भीष्म उवाच । (१।१)

ततस्ते तापसाः सर्वे कार्यवन्तो ऽभवंस्तदा । (१।२)

तां कन्यां चिन्तयन्तो वै किं कार्यम् इति धर्मिणः ॥ (१।३)

केचिद् आहुः पितुर् वेश्म नीयताम् इति तापसाः । (२।१)

केचिद् अस्मदुपालम्भे मतिं चक्रुर् द्विजोत्तमाः ॥ (२।२)

केचिच्छाल्वपतिं गत्वा नियोज्यम् इति मेनिरे । (३।१)

नेति केचिद् व्यवस्यन्ति प्रत्याख्याता हि तेन सा ॥ (३।२)

एवं गते किं नु शक्यं भद्रे कर्तुं मनीषिभिः । (४।१)

पुनर् ऊचुश्च ते सर्वे तापसाः संशितव्रताः ॥ (४।२)

अलं प्रव्रजितेनेह भद्रे शृणु हितं वचः । (५।१)

इतो गच्छस्व भद्रं ते पितुर् एव निवेशनम् ॥ (५।२)

प्रतिपत्स्यति राजा स पिता ते यद् अनन्तरम् । (६।१)

तत्र वत्स्यसि कल्याणि सुखं सर्वगुणान्विता । (६।२)

न च ते ऽन्या गतिर् न्याय्या भवेद् भद्रे यथा पिता ॥ (६।३)

पतिर् वापि गतिर् नार्याः पिता वा वरवर्णिनि । (७।१)

गतिः पतिः समस्थाया विषमे तु पिता गतिः ॥ (७।२)

प्रव्रज्या हि सुदुःखेयं सुकुमार्या विशेषतः । (८।१)

राजपुत्र्याः प्रकृत्या च कुमार्यास्तव भामिनि ॥ (८।२)

भद्रे दोषा हि विद्यन्ते बहवो वरवर्णिनि । (९।१)

आश्रमे वै वसन्त्यास्ते न भवेयुः पितुर् गृहे ॥ (९।२)

ततस्तु ते ऽब्रुवन् वाक्यं ब्राह्मणास्तां तपस्विनीम् । (१०।१)

त्वाम् इहैकाकिनीं दृष्ट्वा निर्जने गहने वने । (१०।२)

प्रार्थयिष्यन्ति राजेन्द्रास्तस्मान्मैवं मनः कृथाः ॥ (१०।३)

अम्बोवाच । (११।१)

न शक्यं काशिनगरीं पुनर् गन्तुं पितुर् गृहान् । (११।२)

अवज्ञाता भविष्यामि बान्धवानां न संशयः ॥ (११।३)

उषिता ह्यन्यथा बाल्ये पितुर् वेश्मनि तापसाः । (१२।१)

नाहं गमिष्ये भद्रं वस्तत्र यत्र पिता मम । (१२।२)

तपस्तप्तुम् अभीप्सामि तापसैः परिपालिता ॥ (१२।३)

यथा परे ऽपि मे लोके न स्याद् एवं महात्ययः । (१३।१)

दौर्भाग्यं ब्राह्मणश्रेष्ठास्तस्मात् तप्स्याम्यहं तपः ॥ (१३।२)

भीष्म उवाच । (१४।१)

इत्येवं तेषु विप्रेषु चिन्तयत्सु तथा तथा । (१४।२)

राजर्षिस्तद् वनं प्राप्तस्तपस्वी होत्रवाहनः ॥ (१४।३)

ततस्ते तापसाः सर्वे पूजयन्ति स्म तं नृपम् । (१५।१)

पूजाभिः स्वागताद्याभिर् आसनेनोदकेन च ॥ (१५।२)

तस्योपविष्टस्य ततो विश्रान्तस्योपशृण्वतः । (१६।१)

पुनर् एव कथां चक्रुः कन्यां प्रति वनौकसः ॥ (१६।२)

अम्बायास्तां कथां श्रुत्वा काशिराज्ञश्च भारत । (१७।१)

स वेपमान उत्थाय मातुर् अस्याः पिता तदा । (१७।२)

तां कन्याम् अङ्कम् आरोप्य पर्याश्वासयत प्रभो ॥ (१७।३)

स ताम् अपृच्छत् कार्त्स्न्येन व्यसनोत्पत्तिम् आदितः । (१८।१)

सा च तस्मै यथावृत्तं विस्तरेण न्यवेदयत् ॥ (१८।२)

ततः स राजर्षिर् अभूद् दुःखशोकसमन्वितः । (१९।१)

कार्यं च प्रतिपेदे तन्मनसा सुमहातपाः ॥ (१९।२)

अब्रवीद् वेपमानश्च कन्याम् आर्तां सुदुःखितः । (२०।१)

मा गाः पितृगृहं भद्रे मातुस्ते जनको ह्यहम् ॥ (२०।२)

दुःखं छेत्स्यामि ते ऽहं वै मयि वर्तस्व पुत्रिके । (२१।१)

पर्याप्तं ते मनः पुत्रि यद् एवं परिशुष्यसि ॥ (२१।२)

गच्छ मद्वचनाद् रामं जामदग्न्यं तपस्विनम् । (२२।१)

रामस्तव महद् दुःखं शोकं चापनयिष्यति । (२२।२)

हनिष्यति रणे भीष्मं न करिष्यति चेद् वचः ॥ (२२।३)

तं गच्छ भार्गवश्रेष्ठं कालाग्निसमतेजसम् । (२३।१)

प्रतिष्ठापयिता स त्वां समे पथि महातपाः ॥ (२३।२)

ततस्तु सस्वरं बाष्पम् उत्सृजन्ती पुनः पुनः । (२४।१)

अब्रवीत् पितरं मातुः सा तदा होत्रवाहनम् ॥ (२४।२)

अभिवादयित्वा शिरसा गमिष्ये तव शासनात् । (२५।१)

अपि नामाद्य पश्येयम् आर्यं तं लोकविश्रुतम् ॥ (२५।२)

कथं च तीव्रं दुःखं मे हनिष्यति स भार्गवः । (२६।१)

एतद् इच्छाम्यहं श्रोतुम् अथ यास्यामि तत्र वै ॥ (२६।२)