वैशम्पायन उवाच । (१।१)

भ्रातॄणां मतम् आज्ञाय नारदस्य च धीमतः । (१।२)

पितामहसमं धौम्यं प्राह राजा युधिष्ठिरः ॥ (१।३)

मया स पुरुषव्याघ्रो जिष्णुः सत्यपराक्रमः । (२।१)

अस्त्रहेतोर् महाबाहुर् अमितात्मा विवासितः ॥ (२।२)

स हि वीरो ऽनुरक्तश्च समर्थश् च तपोधन । (३।१)

कृती च भृशम् अप्यस्त्रे वासुदेव इव प्रभुः ॥ (३।२)

अहं ह्येतावुभौ ब्रह्मन् कृष्णावरिनिघातिनौ । (४।१)

अभिजानामि विक्रान्तौ तथा व्यासः प्रतापवान् । (४।२)

त्रियुगौ पुण्डरीकाक्षौ वासुदेवधनंजयौ ॥ (४।३)

नारदो ऽपि तथा वेद सो ऽप्यशंसत् सदा मम । (५।१)

तथाहम् अपि जानामि नरनारायणावृषी ॥ (५।२)

शक्तो ऽयम् इत्यतो मत्वा मया संप्रेषितो ऽर्जुनः । (६।१)

इन्द्राद् अनवरः शक्तः सुरसूनुः सुराधिपम् । (६।२)

द्रष्टुम् अस्त्राणि चादातुम् इन्द्राद् इति विवासितः ॥ (६।३)

भीष्मद्रोणावतिरथौ कृपो द्रौणिश् च दुर्जयः । (७।१)

धृतराष्ट्रस्य पुत्रेण वृता युधि महाबलाः । (७।२)

सर्वे वेदविदः शूराः सर्वे ऽस्त्रकुशलास् तथा ॥ (७।३)

योद्धुकामश् च पार्थेन सततं यो महाबलः । (८।१)

स च दिव्यास्त्रवित् कर्णः सूतपुत्रो महारथः ॥ (८।२)

सो ऽश्ववेगानिलबलः शरार्चिस् तलनिस्वनः । (९।१)

रजोधूमो ऽस्त्रसंतापो धार्तराष्ट्रानिलोद्धतः ॥ (९।२)

निसृष्ट इव कालेन युगान्तज्वलनो यथा । (१०।१)

मम सैन्यमयं कक्षं प्रधक्ष्यति न संशयः ॥ (१०।२)

तं स कृष्णानिलोद्धूतो दिव्यास्त्रजलदो महान् । (११।१)

श्वेतवाजिबलाकाभृद् गाण्डीवेन्द्रायुधोज्ज्वलः ॥ (११।२)

सततं शरधाराभिः प्रदीप्तं कर्णपावकम् । (१२।१)

उदीर्णो ऽर्जुनमेघो ऽयं शमयिष्यति संयुगे ॥ (१२।२)

स साक्षाद् एव सर्वाणि शक्रात् परपुरंजयः । (१३।१)

दिव्यान्यस्त्राणि बीभत्सुस् तत्त्वतः प्रतिपत्स्यते ॥ (१३।२)

अलं स तेषां सर्वेषाम् इति मे धीयते मतिः । (१४।१)

नास्ति त्वतिक्रिया तस्य रणे ऽरीणां प्रतिक्रिया ॥ (१४।२)

तं वयं पाण्डवं सर्वे गृहीतास्त्रं धनंजयम् । (१५।१)

द्रष्टारो न हि बीभत्सुर् भारम् उद्यम्य सीदति ॥ (१५।२)

वयं तु तम् ऋते वीरं वने ऽस्मिन् द्विपदां वर । (१६।१)

अवधानं न गच्छामः काम्यके सह कृष्णया ॥ (१६।२)

भवान् अन्यद् वनं साधु बह्वन्नं फलवच्छुचि । (१७।१)

आख्यातु रमणीयं च सेवितं पुण्यकर्मभिः ॥ (१७।२)

यत्र कंचिद् वयं कालं वसन्तः सत्यविक्रमम् । (१८।१)

प्रतीक्षामो ऽर्जुनं वीरं वर्षकामा इवाम्बुदम् ॥ (१८।२)

विविधान् आश्रमान् कांश्चिद् द्विजातिभ्यः परिश्रुतान् । (१९।१)

सरांसि सरितश् चैव रमणीयांश्च पर्वतान् ॥ (१९।२)

आचक्ष्व न हि नो ब्रह्मन् रोचते तम् ऋते ऽर्जुनम् । (२०।१)

वने ऽस्मिन् काम्यके वासो गच्छामो ऽन्यां दिशं प्रति ॥ (२०।२)