वैशम्पायन उवाच । (१।१)

प्रविशन्तं महाराज सूतास् तुष्टुवुर् अच्युतम् । (१।२)

जनाश्चापि महेष्वासं तुष्टुवू राजसत्तमम् ॥ (१।३)

लाजैश् चन्दनचूर्णैश् चाप्यवकीर्य जनास् तदा । (२।१)

ऊचुर् दिष्ट्या नृपाविघ्नात् समाप्तो ऽयं क्रतुस् तव ॥ (२।२)

अपरे त्वब्रुवंस् तत्र वातिकास् तं महीपतिम् । (३।१)

युधिष्ठिरस्य यज्ञेन न समो ह्येष तु क्रतुः । (३।२)

नैव तस्य क्रतोर् एष कलाम् अर्हति षोडशीम् ॥ (३।३)

एवं तत्राब्रुवन् केचिद् वातिकास् तं नरेश्वरम् । (४।१)

सुहृदस् त्वब्रुवंस् तत्र अति सर्वान् अयं क्रतुः ॥ (४।२)

ययातिर् नहुषश् चापि मान्धाता भरतस् तथा । (५।१)

क्रतुम् एनं समाहृत्य पूताः सर्वे दिवं गताः ॥ (५।२)

एता वाचः शुभाः शृण्वन् सुहृदां भरतर्षभ । (६।१)

प्रविवेश पुरं हृष्टः स्ववेश्म च नराधिपः ॥ (६।२)

अभिवाद्य ततः पादौ मातापित्रोर् विशां पते । (७।१)

भीष्मद्रोणकृपाणां च विदुरस्य च धीमतः ॥ (७।२)

अभिवादितः कनीयोभिर् भ्रातृभिर् भ्रातृवत्सलः । (८।१)

निषसादासने मुख्ये भ्रातृभिः परिवारितः ॥ (८।२)

तम् उत्थाय महाराज सूतपुत्रो ऽब्रवीद् वचः । (९।१)

दिष्ट्या ते भरतश्रेष्ठ समाप्तो ऽयं महाक्रतुः ॥ (९।२)

हतेषु युधि पार्थेषु राजसूये तथा त्वया । (१०।१)

आहृते ऽहं नरश्रेष्ठ त्वां सभाजयिता पुनः ॥ (१०।२)

तम् अब्रवीन् महाराजो धार्तराष्ट्रो महायशाः । (११।१)

सत्यम् एतत् त्वया वीर पाण्डवेषु दुरात्मसु ॥ (११।२)

निहतेषु नरश्रेष्ठ प्राप्ते चापि महाक्रतौ । (१२।१)

राजसूये पुनर् वीर त्वं मां संवर्धयिष्यसि ॥ (१२।२)

एवम् उक्त्वा महाप्राज्ञः कर्णम् आश्लिष्य भारत । (१३।१)

राजसूयं क्रतुश्रेष्ठं चिन्तयामास कौरवः ॥ (१३।२)

सो ऽब्रवीत् सुहृदश् चापि पार्श्वस्थान् नृपसत्तमः । (१४।१)

कदा तु तं क्रतुवरं राजसूयं महाधनम् । (१४।२)

निहत्य पाण्डवान् सर्वान् आहरिष्यामि कौरवाः ॥ (१४।३)

तम् अब्रवीत् तदा कर्णः शृणु मे राजकुञ्जर । (१५।१)

पादौ न धावये तावद् यावन् न निहतो ऽर्जुनः ॥ (१५।२)

अथोत्क्रुष्टं महेष्वासैर् धार्तराष्ट्रैर् महारथैः । (१६।१)

प्रतिज्ञाते फल्गुनस्य वधे कर्णेन संयुगे । (१६।२)

विजितांश्चाप्यमन्यन्त पाण्डवान् धृतराष्ट्रजाः ॥ (१६।३)

दुर्योधनो ऽपि राजेन्द्र विसृज्य नरपुंगवान् । (१७।१)

प्रविवेश गृहं श्रीमान् यथा चैत्ररथं प्रभुः । (१७।२)

ते ऽपि सर्वे महेष्वासा जग्मुर् वेश्मानि भारत ॥ (१७।३)

पाण्डवाश्च महेष्वासा दूतवाक्यप्रचोदिताः । (१८।१)

चिन्तयन्तस् तम् एवार्थं नालभन्त सुखं क्वचित् ॥ (१८।२)

भूयश्च चारै राजेन्द्र प्रवृत्तिर् उपपादिता । (१९।१)

प्रतिज्ञा सूतपुत्रस्य विजयस्य वधं प्रति ॥ (१९।२)

एतच्छ्रुत्वा धर्मसुतः समुद्विग्नो नराधिप । (२०।१)

अभेद्यकवचं मत्वा कर्णम् अद्भुतविक्रमम् । (२०।२)

अनुस्मरंश्च संक्लेशान्न शान्तिम् उपयाति सः ॥ (२०।३)

तस्य चिन्तापरीतस्य बुद्धिर् जज्ञे महात्मनः । (२१।१)

बहुव्यालमृगाकीर्णं त्यक्तुं द्वैतवनं वनम् ॥ (२१।२)

धार्तराष्ट्रो ऽपि नृपतिः प्रशशास वसुंधराम् । (२२।१)

भ्रातृभिः सहितो वीरैर् भीष्मद्रोणकृपैस् तथा ॥ (२२।२)

संगम्य सूतपुत्रेण कर्णेनाहवशोभिना । (२३।१)

दुर्योधनः प्रिये नित्यं वर्तमानो महीपतिः । (२३।२)

पूजयामास विप्रेन्द्रान् क्रतुभिर् भूरिदक्षिणैः ॥ (२३।३)

भ्रातॄणां च प्रियं राजन् स चकार परंतपः । (२४।१)

निश्चित्य मनसा वीरो दत्तभुक्तफलं धनम् ॥ (२४।२)