वसिष्ठ उवाच । (१।१)

मा भैः पुत्रि न भेतव्यं रक्षसस्ते कथंचन । (१।२)

नैतद् रक्षो भयं यस्मात् पश्यसि त्वम् उपस्थितम् ॥ (१।३)

राजा कल्माषपादो ऽयं वीर्यवान् प्रथितो भुवि । (२।१)

स एषो ऽस्मिन् वनोद्देशे निवसत्यतिभीषणः ॥ (२।२)

गन्धर्व उवाच । (३।१)

तम् आपतन्तं सम्प्रेक्ष्य वसिष्ठो भगवान् ऋषिः । (३।२)

वारयामास तेजस्वी हुंकारेणैव भारत ॥ (३।३)

मन्त्रपूतेन च पुनः स तम् अभ्युक्ष्य वारिणा । (४।१)

मोक्षयामास वै घोराद् राक्षसाद् राजसत्तमम् ॥ (४।२)

स हि द्वादश वर्षाणि वसिष्ठस्यैव तेजसा । (५।१)

ग्रस्त आसीद् गृहेणेव पर्वकाले दिवाकरः ॥ (५।२)

रक्षसा विप्रमुक्तो ऽथ स नृपस्तद् वनं महत् । (६।१)

तेजसा रञ्जयामास संध्याभ्रम् इव भास्करः ॥ (६।२)

प्रतिलभ्य ततः संज्ञाम् अभिवाद्य कृताञ्जलिः । (७।१)

उवाच नृपतिः काले वसिष्ठम् ऋषिसत्तमम् ॥ (७।२)

सौदासो ऽहं महाभाग याज्यस्ते द्विजसत्तम । (८।१)

अस्मिन् काले यद् इष्टं ते ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ (८।२)

वसिष्ठ उवाच । (९।१)

वृत्तम् एतद् यथाकालं गच्छ राज्यं प्रशाधि तत् । (९।२)

ब्राह्मणांश्च मनुष्येन्द्र मावमंस्थाः कदाचन ॥ (९।३)

राजोवाच । (१०।१)

नावमंस्याम्यहं ब्रह्मन् कदाचिद् ब्राह्मणर्षभान् । (१०।२)

त्वन्निदेशे स्थितः शश्वत् पूजयिष्याम्यहं द्विजान् ॥ (१०।३)

इक्ष्वाकूणां तु येनाहम् अनृणः स्यां द्विजोत्तम । (११।१)

तत् त्वत्तः प्राप्तुम् इच्छामि वरं वेदविदां वर ॥ (११।२)

अपत्यायेप्सितां मह्यं महिषीं गन्तुम् अर्हसि । (१२।१)

शीलरूपगुणोपेताम् इक्ष्वाकुकुलवृद्धये ॥ (१२।२)

गन्धर्व उवाच । (१३।१)

ददानीत्येव तं तत्र राजानं प्रत्युवाच ह । (१३।२)

वसिष्ठः परमेष्वासं सत्यसंधो द्विजोत्तमः ॥ (१३।३)

ततः प्रतिययौ काले वसिष्ठसहितो ऽनघ । (१४।१)

ख्यातं पुरवरं लोकेष्वयोध्यां मनुजेश्वरः ॥ (१४।२)

तं प्रजाः प्रतिमोदन्त्यः सर्वाः प्रत्युद्ययुस्तदा । (१५।१)

विपाप्मानं महात्मानं दिवौकस इवेश्वरम् ॥ (१५।२)

अचिरात् स मनुष्येन्द्रो नगरीं पुण्यकर्मणाम् । (१६।१)

विवेश सहितस्तेन वसिष्ठेन महात्मना ॥ (१६।२)

ददृशुस्तं ततो राजन्न् अयोध्यावासिनो जनाः । (१७।१)

पुष्येण सहितं काले दिवाकरम् इवोदितम् ॥ (१७।२)

स हि तां पूरयामास लक्ष्म्या लक्ष्मीवतां वरः । (१८।१)

अयोध्यां व्योम शीतांशुः शरत्काल इवोदितः ॥ (१८।२)

संसिक्तमृष्टपन्थानं पताकोच्छ्रयभूषितम् । (१९।१)

मनः प्रह्लादयामास तस्य तत् पुरम् उत्तमम् ॥ (१९।२)

तुष्टपुष्टजनाकीर्णा सा पुरी कुरुनन्दन । (२०।१)

अशोभत तदा तेन शक्रेणेवामरावती ॥ (२०।२)

ततः प्रविष्टे राजेन्द्रे तस्मिन् राजनि तां पुरीम् । (२१।१)

तस्य राज्ञ आज्ञया देवी वसिष्ठम् उपचक्रमे ॥ (२१।२)

ऋतावथ महर्षिः स संबभूव तया सह । (२२।१)

देव्या दिव्येन विधिना वसिष्ठः श्रेष्ठभाग् ऋषिः ॥ (२२।२)

अथ तस्यां समुत्पन्ने गर्भे स मुनिसत्तमः । (२३।१)

राज्ञाभिवादितस्तेन जगाम पुनर् आश्रमम् ॥ (२३।२)

दीर्घकालधृतं गर्भं सुषाव न तु तं यदा । (२४।१)

साथ देव्यश्मना कुक्षिं निर्बिभेद तदा स्वकम् ॥ (२४।२)

द्वादशे ऽथ ततो वर्षे स जज्ञे मनुजर्षभ । (२५।१)

अश्मको नाम राजर्षिः पोतनं यो न्यवेशयत् ॥ (२५।२)