धृतराष्ट्र उवाच । (१।१)

अनुक्तं यदि ते किंचिद् वाचा विदुर विद्यते । (१।२)

तन्मे शुश्रूषवे ब्रूहि विचित्राणि हि भाषसे ॥ (१।३)

विदुर उवाच । (२।१)

धृतराष्ट्र कुमारो वै यः पुराणः सनातनः । (२।२)

सनत्सुजातः प्रोवाच मृत्युर् नास्तीति भारत ॥ (२।३)

स ते गुह्यान् प्रकाशांश्च सर्वान् हृदयसंश्रयान् । (३।१)

प्रवक्ष्यति महाराज सर्वबुद्धिमतां वरः ॥ (३।२)

धृतराष्ट्र उवाच । (४।१)

किं त्वं न वेद तद् भूयो यन्मे ब्रूयात् सनातनः । (४।२)

त्वम् एव विदुर ब्रूहि प्रज्ञाशेषो ऽस्ति चेत् तव ॥ (४।३)

विदुर उवाच । (५।१)

शूद्रयोनावहं जातो नातो ऽन्यद् वक्तुम् उत्सहे । (५।२)

कुमारस्य तु या बुद्धिर् वेद तां शाश्वतीम् अहम् ॥ (५।३)

ब्राह्मीं हि योनिम् आपन्नः सुगुह्यम् अपि यो वदेत् । (६।१)

न तेन गर्ह्यो देवानां तस्माद् एतद् ब्रवीमि ते ॥ (६।२)

धृतराष्ट्र उवाच । (७।१)

ब्रवीहि विदुर त्वं मे पुराणं तं सनातनम् । (७।२)

कथम् एतेन देहेन स्याद् इहैव समागमः ॥ (७।३)

वैशंपायन उवाच । (८।१)

चिन्तयामास विदुरस्तम् ऋषिं संशितव्रतम् । (८।२)

स च तच्चिन्तितं ज्ञात्वा दर्शयामास भारत ॥ (८।३)

स चैनं प्रतिजग्राह विधिदृष्टेन कर्मणा । (९।१)

सुखोपविष्टं विश्रान्तम् अथैनं विदुरो ऽब्रवीत् ॥ (९।२)

भगवन् संशयः कश्चिद् धृतराष्ट्रस्य मानसे । (१०।१)

यो न शक्यो मया वक्तुं तम् अस्मै वक्तुम् अर्हसि । (१०।२)

यं श्रुत्वायं मनुष्येन्द्रः सुखदुःखातिगो भवेत् ॥ (१०।३)

लाभालाभौ प्रियद्वेष्यौ यथैनं न जरान्तकौ । (११।१)

विषहेरन् भयामर्षौ क्षुत्पिपासे मदोद्भवौ । (११।२)

अरतिश्चैव तन्द्री च कामक्रोधौ क्षयोदयौ ॥ (११।३)