सूत उवाच । (१।१)

जाम्बूनदमयो भूत्वा मरीचिविकचोज्ज्वलः । (१।२)

प्रविवेश बलात् पक्षी वारिवेग इवार्णवम् ॥ (१।३)

स चक्रं क्षुरपर्यन्तम् अपश्यद् अमृतान्तिके । (२।१)

परिभ्रमन्तम् अनिशं तीक्ष्णधारम् अयस्मयम् ॥ (२।२)

ज्वलनार्कप्रभं घोरं छेदनं सोमहारिणाम् । (३।१)

घोररूपं तद् अत्यर्थं यन्त्रं देवैः सुनिर्मितम् ॥ (३।२)

तस्यान्तरं स दृष्ट्वैव पर्यवर्तत खेचरः । (४।१)

अरान्तरेणाभ्यपतत् संक्षिप्याङ्गं क्षणेन ह ॥ (४।२)

अधश्चक्रस्य चैवात्र दीप्तानलसमद्युती । (५।१)

विद्युज्जिह्वौ महाघोरौ दीप्तास्यौ दीप्तलोचनौ ॥ (५।२)

चक्षुर्विषौ महावीर्यौ नित्यक्रुद्धौ तरस्विनौ । (६।१)

रक्षार्थम् एवामृतस्य ददर्श भुजगोत्तमौ ॥ (६।२)

सदा संरब्धनयनौ सदा चानिमिषेक्षणौ । (७।१)

तौ दृष्ट्वा सहसा खेदं जगाम विनतात्मजः । (७।२)

कथम् एतौ महावीर्यौ जेतव्यौ हरिभोजिनौ । (७।३)

इति संचिन्त्य गरुडस्तयोस्तूर्णं निराकरः । (७।४)

तयोर् एको ऽपि यं पश्येत् स तूर्णं भस्मसाद् भवेत् ॥ (७।५)

तयोश्चक्षूंषि रजसा सुपर्णस्तूर्णम् आवृणोत् । (८।१)

अदृष्टरूपस्तौ चापि सर्वतः पर्यकालयत् ॥ (८।२)

तयोर् अङ्गे समाक्रम्य वैनतेयो ऽन्तरिक्षगः । (९।१)

आछिनत् तरसा मध्ये सोमम् अभ्यद्रवत् ततः ॥ (९।२)

समुत्पाट्यामृतं तत् तु वैनतेयस्ततो बली । (१०।१)

उत्पपात जवेनैव यन्त्रम् उन्मथ्य वीर्यवान् ॥ (१०।२)

अपीत्वैवामृतं पक्षी परिगृह्याशु वीर्यवान् । (११।१)

अगच्छद् अपरिश्रान्त आवार्यार्कप्रभां खगः ॥ (११।२)

विष्णुना तु तदाकाशे वैनतेयः समेयिवान् । (१२।१)

तस्य नारायणस्तुष्टस्तेनालौल्येन कर्मणा ॥ (१२।२)

तम् उवाचाव्ययो देवो वरदो ऽस्मीति खेचरम् । (१३।१)

स वव्रे तव तिष्ठेयम् उपरीत्यन्तरिक्षगः ॥ (१३।२)

उवाच चैनं भूयो ऽपि नारायणम् इदं वचः । (१४।१)

अजरश्चामरश्च स्याम् अमृतेन विनाप्यहम् । (१४।२)

एवम् अस्त्विति तं विष्णुर् उवाच विनतासुतम् ॥ (१४।३)

प्रतिगृह्य वरौ तौ च गरुडो विष्णुम् अब्रवीत् । (१५।१)

भवते ऽपि वरं दद्मि वृणीतां भगवान् अपि ॥ (१५।२)

तं वव्रे वाहनं कृष्णो गरुत्मन्तं महाबलम् । (१६।१)

ध्वजं च चक्रे भगवान् उपरि स्थास्यसीति तम् । (१६।२)

एवम् अस्त्विति तं देवम् उक्त्वा नारायणं खगः । (१६।३)

वव्राज तरसा वेगाद् वायुं स्पर्धन् महाजवः । (१६।४)

तथेत्येवाब्रवीत् पक्षी भगवन्तं सनातनम् । (१६।५)

एतस्मिन्न् एव काले तु भगवान् हरिवाहनः ॥ (१६।६)

अनुपत्य खगं त्विन्द्रो वज्रेणाङ्गे ऽभ्यताडयत् । (१७।१)

विहंगमं सुरामित्रं हरन्तम् अमृतं बलात् ॥ (१७।२)

तम् उवाचेन्द्रम् आक्रन्दे गरुडः पततां वरः । (१८।१)

प्रहसञ्श्लक्ष्णया वाचा तथा वज्रसमाहतः ॥ (१८।२)

ऋषेर् मानं करिष्यामि वज्रं यस्यास्थिसम्भवम् । (१९।१)

वज्रस्य च करिष्यामि तव चैव शतक्रतो ॥ (१९।२)

एष पत्रं त्यजाम्येकं यस्यान्तं नोपलप्स्यसे । (२०।१)

तस्याग्रखण्डाद् अभवन् मयूरोमध्ये द्विवक्त्रा भुजगेन्द्रराजी । (२०।२)

मूले च शत्रुर् नकुलः फणीनां ते वै त्रयः सर्पविषापहाः स्मृताः । (२०।३)

न हि वज्रनिपातेन रुजा मे ऽस्ति कदाचन । (२०।४)

एवम् उक्त्वा ततः पत्रम् उत्ससर्ज स पक्षिराट् । (२०।५)

तद् उत्सृष्टम् अभिप्रेक्ष्य तस्य पर्णम् अनुत्तमम् । (२०।६)

इत्येवम् उक्त्वा गरुडः पत्रं चैकं व्यसर्जयत् ॥ (२०।७)

तत्र तं सर्वभूतानि विस्मितान्यब्रुवंस्तदा । (२१।१)

सुरूपं पत्रम् आलक्ष्य सुपर्णो ऽयं भवत्विति । (२१।२)

त्रिधा कृत्वा तदा वज्रं गतं स्थानं स्वम् एव हि ॥ (२१।३)

दृष्ट्वा तद् अद्भुतं चापि सहस्राक्षः पुरंदरः । (२२।१)

खगो महद् इदं भूतम् इति मत्वाभ्यभाषत ॥ (२२।२)

बलं विज्ञातुम् इच्छामि यत् ते परम् अनुत्तमम् । (२३।१)

सख्यं चानन्तम् इच्छामि त्वया सह खगोत्तम ॥ (२३।२)