संजय उवाच । (१।१)

काल्यमानेषु सैन्येषु शैनेयेन ततस्ततः । (१।२)

भारद्वाजः शरव्रातैर् महद्भिः समवाकिरत् ॥ (१।३)

स संप्रहारस्तुमुलो द्रोणसात्वतयोर् अभूत् । (२।१)

पश्यतां सर्वसैन्यानां बलिवासवयोर् इव ॥ (२।२)

ततो द्रोणः शिनेः पौत्रं चित्रैः सर्वायसैः शरैः । (३।१)

त्रिभिर् आशीविषाकारैर् ललाटे समविध्यत ॥ (३।२)

तैर् ललाटार्पितैर् बाणैर् युयुधानस्त्वजिह्मगैः । (४।१)

व्यरोचत महाराज त्रिशृङ्ग इव पर्वतः ॥ (४।२)

ततो ऽस्य बाणान् अपरान् इन्द्राशनिसमस्वनान् । (५।१)

भारद्वाजो ऽन्तरप्रेक्षी प्रेषयामास संयुगे ॥ (५।२)

तान् द्रोणचापनिर्मुक्तान् दाशार्हः पततः शरान् । (६।१)

द्वाभ्यां द्वाभ्यां सुपुङ्खाभ्यां चिछेद परमास्त्रवित् ॥ (६।२)

ताम् अस्य लघुतां द्रोणः समवेक्ष्य विशां पते । (७।१)

प्रहस्य सहसाविध्यद् विंशत्या शिनिपुंगवम् ॥ (७।२)

पुनः पञ्चाशतेषूणां शतेन च समार्पयत् । (८।१)

लघुतां युयुधानस्य लाघवेन विशेषयन् ॥ (८।२)

समुत्पतन्ति वल्मीकाद् यथा क्रुद्धा महोरगाः । (९।१)

तथा द्रोणरथाद् राजन्न् उत्पतन्ति तनुच्छिदः ॥ (९।२)

तथैव युयुधानेन सृष्टाः शतसहस्रशः । (१०।१)

अवाकिरन् द्रोणरथं शरा रुधिरभोजनाः ॥ (१०।२)

लाघवाद् द्विजमुख्यस्य सात्वतस्य च मारिष । (११।१)

विशेषं नाध्यगच्छाम समावास्तां नरर्षभौ ॥ (११।२)

सात्यकिस्तु ततो द्रोणं नवभिर् नतपर्वभिः । (१२।१)

आजघान भृशं क्रुद्धो ध्वजं च निशितैः शरैः । (१२।२)

सारथिं च शतेनैव भारद्वाजस्य पश्यतः ॥ (१२।३)

लाघवं युयुधानस्य दृष्ट्वा द्रोणो महारथः । (१३।१)

सप्तत्या सात्यकिं विद्ध्वा तुरगांश्च त्रिभिस्त्रिभिः । (१३।२)

ध्वजम् एकेन विव्याध माधवस्य रथे स्थितम् ॥ (१३।३)

अथापरेण भल्लेन हेमपुङ्खेन पत्रिणा । (१४।१)

धनुश्चिछेद समरे माधवस्य महात्मनः ॥ (१४।२)

सात्यकिस्तु ततः क्रुद्धो धनुस्त्यक्त्वा महारथः । (१५।१)

गदां जग्राह महतीं भारद्वाजाय चाक्षिपत् ॥ (१५।२)

ताम् आपतन्तीं सहसा पट्टबद्धाम् अयस्मयीम् । (१६।१)

न्यवारयच्छरैर् द्रोणो बहुभिर् बहुरूपिभिः ॥ (१६।२)

अथान्यद् धनुर् आदाय सात्यकिः सत्यविक्रमः । (१७।१)

विव्याध बहुभिर् वीरं भारद्वाजं शिलाशितैः ॥ (१७।२)

स विद्ध्वा समरे द्रोणं सिंहनादम् अमुञ्चत । (१८।१)

तं वै न ममृषे द्रोणः सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ (१८।२)

ततः शक्तिं गृहीत्वा तु रुक्मदण्डाम् अयस्मयीम् । (१९।१)

तरसा प्रेषयामास माधवस्य रथं प्रति ॥ (१९।२)

अनासाद्य तु शैनेयं सा शक्तिः कालसंनिभा । (२०।१)

भित्त्वा रथं जगामोग्रा धरणीं दारुणस्वना ॥ (२०।२)

ततो द्रोणं शिनेः पौत्रो राजन् विव्याध पत्रिणा । (२१।१)

दक्षिणं भुजम् आसाद्य पीडयन् भरतर्षभ ॥ (२१।२)

द्रोणो ऽपि समरे राजन्माधवस्य महद् धनुः । (२२।१)

अर्धचन्द्रेण चिछेद रथशक्त्या च सारथिम् ॥ (२२।२)

मुमोह सारथिस्तस्य रथशक्त्या समाहतः । (२३।१)

स रथोपस्थम् आसाद्य मुहूर्तं संन्यषीदत ॥ (२३।२)

चकार सात्यकी राजंस्तत्र कर्मातिमानुषम् । (२४।१)

अयोधयच्च यद् द्रोणं रश्मीञ् जग्राह च स्वयम् ॥ (२४।२)

ततः शरशतेनैव युयुधानो महारथः । (२५।१)

अविध्यद् ब्राह्मणं संख्ये हृष्टरूपो विशां पते ॥ (२५।२)

तस्य द्रोणः शरान् पञ्च प्रेषयामास भारत । (२६।१)

ते तस्य कवचं भित्त्वा पपुः शोणितम् आहवे ॥ (२६।२)

निर्विद्धस्तु शरैर् घोरैर् अक्रुध्यत् सात्यकिर् भृशम् । (२७।१)

सायकान् व्यसृजच्चापि वीरो रुक्मरथं प्रति ॥ (२७।२)

ततो द्रोणस्य यन्तारं निपात्यैकेषुणा भुवि । (२८।१)

अश्वान् व्यद्रावयद् बाणैर् हतसूतान्महात्मनः ॥ (२८।२)

स रथः प्रद्रुतः संख्ये मण्डलानि सहस्रशः । (२९।१)

चकार राजतो राजन् भ्राजमान इवांशुमान् ॥ (२९।२)

अभिद्रवत गृह्णीत हयान् द्रोणस्य धावत । (३०।१)

इति स्म चुक्रुशुः सर्वे राजपुत्राः सराजकाः ॥ (३०।२)

ते सात्यकिम् अपास्याशु राजन् युधि महारथाः । (३१।१)

यतो द्रोणस्ततः सर्वे सहसा समुपाद्रवन् ॥ (३१।२)

तान् दृष्ट्वा प्रद्रुतान् सर्वान् सात्वतेन शरार्दितान् । (३२।१)

प्रभग्नं पुनर् एवासीत् तव सैन्यं समाकुलम् ॥ (३२।२)

व्यूहस्यैव पुनर् द्वारं गत्वा द्रोणो व्यवस्थितः । (३३।१)

वातायमानैस्तैर् अश्वैर् हृतो वृष्णिशरार्दितैः ॥ (३३।२)

पाण्डुपाञ्चालसंभग्नं व्यूहम् आलोक्य वीर्यवान् । (३४।१)

शैनेये नाकरोद् यत्नं व्यूहस्यैवाभिरक्षणे ॥ (३४।२)

निवार्य पाण्डुपाञ्चालान् द्रोणाग्निः प्रदहन्न् इव । (३५।१)

तस्थौ क्रोधाग्निसंदीप्तः कालसूर्य इवोदितः ॥ (३५।२)