वैशंपायन उवाच । (१।१)

तस्मिन् काले समागम्य सर्वे तत्रास्य बान्धवाः । (१।२)

रुरुदुः कीचकं दृष्ट्वा परिवार्य समन्ततः ॥ (१।३)

सर्वे संहृष्टरोमाणः संत्रस्ताः प्रेक्ष्य कीचकम् । (२।१)

तथा सर्वाङ्गसंभुग्नं कूर्मं स्थल इवोद्धृतम् ॥ (२।२)

पोथितं भीमसेनेन तम् इन्द्रेणेव दानवम् । (३।१)

संस्कारयितुम् इच्छन्तो बहिर् नेतुं प्रचक्रमुः ॥ (३।२)

ददृशुस्ते ततः कृष्णां सूतपुत्राः समागताः । (४।१)

अदूराद् अनवद्याङ्गीं स्तम्भम् आलिङ्ग्य तिष्ठतीम् ॥ (४।२)

समवेतेषु सूतेषु तान् उवाचोपकीचकः । (५।१)

हन्यतां शीघ्रम् असती यत्कृते कीचको हतः ॥ (५।२)

अथ वा नेह हन्तव्या दह्यतां कामिना सह । (६।१)

मृतस्यापि प्रियं कार्यं सूतपुत्रस्य सर्वथा ॥ (६।२)

ततो विराटम् ऊचुस्ते कीचको ऽस्याः कृते हतः । (७।१)

सहाद्यानेन दह्येत तदनुज्ञातुम् अर्हसि ॥ (७।२)

पराक्रमं तु सूतानां मत्वा राजान्वमोदत । (८।१)

सैरन्ध्र्याः सूतपुत्रेण सह दाहं विशां पते ॥ (८।२)

तां समासाद्य वित्रस्तां कृष्णां कमललोचनाम् । (९।१)

मोमुह्यमानां ते तत्र जगृहुः कीचका भृशम् ॥ (९।२)

ततस्तु तां समारोप्य निबध्य च सुमध्यमाम् । (१०।१)

जग्मुर् उद्यम्य ते सर्वे श्मशानम् अभितस्तदा ॥ (१०।२)

ह्रियमाणा तु सा राजन् सूतपुत्रैर् अनिन्दिता । (११।१)

प्राक्रोशन्नाथम् इच्छन्ती कृष्णा नाथवती सती ॥ (११।२)

द्रौपद्युवाच । (१२।१)

जयो जयन्तो विजयो जयत्सेनो जयद्बलः । (१२।२)

ते मे वाचं विजानन्तु सूतपुत्रा नयन्ति माम् ॥ (१२।३)

येषां ज्यातलनिर्घोषो विस्फूर्जितम् इवाशनेः । (१३।१)

व्यश्रूयत महायुद्धे भीमघोषस्तरस्विनाम् ॥ (१३।२)

रथघोषश्च बलवान् गन्धर्वाणां यशस्विनाम् । (१४।१)

ते मे वाचं विजानन्तु सूतपुत्रा नयन्ति माम् ॥ (१४।२)

वैशंपायन उवाच । (१५।१)

तस्यास्ताः कृपणा वाचः कृष्णायाः परिदेविताः । (१५।२)

श्रुत्वैवाभ्यपतद् भीमः शयनाद् अविचारयन् ॥ (१५।३)

भीमसेन उवाच । (१६।१)

अहं शृणोमि ते वाचं त्वया सैरन्ध्रि भाषिताम् । (१६।२)

तस्मात् ते सूतपुत्रेभ्यो न भयं भीरु विद्यते ॥ (१६।३)

वैशंपायन उवाच । (१७।१)

इत्युक्त्वा स महाबाहुर् विजजृम्भे जिघांसया । (१७।२)

ततः स व्यायतं कृत्वा वेषं विपरिवर्त्य च । (१७।३)

अद्वारेणाभ्यवस्कन्द्य निर्जगाम बहिस्तदा ॥ (१७।४)

स भीमसेनः प्राकाराद् आरुज्य तरसा द्रुमम् । (१८।१)

श्मशानाभिमुखः प्रायाद् यत्र ते कीचका गताः ॥ (१८।२)

स तं वृक्षं दशव्यामं सस्कन्धविटपं बली । (१९।१)

प्रगृह्याभ्यद्रवत् सूतान् दण्डपाणिर् इवान्तकः ॥ (१९।२)

ऊरुवेगेन तस्याथ न्यग्रोधाश्वत्थकिंशुकाः । (२०।१)

भूमौ निपतिता वृक्षाः संघशस्तत्र शेरते ॥ (२०।२)

तं सिंहम् इव संक्रुद्धं दृष्ट्वा गन्धर्वम् आगतम् । (२१।१)

वित्रेसुः सर्वतः सूता विषादभयकम्पिताः ॥ (२१।२)

तम् अन्तकम् इवायान्तं गन्धर्वं प्रेक्ष्य ते तदा । (२२।१)

दिधक्षन्तस्तदा ज्येष्ठं भ्रातरं ह्युपकीचकाः । (२२।२)

परस्परम् अथोचुस्ते विषादभयकम्पिताः ॥ (२२।३)

गन्धर्वो बलवान् एति क्रुद्ध उद्यम्य पादपम् । (२३।१)

सैरन्ध्री मुच्यतां शीघ्रं महन्नो भयम् आगतम् ॥ (२३।२)

ते तु दृष्ट्वा तम् आविद्धं भीमसेनेन पादपम् । (२४।१)

विमुच्य द्रौपदीं तत्र प्राद्रवन्नगरं प्रति ॥ (२४।२)

द्रवतस्तांस्तु सम्प्रेक्ष्य स वज्री दानवान् इव । (२५।१)

शतं पञ्चाधिकं भीमः प्राहिणोद् यमसादनम् ॥ (२५।२)

तत आश्वासयत् कृष्णां प्रविमुच्य विशां पते । (२६।१)

उवाच च महाबाहुः पाञ्चालीं तत्र द्रौपदीम् । (२६।२)

अश्रुपूर्णमुखीं दीनां दुर्धर्षः स वृकोदरः ॥ (२६।३)

एवं ते भीरु वध्यन्ते ये त्वां क्लिश्यन्त्यनागसम् । (२७।१)

प्रैहि त्वं नगरं कृष्णे न भयं विद्यते तव । (२७।२)

अन्येनाहं गमिष्यामि विराटस्य महानसम् ॥ (२७।३)

पञ्चाधिकं शतं तच्च निहतं तत्र भारत । (२८।१)

महावनम् इव छिन्नं शिश्ये विगलितद्रुमम् ॥ (२८।२)

एवं ते निहता राजञ् शतं पञ्च च कीचकाः । (२९।१)

स च सेनापतिः पूर्वम् इत्येतत् सूतषट्शतम् ॥ (२९।२)

तद् दृष्ट्वा महद् आश्चर्यं नरा नार्यश्च संगताः । (३०।१)

विस्मयं परमं गत्वा नोचुः किंचन भारत ॥ (३०।२)