रिदशवरावरजोपमं युधि । (९।१)

दिनकरकिरणप्रभैः पृषत्कै रवितनयो ऽभ्यहनच्छिनिप्रवीरम् ॥ (९।२)

तम् अपि सरथवाजिसारथिं शिनिवृषभो विविधैः शरैस् त्वरन् । (१०।१)

भुजगविषसमप्रभै रणे पुरुषवरं समवास्तृणोत् तदा ॥ (१०।२)

शिनिवृषभशरप्रपीडितं तव सुहृदो वसुषेणम् अभ्ययुः । (११।१)

त्वरितम् अतिरथा रथर्षभं द्विरदरथाश्वपदातिभिः सह ॥ (११।२)

तम् उदधिनिभम् आद्रवद् बली त्वरिततरैः समभिद्रुतं परैः । (१२।१)

द्रुपदसुतसखस् तदाकरोत् पुरुषरथाश्वगजक्षयं महत् ॥ (१२।२)

अथ पुरुषवरौ कृताह्निकौ भवम् अभिपूज्य यथाविधि प्रभुम् । (१३।१)

अरिवधकृतनिश्चयौ द्रुतं तव बलम् अर्जुनकेशवौ सृतौ ॥ (१३।२)

जलदनिनदनिस्वनं रथं पवनविधूतपताककेतनम् । (१४।१)

सितहयम् उपयान्तम् अन्तिकं हृतमनसो ददृशुस् तदारयः ॥ (१४।२)

अथ विस्फार्य गाण्डीवं रणे नृत्यन्न् इवार्जुनः । (१५।१)

शरसंबाधम् अकरोत् खं दिशः प्रदिशस् तथा ॥ (१५।२)

रथान् विमानप्रतिमान् सज्जयन्त्रायुधध्वजान् । (१६।१)

ससारथींस् तदा बाणैर् अभ्राणीवानिलो ऽवधीत् ॥ (१६।२)

गजान् गजप्रयन्तॄंश् च वैजयन्त्यायुधध्वजान् । (१७।१)

सादिनो ऽश्वांश् च पत्तींश् च शरैर् निन्ये यमक्षयम् ॥ (१७।२)

तम् अन्तकम् इव क्रुद्धम् अनिवार्यं महारथम् । (१८।१)

दुर्योधनो ऽभ्ययाद् एको निघ्नन् बाणैः पृथग्विधैः ॥ (१८।२)

तस्यार्जुनो धनुः सूतं केतुम् अश्वांश् च सायकैः । (१९।१)

हत्वा सप्तभिर् एकैकं छत्रं चिछेद पत्रिणा ॥ (१९।२)

नवमं च समासाद्य व्यसृजत् प्रतिघातिनम् । (२०।१)

दुर्योधनायेषुवरं तं द्रौणिः सप्तधाच्छिनत् ॥ (२०।२)

ततो द्रौणेर् धनुश् छित्त्वा हत्वा चाश्ववराञ् शरैः । (२१।१)

कृपस्यापि तथात्युग्रं धनुश् चिछेद पाण्डवः ॥ (२१।२)

हार्दिक्यस्य धनुश् छित्त्वा ध्वजं चाश्वं तथावधीत् । (२२।१)

दुःशासनस्येषुवरं छित्त्वा राधेयम् अभ्ययात् ॥ (२२।२)

अथ सात्यकिम् उत्सृज्य त्वरन् कर्णो ऽर्जुनं त्रिभिः । (२३।१)

विद्ध्वा विव्याध विंशत्या कृष्णं पार्थं पुनस् त्रिभिः ॥ (२३।२)

अथ सात्यकिर् आगत्य कर्णं विद्ध्वा शितैः शरैः । (२४।१)

नवत्या नवभिश् चोग्रैः शतेन पुनर् आर्दयत् ॥ (२४।२)

ततः प्रवीराः पाण्डूनां सर्वे कर्णम् अपीडयन् । (२५।१)

