बृहदश्व उवाच । (१।१)

वृते तु नैषधे भैम्या लोकपाला महौजसः । (१।२)

यान्तो ददृशुर् आयान्तं द्वापरं कलिना सह ॥ (१।३)

अथाब्रवीत् कलिं शक्रः सम्प्रेक्ष्य बलवृत्रहा । (२।१)

द्वापरेण सहायेन कले ब्रूहि क्व यास्यसि ॥ (२।२)

ततो ऽब्रवीत् कलिः शक्रं दमयन्त्याः स्वयंवरम् । (३।१)

गत्वाहं वरयिष्ये तां मनो हि मम तद्गतम् ॥ (३।२)

तम् अब्रवीत् प्रहस्येन्द्रो निर्वृत्तः स स्वयंवरः । (४।१)

वृतस् तया नलो राजा पतिर् अस्मत्समीपतः ॥ (४।२)

एवम् उक्तस् तु शक्रेण कलिः कोपसमन्वितः । (५।१)

देवान् आमन्त्र्य तान् सर्वान् उवाचेदं वचस् तदा ॥ (५।२)

देवानां मानुषं मध्ये यत् सा पतिम् अविन्दत । (६।१)

ननु तस्या भवेन्न्याय्यं विपुलं दण्डधारणम् ॥ (६।२)

एवम् उक्ते तु कलिना प्रत्यूचुस् ते दिवौकसः । (७।१)

अस्माभिः समनुज्ञातो दमयन्त्या नलो वृतः ॥ (७।२)

कश् च सर्वगुणोपेतं नाश्रयेत नलं नृपम् । (८।१)

यो वेद धर्मान् अखिलान् यथावच्चरितव्रतः ॥ (८।२)

यस्मिन् सत्यं धृतिर् दानं तपः शौचं दमः शमः । (९।१)

ध्रुवाणि पुरुषव्याघ्रे लोकपालसमे नृपे ॥ (९।२)

आत्मानं स शपेन्मूढो हन्याच्चात्मानम् आत्मना । (१०।१)

एवंगुणं नलं यो वै कामयेच्छपितुं कले ॥ (१०।२)

कृच्छ्रे स नरके मज्जेद् अगाधे विपुले ऽप्लवे । (११।१)

एवम् उक्त्वा कलिं देवा द्वापरं च दिवं ययुः ॥ (११।२)

ततो गतेषु देवेषु कलिर् द्वापरम् अब्रवीत् । (१२।१)

संहर्तुं नोत्सहे कोपं नले वत्स्यामि द्वापर ॥ (१२।२)

भ्रंशयिष्यामि तं राज्यान् न भैम्या सह रंस्यते । (१३।१)

त्वम् अप्यक्षान् समाविश्य कर्तुं साहाय्यम् अर्हसि ॥ (१३।२)