भगवान् उवाच । (१।१)

यथा ब्रूयान्महाप्राज्ञो यथा ब्रूयाद् विचक्षणः । (१।२)

यथा वाच्यस्त्वद्विधेन सुहृदा मद्विधः सुहृत् ॥ (१।३)

धर्मार्थयुक्तं तथ्यं च यथा त्वय्युपपद्यते । (२।१)

तथा वचनम् उक्तो ऽस्मि त्वयैतत् पितृमातृवत् ॥ (२।२)

सत्यं प्राप्तं च युक्तं चाप्येवम् एव यथात्थ माम् । (३।१)

शृणुष्वागमने हेतुं विदुरावहितो भव ॥ (३।२)

दौरात्म्यं धार्तराष्ट्रस्य क्षत्रियाणां च वैरिताम् । (४।१)

सर्वम् एतद् अहं जानन् क्षत्तः प्राप्तो ऽद्य कौरवान् ॥ (४।२)

पर्यस्तां पृथिवीं सर्वां साश्वां सरथकुञ्जराम् । (५।१)

यो मोचयेन्मृत्युपाशात् प्राप्नुयाद् धर्मम् उत्तमम् ॥ (५।२)

धर्मकार्यं यतञ् शक्त्या न चेच्छक्नोति मानवः । (६।१)

प्राप्तो भवति तत् पुण्यम् अत्र मे नास्ति संशयः ॥ (६।२)

मनसा चिन्तयन् पापं कर्मणा नाभिरोचयन् । (७।१)

न प्राप्नोति फलं तस्य एवं धर्मविदो विदुः ॥ (७।२)

सो ऽहं यतिष्ये प्रशमं क्षत्तः कर्तुम् अमायया । (८।१)

कुरूणां सृञ्जयानां च संग्रामे विनशिष्यताम् ॥ (८।२)

सेयम् आपन्महाघोरा कुरुष्वेव समुत्थिता । (९।१)

कर्णदुर्योधनकृता सर्वे ह्येते तदन्वयाः ॥ (९।२)

व्यसनैः क्लिश्यमानं हि यो मित्रं नाभिपद्यते । (१०।१)

अनुनीय यथाशक्ति तं नृशंसं विदुर् बुधाः ॥ (१०।२)

आ केशग्रहणान्मित्रम् अकार्यात् संनिवर्तयन् । (११।१)

अवाच्यः कस्यचिद् भवति कृतयत्नो यथाबलम् ॥ (११।२)

तत् समर्थं शुभं वाक्यं धर्मार्थसहितं हितम् । (१२।१)

धार्तराष्ट्रः सहामात्यो ग्रहीतुं विदुरार्हति ॥ (१२।२)

हितं हि धार्तराष्ट्राणां पाण्डवानां तथैव च । (१३।१)

पृथिव्यां क्षत्रियाणां च यतिष्ये ऽहम् अमायया ॥ (१३।२)

हिते प्रयतमानं मां शङ्केद् दुर्योधनो यदि । (१४।१)

हृदयस्य च मे प्रीतिर् आनृण्यं च भविष्यति ॥ (१४।२)

ज्ञातीनां हि मिथो भेदे यन्मित्रं नाभिपद्यते । (१५।१)

सर्वयत्नेन मध्यस्थं न तन्मित्रं विदुर् बुधाः ॥ (१५।२)

न मां ब्रूयुर् अधर्मज्ञा मूढा असुहृदस्तथा । (१६।१)

शक्तो नावारयत् कृष्णः संरब्धान् कुरुपाण्डवान् ॥ (१६।२)

उभयोः साधयन्न् अर्थम् अहम् आगत इत्युत । (१७।१)

तत्र यत्नम् अहं कृत्वा गच्छेयं नृष्ववाच्यताम् ॥ (१७।२)

मम धर्मार्थयुक्तं हि श्रुत्वा वाक्यम् अनामयम् । (१८।१)

न चेद् आदास्यते बालो दिष्टस्य वशम् एष्यति ॥ (१८।२)

अहापयन् पाण्डवार्थं यथावच्छमं कुरूणां यदि चाचरेयम् । (१९।१)

पुण्यं च मे स्याच्चरितं महार्थं मुच्येरंश्च कुरवो मृत्युपाशात् ॥ (१९।२)

अपि वाचं भाषमाणस्य काव्यां धर्मारामाम् अर्थवतीम् अहिंस्राम् । (२०।१)

अवेक्षेरन् धार्तराष्ट्राः समर्थां मां च प्राप्तं कुरवः पूजयेयुः ॥ (२०।२)

न चापि मम पर्याप्ताः सहिताः सर्वपार्थिवाः । (२१।१)

क्रुद्धस्य प्रमुखे स्थातुं सिंहस्येवेतरे मृगाः ॥ (२१।२)

वैशंपायन उवाच । (२२।१)

इत्येवम् उक्त्वा वचनं वृष्णीनाम् ऋषभस्तदा । (२२।२)

शयने सुखसंस्पर्शे शिश्ये यदुसुखावहः ॥ (२२।३)