वैशंपायन उवाच । (१।१)

श्रुत्वैतन्नारदो वाक्यं नरनारायणेरितम् । (१।२)

अत्यन्तभक्तिमान् देवे एकान्तित्वम् उपेयिवान् ॥ (१।३)

प्रोष्य वर्षसहस्रं तु नरनारायणाश्रमे । (२।१)

श्रुत्वा भगवदाख्यानं दृष्ट्वा च हरिम् अव्ययम् । (२।२)

हिमवन्तं जगामाशु यत्रास्य स्वक आश्रमः ॥ (२।३)

तावपि ख्याततपसौ नरनारायणावृषी । (३।१)

तस्मिन्न् एवाश्रमे रम्ये तेपतुस्तप उत्तमम् ॥ (३।२)

त्वम् अप्यमितविक्रान्तः पाण्डवानां कुलोद्वहः । (४।१)

पावितात्माद्य संवृत्तः श्रुत्वेमाम् आदितः कथाम् ॥ (४।२)

नैव तस्य परो लोको नायं पार्थिवसत्तम । (५।१)

कर्मणा मनसा वाचा यो द्विष्याद् विष्णुम् अव्ययम् ॥ (५।२)

मज्जन्ति पितरस्तस्य नरके शाश्वतीः समाः । (६।१)

यो द्विष्याद् विबुधश्रेष्ठं देवं नारायणं हरिम् ॥ (६।२)

कथं नाम भवेद् द्वेष्य आत्मा लोकस्य कस्यचित् । (७।१)

आत्मा हि पुरुषव्याघ्र ज्ञेयो विष्णुर् इति स्थितिः ॥ (७।२)

य एष गुरुर् अस्माकम् ऋषिर् गन्धवतीसुतः । (८।१)

तेनैतत् कथितं तात माहात्म्यं परमात्मनः । (८।२)

तस्माच्छ्रुतं मया चेदं कथितं च तवानघ ॥ (८।३)

कृष्णद्वैपायनं व्यासं विद्धि नारायणं प्रभुम् । (९।१)

को ह्यन्यः पुरुषव्याघ्र महाभारतकृद् भवेत् । (९।२)

धर्मान्नानाविधांश्चैव को ब्रूयात् तम् ऋते प्रभुम् ॥ (९।३)

वर्ततां ते महायज्ञो यथा संकल्पितस्त्वया । (१०।१)

संकल्पिताश्वमेधस्त्वं श्रुतधर्मश्च तत्त्वतः ॥ (१०।२)

एतत् तु महद् आख्यानं श्रुत्वा पारिक्षितो नृपः । (११।१)

ततो यज्ञसमाप्त्यर्थं क्रियाः सर्वाः समारभत् ॥ (११।२)

नारायणीयम् आख्यानम् एतत् ते कथितं मया । (१२।१)

नारदेन पुरा राजन् गुरवे मे निवेदितम् । (१२।२)

ऋषीणां पाण्डवानां च शृण्वतोः कृष्णभीष्मयोः ॥ (१२।३)

स हि परमगुरुर् भुवनपतिर् धरणिधरः शमनियमनिधिः । (१३।१)

श्रुतिविनयनिधिर् द्विजपरमहितस् तव भवतु गतिर् हरिर् अमरहितः ॥ (१३।२)

तपसां निधिः सुमहतां महतो यशसश्च भाजनम् अरिष्टकहा । (१४।१)

एकान्तिनां शरणदो ऽभयदो गतिदो ऽस्तु वः स मखभागहरः ॥ (१४।२)

त्रिगुणातिगश्चतुष्पञ्चधरः पूर्तेष्टयोश्च फलभागहरः । (१५।१)

विदधाति नित्यम् अजितो ऽतिबलो गतिम् आत्मगां सुकृतिनाम् ऋषीणाम् ॥ (१५।२)

तं लोकसाक्षिणम् अजं पुरुषं रविवर्णम् ईश्वरगतिं बहुशः । (१६।१)

प्रणमध्वम् एकमतयो यतयः सलिलोद्भवो ऽपि तम् ऋषिं प्रणतः ॥ (१६।२)

स हि लोकयोनिर् अमृतस्य पदं सूक्ष्मं पुराणम् अचलं परमम् । (१७।१)

तत् सांख्ययोगिभिर् उदारधृतं बुद्ध्या यतात्मभिर् विदितं सततम् ॥ (१७।२)