युधामन्युः शिखण्डी च द्रौपदेयाः प्रभद्रकाः ॥ (२५।२)

उत्तमौजा युयुत्सुश् च यमौ पार्षत एव च । (२६।१)

चेदिकारूषमत्स्यानां केकयानां च यद् बलम् । (२६।२)

चेकितानश् च बलवान् धर्मराजश् च सुव्रतः ॥ (२६।३)

एते रथाश्वद्विरदैः पत्तिभिश् चोग्रविक्रमैः । (२७।१)

परिवार्य रणे कर्णं नानाशस्त्रैर् अवाकिरन् । (२७।२)

भाषन्तो वाग्भिर् उग्राभिः सर्वे कर्णवधे वृताः ॥ (२७।३)

तां शस्त्रवृष्टिं बहुधा छित्त्वा कर्णः शितैः शरैः । (२८।१)

अपोवाह स्म तान् सर्वान् द्रुमान् भङ्क्त्वेव मारुतः ॥ (२८।२)

रथिनः समहामात्रान् गजान् अश्वान् ससादिनः । (२९।१)

शरव्रातांश् च संक्रुद्धो निघ्नन् कर्णो व्यदृश्यत ॥ (२९।२)

तद् वध्यमानं पाण्डूनां बलं कर्णास्त्रतेजसा । (३०।१)

विशस्त्रक्षतदेहं च प्राय आसीत् पराङ्मुखम् ॥ (३०।२)

अथ कर्णास्त्रम् अस्त्रेण प्रतिहत्यार्जुनः स्वयम् । (३१।१)

दिशः खं चैव भूमिं च प्रावृणोच्छरवृष्टिभिः ॥ (३१।२)

मुसलानीव निष्पेतुः परिघा इव चेषवः । (३२।१)

शतघ्न्य इव चाप्य् अन्ये वज्राण्य् उग्राणि वापरे ॥ (३२।२)

तैर् वध्यमानं तत् सैन्यं सपत्त्यश्वरथद्विपम् । (३३।१)

निमीलिताक्षम् अत्यर्थम् उदभ्राम्यत् समन्ततः ॥ (३३।२)

निष्कैवल्यं तदा युद्धं प्रापुर् अश्वनरद्विपाः । (३४।१)

वध्यमानाः शरैर् अन्ये तदा भीताः प्रदुद्रुवुः ॥ (३४।२)

एवं तेषां तदा युद्धे संसक्तानां जयैषिणाम् । (३५।१)

गिरिम् अस्तं समासाद्य प्रत्यपद्यत भानुमान् ॥ (३५।२)

तमसा च महाराज रजसा च विशेषतः । (३६।१)

न किंचित् प्रत्यपश्याम शुभं वा यदि वाशुभम् ॥ (३६।२)

ते त्रसन्तो महेष्वासा रात्रियुद्धस्य भारत । (३७।१)

अपयानं ततश् चक्रुः सहिताः सर्ववाजिभिः ॥ (३७।२)

कौरवेषु च यातेषु तदा राजन् दिनक्षये । (३८।१)

जयं सुमनसः प्राप्य पार्थाः स्वशिबिरं ययुः ॥ (३८।२)

वादित्रशब्दैर् विविधैः सिंहनादैश् च नर्तितैः । (३९।१)

परान् अवहसन्तश् च स्तुवन्तश् चाच्युतार्जुनौ ॥ (३९।२)

कृते ऽवहारे तैर् वीरैः सैनिकाः सर्व एव ते । (४०।१)

आशिषः पाण्डवेयेषु प्रायुज्यन्त नरेश्वराः ॥ (४०।२)

ततः कृते ऽवहारे च प्रहृष्टाः कुरुपाण्डवाः । (४१।१)

निशायां शिबिरं गत्वा न्यविशन्त नरेश्वराः ॥ (४१।२)

यक्षरक्षःपिशाचाश् च श्वापदानि च संघशः । (४२।१)

जग्मुर् आयोधनं घोरं रुद्रस्यानर्तनोपमम् ॥ (४२।२)