नारद उवाच । (१।१)

कर्णस्य बाहुवीर्येण प्रश्रयेण दमेन च । (१।२)

तुतोष भृगुशार्दूलो गुरुशुश्रूषया तथा ॥ (१।३)

तस्मै स विधिवत् कृत्स्नं ब्रह्मास्त्रं सनिवर्तनम् । (२।१)

प्रोवाचाखिलम् अव्यग्रं तपस्वी सुतपस्विने ॥ (२।२)

विदितास्त्रस्ततः कर्णो रममाणो ऽऽश्रमे भृगोः । (३।१)

चकार वै धनुर्वेदे यत्नम् अद्भुतविक्रमः ॥ (३।२)

ततः कदाचिद् रामस्तु चरन्न् आश्रमम् अन्तिकात् । (४।१)

कर्णेन सहितो धीमान् उपवासेन कर्शितः ॥ (४।२)

सुष्वाप जामदग्न्यो वै विस्रम्भोत्पन्नसौहृदः । (५।१)

कर्णस्योत्सङ्ग आधाय शिरः क्लान्तमना गुरुः ॥ (५।२)

अथ कृमिः श्लेष्ममयो मांसशोणितभोजनः । (६।१)

दारुणो दारुणस्पर्शः कर्णस्याभ्याशम् आगमत् ॥ (६।२)

स तस्योरुम् अथासाद्य बिभेद रुधिराशनः । (७।१)

न चैनम् अशकत् क्षेप्तुं हन्तुं वापि गुरोर् भयात् ॥ (७।२)

संदश्यमानो ऽपि तथा कृमिणा तेन भारत । (८।१)

गुरुप्रबोधशङ्की च तम् उपैक्षत सूतजः ॥ (८।२)

कर्णस्तु वेदनां धैर्याद् असह्यां विनिगृह्य ताम् । (९।१)

अकम्पन्न् अव्यथंश्चैव धारयामास भार्गवम् ॥ (९।२)

यदा तु रुधिरेणाङ्गे परिस्पृष्टो भृगूद्वहः । (१०।१)

तदाबुध्यत तेजस्वी संतप्तश्चेदम् अब्रवीत् ॥ (१०।२)

अहो ऽस्म्यशुचितां प्राप्तः किम् इदं क्रियते त्वया । (११।१)

कथयस्व भयं त्यक्त्वा याथातथ्यम् इदं मम ॥ (११।२)

तस्य कर्णस्तदाचष्ट कृमिणा परिभक्षणम् । (१२।१)

ददर्श रामस्तं चापि कृमिं सूकरसंनिभम् ॥ (१२।२)

अष्टपादं तीक्ष्णदंष्ट्रं सूचीभिर् इव संवृतम् । (१३।१)

रोमभिः संनिरुद्धाङ्गम् अलर्कं नाम नामतः ॥ (१३।२)

स दृष्टमात्रो रामेण कृमिः प्राणान् अवासृजत् । (१४।१)

तस्मिन्न् एवासृक्संक्लिन्ने तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥ (१४।२)

ततो ऽन्तरिक्षे ददृशे विश्वरूपः करालवान् । (१५।१)

राक्षसो लोहितग्रीवः कृष्णाङ्गो मेघवाहनः ॥ (१५।२)

स रामं प्राञ्जलिर् भूत्वा बभाषे पूर्णमानसः । (१६।१)

स्वस्ति ते भृगुशार्दूल गमिष्यामि यथागतम् ॥ (१६।२)

मोक्षितो नरकाद् अस्मि भवता मुनिसत्तम । (१७।१)

भद्रं च ते ऽस्तु नन्दिश्च प्रियं मे भवता कृतम् ॥ (१७।२)

तम् उवाच महाबाहुर् जामदग्न्यः प्रतापवान् । (१८।१)

कस्त्वं कस्माच्च नरकं प्रतिपन्नो ब्रवीहि तत् ॥ (१८।२)

सो ऽब्रवीद् अहम् आसं प्राग् गृत्सो नाम महासुरः । (१९।१)

पुरा देवयुगे तात भृगोस्तुल्यवया इव ॥ (१९।२)

सो ऽहं भृगोः सुदयितां भार्याम् अपहरं बलात् । (२०।१)

महर्षेर् अभिशापेन कृमिभूतो ऽपतं भुवि ॥ (२०।२)

अब्रवीत् तु स मां क्रोधात् तव पूर्वपितामहः । (२१।१)

मूत्रश्लेष्माशनः पाप निरयं प्रतिपत्स्यसे ॥ (२१।२)

शापस्यान्तो भवेद् ब्रह्मन्न् इत्येवं तम् अथाब्रुवम् । (२२।१)

भविता भार्गवे राम इति माम् अब्रवीद् भृगुः ॥ (२२।२)

सो ऽहम् एतां गतिं प्राप्तो यथा नकुशलं तथा । (२३।१)

त्वया साधो समागम्य विमुक्तः पापयोनितः ॥ (२३।२)

एवम् उक्त्वा नमस्कृत्य ययौ रामं महासुरः । (२४।१)

रामः कर्णं तु सक्रोधम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (२४।२)

अतिदुःखम् इदं मूढ न जातु ब्राह्मणः सहेत् । (२५।१)

क्षत्रियस्यैव ते धैर्यं कामया सत्यम् उच्यताम् ॥ (२५।२)

तम् उवाच ततः कर्णः शापभीतः प्रसादयन् । (२६।१)

ब्रह्मक्षत्रान्तरे सूतं जातं मां विद्धि भार्गव ॥ (२६।२)

राधेयः कर्ण इति मां प्रवदन्ति जना भुवि । (२७।१)

प्रसादं कुरु मे ब्रह्मन्न् अस्त्रलुब्धस्य भार्गव ॥ (२७।२)

पिता गुरुर् न संदेहो वेदविद्याप्रदः प्रभुः । (२८।१)

अतो भार्गव इत्युक्तं मया गोत्रं तवान्तिके ॥ (२८।२)

तम् उवाच भृगुश्रेष्ठः सरोषः प्रहसन्न् इव । (२९।१)

भूमौ निपतितं दीनं वेपमानं कृताञ्जलिम् ॥ (२९।२)

यस्मान्मिथ्योपचरितो ऽस्त्रलोभाद् इह त्वया । (३०।१)

तस्माद् एतद्धि ते मूढ ब्रह्मास्त्रं प्रतिभास्यति ॥ (३०।२)

अन्यत्र वधकालात् ते सदृशेन समेयुषः । (३१।१)

अब्राह्मणे न हि ब्रह्म ध्रुवं तिष्ठेत् कदाचन ॥ (३१।२)

गच्छेदानीं न ते स्थानम् अनृतस्येह विद्यते । (३२।१)

न त्वया सदृशो युद्धे भविता क्षत्रियो भुवि ॥ (३२।२)

एवम् उक्तस्तु रामेण न्यायेनोपजगाम सः । (३३।१)

दुर्योधनम् उपागम्य कृतास्त्रो ऽस्मीति चाब्रवीत् ॥ (३३।२)